Knoeipot

Femke is af en toe erg druk met plasjes op de wc. Als ik haar een schone luier wil doen, roept ze enthousiast:”Ikke moet plas!” Ze rent met haar blote billen naar de wc. Halverwege blijft ze ineens staan. “Oh, helemaal nat! Ikke heb eknoeid!”

Hoezo nat?

Pim heeft af en toe nog wel eens een ongelukje met het plassen. Als hij moe is, erg bezig is met zijn spel of niet lekker in zijn vel zit, dan ‘vergeet’ hij nog wel eens naar de wc te gaan. Ik was al die natte broeken ondertussen zo zat, dat ik – toen ik met Femke bij de huisarts was – heb gevraagd of dit nog wel normaal is. Het blijkt dat kinderen (vooral jongens) tot hun zevende(!) verjaardag nog regelmatig last kunnen hebben van een natte broek. Enigszins gerustgesteld ging ik naar huis, maar leuk was het nog steeds niet.

We bedachten een beloningssysteem. Als Pim naar de wc gaat krijgt hij een knikker. Heeft hij alle knikkers gekregen, dan mag hij even op de Wii. Een grotere beloning kun je hem niet geven. Dit werkte redelijk goed. Vooral toen we de natte broeken gingen negeren (wel verschonen natuurlijk!), kreeg hij er zelfs lol in. De vakantie was voorbij en Pim ging weer naar school. De knikkers konden niet mee. Daarom gebruikten we voor thuis de ‘knikkermethode’ en voor op school maakten we een andere afspraak. Als hij zijn broek nog droog had als hij uit school kwam, mocht hij even computeren.

Maandag en dinsdag ging het goed. Woensdag kwam hij terug in een reservebroek. Gelukkig had hij thuis net zijn knikkers bij elkaar gespaard, dus hij mocht even op de Wii. Donderdag kwam hij weer met een reservebroek uit school. Hij zat bij mij achter op de fiets en stelde vast:’Ik mag zo op de Wii!’
Ik:’Waarom dan?’
Pim:’Ik heb mijn broek droog gehouden.’
Ik:’Maar je eigen broek is toch nat?’
Pim:’Ja, maar toen heb ik van juf Marian een droge broek gekregen en deze heb ik droog gehouden!’
Ik:’Dan zal ik je thuis nog eens uitleggen wat de bedoeling is, want dan heb ik het je niet goed uitgelegd.’
Pim:’Waarom heb je het me dan niet goed uitgelegd?’
Zucht… slim kereltje… Thuis leg ik hem uit dat hij de broek die hij ‘s morgens thuis aantrekt, droog moet houden. De dag erna komt hij uit school en triomfantelijk roept hij:’Ik heb mijn eigen broek nog droog!’

Stop!

Johan moet plassen. Femke zit in de fase dat ze toiletbezoeken erg interessant vindt en ook grondig bestudeerd. Blijkbaar moest Johan een grote plas, want opeens was Femke bang dat de wc zou overstromen en riep ze luidkeels:’Vol!’

Pims potje (2)

'Met de pet op, kan ik heel goed voetballen!'aldus Pim

We zijn een aantal weken verder. En… het is gelukt! Ik durf te zeggen dat Pim zindelijk is. Plassen doet hij uit zichzelf op de wc of op het potje. Natuurlijk gaat het nog wel eens mis, maar dat schijnt normaal te zijn. Er zijn dagen achtereen dat het helemaal goed gaat. Gisteren was zijn broek twee keer nat… (en ook de bank aaaghrrr…), maar gelukkig gaat het vaker goed dan fout. Ook tijdens het halen van de boodschappen zegt Pim dat hij naar de wc moet, dus we zijn ondertussen aardig op de hoogte van de winkels waar je van het toilet gebruik mag maken.

Het poepen was een ander verhaal. Poepen op het potje vond Pim toch wel:’een beetje spannend.’ Eerst poepte hij dan in zijn onderbroek, maar dat vonden we allebei niet zo’n succes. Pim mocht als hij moest poepen om een luier vragen. Dat ging prima. Luier, poepen, schoonmaken en verder een onderbroek aan. Af en toe informeerde ik of hij al op het potje durfde, maar het antwoord was steeds ‘nee’. Toch kon ik merken dat hij er wel mee bezig was. Gisteren wilde hij een luier. Maar er kwam niets. Hij deed de luier af. Even later huilde hij:’Ik heb in mijn onderbroek gepoept!’ Geeft niets, kan gebeuren… Nadat alles schoon was, bedacht hij dat hij ook nog moest plassen. En op het potje kwam er, zomaar, per ongeluk, een keuteltje! ‘Mama, het is gelukt! Ik vond het helemaal niet spannend!’ Vandaag zag je hem piekeren. Opeens hoorde ik een jubelkreet uit het toilet! ‘Mama, het is gelukt!’ En daar in het potje prijkte een prachtige Pim-creatie! Het zal vast nog wel eens mis gaan, maar ik vind het geweldig. Pim, je bent een echte Super Pim!

Pims potje

Het zindelijk worden van Pim gaat nog niet zo vlot. Eigenlijk heb ik het een beetje laten rusten. Hij leek nog niet overdreven geboeid. Hij zat wel eens op het potje, maar nog nooit belandde er een plasje op de daarvoor bedoelde plek. Ik had me voorgenomen om bij mooi weer de luier maar eens af te laten en te zien hoe het zou gaan. De keren dat we dat probeerden waren weinig succesvol. Plas op de bank, op zijn stoel en vorige week poepte hij in zijn broek. Tenmiste… die kregen we nog net uit, maar ons mannetje wilde niet op het potje.

