Oef…

Ik heb veel te lang niets van me laten horen, maar zoals dat soms gaat: druk, druk, druk. Waarmee? Werken (7 dagen), fröbelen voor Pims afscheid op de peuterspeelzaal en peutergym, veel verjaardagen (waaronder vrijdag die van mij), wennen aan het ritme van pims schoolwendagen… Kortom, ik ben van de straat. Zou ik bijna vergeten dat ik volgende week met man en kids naar Denemarken ga! Voor die tijd zal ik pogen nog wat nieuwtjes over ons huishouden van Jan Steen te publiceren. Als je onze vakantievoorpret wilt volgen en hoe wij Denemarken beleven, kun je hier ons nieuws lezen…

Ticket to the tropics

Ik heb wederom weinig logjes geplaatst… Veel werken, verjaardagen en een deadline van het personeelsblad waar ik voor schrijf zijn hier de oorzaken van. Een belevingsverslagje…

Als je zwanger bent, sta je in het middelpunt van de belangstelling. Of je het nu leuk vind of niet, bijzonder is het wel! En dan beval je. Eén van de meest natuurlijke dingen op deze aardbol, maar tegelijkertijd ook de meest bijzondere. Na deze topprestatie krijg je tien dagen een helpende hand  in de vorm van kraamhulp. Daarna mag je het zelf proberen en na een maandje of drie mag je ook weer aan het werk.

Ik ben nu acht maanden verder. De roze felicitatiekaarten die nog in een hoekje van de kamer liggen – om ooit nog eens na te lezen – herinneren me vaag aan een geweldige kraamtijd. Johan en ik zijn weer aan het werk. Femke wordt door de omgeving als ‘altijd al aanwezig’ beschouwd en ik ren me een slag in de rondte om mijn twee koters van alles te voorzien. Dit is prima te doen, als alles en iedereen een beetje meewerkt. De flesjes, hapjes en prakjes van Fem staan dusdanig gepland, dat het brengen en halen van Pim naar de peuterspeelzaal niet in het gedrang komt. Tussendoor probeer ik de torenhoge stapel was weg te werken (… komt hier ooit een einde aan??), de vloer nog maar eens weer van haren te ontdoen (bedankt Hobbes!) en voor de zoveelste keer vandaag onze tafel zichtbaar te maken, die wederom bezaaid is met alles wat daar niet blijvend hoort te staan.

Ik ben trots op het feit dat ik aan het eind van de dag een voedzame warme maaltijd in elkaar heb weten te flansen. Dit alles muzikaal begeleid door een hyper-geworden peuter (bedtijd) en een jengelende baby (wel/geen bedtijd). Gezellig, met ons allen aan tafel om de dag door te nemen! Maar Pim heeft andere plannen. Hij vertikt het om te eten. Nu vind ik dat niet zo’n probleem, maar hij kan op z’n minst aan tafel blijven zitten. Opvoedkundig correct, maar gezellig? Niet echt. Pim vindt spelen veel leuker dan zich vervelen bij een paar etende gezinsleden en dat mag iedereen (ook de buren) weten.

Als Pim en Femke om half acht gebadderd en wel in bed liggen, plof ik uitgeput maar voldaan op de bank. Het enige waar ik nu nog zin in heb is een dom tv-programma. Zo eentje die geen beroep doet op je hersencellen. Bij voorkeur geen zwaar kinderleed. Het boek dat ik een tijd geleden enthousiast gekocht heb, ligt te versloffen in de boekenkast. Het abbonnement van de tennisvereniging wordt stilzwijgend en vooral stilzittend verlengd. Hen hobby’s? Oh ja, die heb ik wel, maar welke waren dat ook al weer?

Ergens tussendoor werk ik ook nog. Als ik de deur achter me dichttrek, kan ik de knop prima omzetten. Maar dan moet alles wel goed geregeld zijn. De oppas moet de wijzigingen in mijn rooster op de voet volgen om op de juiste dag en de juiste tijd aanwezig te zijn. Ze moet ook niet ziek worden en Pim en Femke hebben ook een verbod gekregen op het binnenhalen van ziektekiemen. Want als zij met hoge koorts in bed liggen, ga ik toch niet lekker naar mijn werk. Ook al zijn ze dan altijd bij de oppas of bij Johan in goede handen. Aan de andere kant merk ik tot mijn teleurstelling dat ik op mijn werk ook minder flexibel inzetbaar ben. En zo balanceer ik bijna dagelijks tussen twee werelden.

Ik beken: de tropenjaren zijn aangebroken. Maar waar zijn die palmbomen, een vers geperst vruchtensapje en een knappe, jonge vent die me achter mijn hangmat met een palmblad een koel briesje bezorgd?

NB: Het lijkt nu of ik alles alleen moet doen. Niets is minder waar. Gelukkig is Johan een super-papa en hebben we een hele fijne oppas! Connie, bedankt! En ook de opa’s en oma’s dragen regelmatig hun steentje bij. Geweldig!!!

Weer aan het werk?!

Gisteren ging ik vol goede moed naar mijn werk. Mijn eerste werkdag na mijn hele lange verlof was aangebroken. Zin? Ja, best wel. Alles geregeld. Kids onder dak, voedingstijden afgesproken, Femke kan uit een fles drinken… Aan alles en iedereen gedacht, behalve aan mezelf. Ik voel me verre van fit. Ziek? Nee, niet ziek of ja, misschien toch wel. Die sluimerende borstontsteking (of wat het dan ook is) vreet. Ik voel me moe, zo moe. Het doet pijn. Het steekt door mijn borst en ondertussen doet mijn arm ook pijn. Maar ik ga me niet ziek melden (ook al hoor ik van iedereen dat ik dat wel moet doen). Ik wil gewoon lekker werken!