Vandaag was het mooi weer. Toch maar weer eens proberen. Regelmatig checken:’Pim moet je een plas?’ Maar het antwoord was steeds ontkennend. Tussendoor een paar keer op het potje gezet, of hij ging er zelf op, maar zijn plas kon de uitgang niet vinden. Tegen het middaguur, maakte ik me toch wel druk. Straks durft hij niet meer te plassen. Hij had de hele ochtend nog niets gedaan. Ik was daarom blij dat hij tegen enen zijn stoel onder plaste, ook al moest ik (de net daarvoor gedweilde vloer opnieuw) dweilen. Niet veel later belandde er een plas voor de bank. Het leek of hij het toch voelde aankomen, want hij ging net staan. Ik kreeg het idee dat hij er toch nog niet helemaal aan toe was. Tijdens het koken meldt hij dat hij weer heeft geplast. Ik speur de vloer af op zoek naar een natte plek en vraag hem waar de plas ligt. ‘Nee, niet op de grond, in het potje! En ja hoor! Keurig in het witte potje zat een geel plasje. Ik kon het bijna niet geloven! Dacht zelfs nog heel even dat hij er ranja in gegooid had, maar het was een echte plas! We hebben samen de kamer door gedanst. Ik weet dat het nog maar één plasje is, maar hij weet nu in ieder geval wel wat de bedoeling is! Morgen weer proberen! Knappe vent!!!

Pims plas, poep, potje

Pim plast...?

Pim is niet zindelijk. Nog niet… Ik hoop dat het er binnenkort aan komt. Scheelt toch een boel gedoe en wees eerlijk; twee kinderen in de luiers betekent toch veel luiers inslaan, verschonen en naar de luierinzameling brengen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb geen haast. Pim bepaalt – net als met alle andere dingen – zijn eigen tempo. Pim is een denker. Hij kijkt, kijkt, kijkt en doet het dan in één keer goed na. Dat was zo met kruipen, met lopen, met het fietsen op zijn driewieler… dus ik ben ervan overtuigd dat dit ook voor de zindelijkheid geldt. Natuurlijk probeer ik hem er wel te motiveren, maar Pim is duidelijk. Nee is nee.

Hij vindt alles wel reuze interessant. Het liefst gaat hij met ons mee naar de wc, kijkt hij bij een poepbroek welk geurend kunstwerk hij heeft geproduceerd en worden ook Femkes luiers met de uiterste precisie bekeken. Met grote regelmaat gaat hij ook zelf naar het toilet. Van het potje moet hij niets weten. De grote wc vindt hij geweldig! Er is alleen een klein probleempje… hij wil op de wc zijn luier niet af. En daar zit hem nu juist de grap. Als het effect wil hebben, zal dat stukje stof er toch tussenweg moeten. Hoe trost was ik dan ook dat hij hier wel zonder luier op de wc wilde. Ondertussen wil hij dat al iets vaker en als het weer iets beter wordt ben ik van plan hem geen luier aan te doen. Heb ik toch meer haast dan ik wil toegeven ?

Dipdagje

Ik had vandaag en de afgelopen nacht een dipje… Eigenlijk de eerste sinds de zwangerschap, dus wat dat betreft valt het nog wel mee… maar toch.

Afgelopen nacht werd ik om 4.00 uur voor de derde keer wakker. Plassen… alweer! Ik hijs me overeind. Ik laat me uit mijn tot bijna 90 centimeter verhoogde bed zakken. Oef… alles doet zeer. Na het toiletbezoek klauter ik moeizaam in bed. Het duurt nog een minuut of vijf voordat ik een prettige houding heb gevonden. Ik voel niets… geen harde buiken, geen weeën… niets. Ik voel dat het ook vandaag niet gaat gebeuren. Ik denk aan mijn vriendin, die maandag – 17(!) dagen na de uitgerekende datum – ingeleid gaat worden. Misschien duurt het bij mij ook nog wel twee weken. De moed zakt me in de schoenen.Het duurt zo een uurtje voordat ik de slaap weer kan vatten en het ritueel van om de anderhalf uur plassen herhaalt zich…

Vooral mijn lijf geeft problemen. Niets schokkends en gelukkig doen de baby en ik het prima, maar wel vervelend en vermoeiend. Een opsomming over hoe ik me voel na weer een nachtje met 15 kilo extra aan mijn lijf:  (als ik ‘s nachts mijn kaken geklemd heb) hoofdpijn, stijve nek, een stijf gevoel tussen mijn schouderbladen, beurse schouders en heupen van het weinige draaien ‘s nachts, pijn in mijn liezen (banden) en schaambeen, zere onderrug, kramp in mijn kuiten (vooral links), opgezette voeten en enkels van het vocht en als ik op sta doet het pijn als de baby haar koppie wat verder in mijn bekken boord.

Sorry… Duizendmaal excuses voor mijn klaagzang. Zoals ik al zei is er niets schokkends aan de hand. Ik ben blij dat het allemaal goed gaat en ik hoop dat de baby en ik de grootste prestatie van het menselijk lichaam straks goed doormaken. Maar wat mij betreft mag ze nu best komen!!! Een fikse huilbui en een heerlijk middagslaapje hebben bij deze moeder wonderen verricht. (Bedankt Johan!) Ik hoop dat ik er morgenvroeg ook nog zo over denk!