Maar het liep allemaal anders. Op mijn werk werd ik na het doen van mijn verhaal meteen weer naar huis gestuurd. Ik ben nog geen half uur binnen geweest. Ik weet het. Het is beter zo, maar ik baal… ik baal zo! Vooral om het feit dat mijn lijf niet mee wil werken. Het borstvoeden zelf ben ik nog steeds niet zat. Maar die pijn… Elke keer zie ik meer tegen de voeding op. Kolven lukt rechts niet meer. Met veel moeite krijg ik 30 cc ‘melk in het flesje’ (zoals Pim zegt). Als ik Femke vervolgens na laat drinken, geniet ze zo nog 10 minuten van de vers getapte melk. Het stroomt dus gewoon niet goed.

Nu ik thuis ben wil ik er ook alles op zetten om de pijn te laten verdwijnen. Vandaag is onze oppas wel geweest en ik ben gaan slapen. (Rust en doorvoeden schijnt de remedie te zijn). Morgen vertrek ik met de kids naar mijn moeder. Hopelijk ben ik na het weekend weer fit genoeg om te werken. Maar niet alleen dat, ook fit genoeg om weer gewoon mezelf te zijn. Of ik door blijf gaan met het geven van borstvoeding? Geen idee. Vandaag dacht ik heel even van niet, maar ach, als alles goed loopt is het hartstikke leuk (en gezond). Nu is stoppen (medisch gezien) geen optie. Volgende week zie ik wel verder.

Aan de fles?!

Over enkele weken moet ik weer aan het werk. Alles leek in kannen en kruiken. De opvang is geregeld, kolftijd op het werk staat ingepland, ik ben aan het kolfapparaat gewend en de melkvoorraad staat klaar in de vriezer. Alleen… Femke blijkt een echte flesweigeraar te zijn! We zijn al vroeg begonnen met het eerste flesje. Twee flesjes in de week. Niet te veel, want dat was de kans groot dat ze de borst zou weigeren. Dat begon prima. Femke tankte haar melk zo weg, niet aan het handje (alles in het maagje ).

Omdat ik bang was dat ik misschien het kolven niet vol ging houden, besloten we haar ook aan flesvoeding te laten wennen. Just in case. Vanaf dat moment (?) begon ze de fles steeds minder lekker te vinden. Achteraf bleek dat dat ook de tijd is dat bij baby’s de zuigreflex niet meer automatisch werkt en dat ze dus zelf gaan kiezen of ze iets wel of niet in hun mond willen hebben. Wij gooiden het er echter op dat ze de flesvoeding niet lekker vond en maakten ons niet echt zorgen. Het kolven liep ondertussen prima, dus ze kon gewoon moedermelk in een flesje krijgen.

Ik heb vorige week met de kids bij Johans ouders gelogeerd. In die week kwam er niets van het kolven en borstvoeding leek makkelijker dan flesvoeding, dus Femke werd verwend met melk die rechtstreeks uit de tap kwam. Maar deze week moest het er toch echt weer van komen. Enthousiast geeft Johan Femke een flesje met moedermelk, maar ons dametje weigert elke medewerking. Help! De ochtend daarna hebben we het nog eens geprobeerd, maar ze ging er gewoon van kokhalzen! Help, help!

Op advies van het consutlatiebureau en een lactatiekundige passen we nu enkele tips toe. Moedermelk in een speciale ‘breastflow’ fles (jawel, weer een ander flesje!), de speen verwarmen we voor en dopen we even in de melk, zodat het die geur en smaak heeft, haar lippen maken we nat met melk en dan geven we haar de fles. Maar ons dametje laat zich niet foppen! De enige vooruitgang die we tot nu toe geboekt hebben is, dat ze wel de speen in haar mond wil hebben, maar verder doet ze niets. Het moet dan ook niet te lang duren, want dan gaat ze weer kokhalzen.

Ik weet dat we het nu pas twee keer op deze manier hebben geprobeerd en dat ze moet wennen. Maar bij mij slaat de paniek toch wel toe. Ik moet binnekort weer werken en dan? Ik hoop dat ze binnen die tijd toch echt uit een flesje wil drinken. Johan is positief en prent me in dat het vanzelf komt. Dat geloof ik ook wel, maar lukt het op tijd? En wat als mijn borstvoeding terug loopt? Mijn verstand weet wel dat het niet helpt als ik me er ongerust over maak. Het verandert niets aan de stituatie en maakt het misschien alleen nog maar lastiger. Op het internet blijkt dat dit een veelvoorkomend probleem is. Dat geeft de burger moed. Voor mijn geruststelling zal ik mijn dilemma in ieder geval op mijn werk voorleggen. Misschien is er een oplossing voor het geval we deze uitdaging niet op tijd onder de knie hebben?! Ik hoop het, want van het doemscenario wordt ik niet echt vrolijk. Tot die tijd blijven we proberen. Geduld, geduld… Er zit gelukkig wel een zonnig randje aan… Femke vindt het in ieder geval wel fijn om bij haar mama te eten!