Dapper dametje

Femke gaat naar de peuterspeelzaal. Vooraf kan ze niet wachten en elke dag vraagt ze of ze naar school mag. elke keer als ze wakker wordt:’Feppe wakker, Feppe nu school? Ik maak een aftelkalender voor haar. Als het eindelijk zover is, is Femke helemaal blij. De eerste keren gaat dat prima. Als ik weg ga zwaait ze dapper:’Dag mama, tot straks!’ Nu heeft ze echter moeite met afscheid nemen. Eerst zegt ze nog dapper dag, maar als ik weg wil lopen, komen de waterlanders. Ik leg haar uit dat ze bij de juffen blijft en dat Fientje ook bij haar blijft. Ze gaat lekker met de kindjes spelen en ik kom haar straks weer ophalen. Mijn hart breekt als ze met een betraand gezicht en trillend lipje zegt:’Oké mama…’

Afscheid

Pim is ondertussen een nieuwe fase begonnen. School blijkt een groot succes! Al moet hij daarna altijd wel even bijkomen van alle indrukken. Zijn leventje heeft dan ook wel even op zijn kop gestaan.Vier jaar worden is volgens mij wel een van de grootste mijlpalen in je jarige leven. Je schoolcarrière gaat beginnen. En daar ging veel afscheid nemen aan vooraf.  Gelukkig was dat hoofdzakelijk feest!

Afscheid van de peutergym...

...afscheid van de peuterspeelzaal...

...waar Femke letterlijk met haar neus bovenop stond...

… en afscheid van het consultatiebureau! (Geen foto’s beschikbaar )Dat laatste was niet echt een afscheidsfeestje, want Pim kreeg prikken. Dit probeerde hij te omzeilen door drie keer naar de wc te moeten. Helaas voor hem, haalde dit uiteindelijk niet veel uit.

Hij gedroeg zich voorbeeldig. Hij deed keurig de ogentest en slaagde hiervoor met glans. Alle andere proeven van bekwaamheid haalde hij ook, al heeft Pim wel een beetje bijzonder pennengreep, maar dat mocht de tekenpret niet drukken. Het bijzondere was wel, dat hijvolgens de verpleegkundige wat te zwaar gaat worden. Nu is Pim stevig in bouw, maar vetrolletjes kan ik (en zijn hele omgeving!) nergens ontdekken. En ik wil best in zijn eten matigen, maar hij eet al zo weinig! Of ik nog belang had bij een bezoek aan een diëtist. Niet speciaal. Ik bezoek er namelijk al regelmatig een, in de vorm van mijn vriendin Saneille. Ook zij snapte niets van de cb-bevindingen. Daarnaast kreeg ik zelfs van het cb nog het advies om pure chocopasta en roomboter aan Pim te geven, zodat hij wel alle voedingsstoffen binnen kreeg! Tijdens dit bezoek profileerde het consultatiebureau zich dus even als consternatiebureau.

Belangrijk bezoek

Pim en Piet LouLou

Vandaag was het een speciale dag op de peuterspeelzaal. Sinterklaas kwam op bezoek. Daarom mocht ik ook blijven. Samen met de school die naast de peuterspeelzaal zat ontvingen we de Sint en zijn gevolg. Ik vond het zelfs een beetje spannend. Pim vond het geweldig! Hij zong uit volle borst mee met alle Sintliedjes. De meeste kende ik niet eens, maar Pim had blijkbaar op school al geoefend.Op het podium trouwde Piet LouLou met Krul-Piet. Oh, wat waren ze verliefd!

Daarna heb ik met Pim een mooie Americo-muts in elkaar geknutseld. Natuurlijk was er voor de ouders koffie en speculaas. De kinderen genoten van ranja en pepernoten. Daarna werd het spannend. Zou de Sint ook bij de peuters in de klas komen? We zongen zo hard dat de Sint ons lokaal niet voorbij kon lopen. Pim mocht Sinterklaas een hand geven. Ook kreeg hij veel, heel veel pepernoten! We hebben nu genoeg tot volgend jaar… En, last but not least natuurlijk een cadeautje. Wij kunnen een ketting rijgen!

Peuter Pim

Pim is ondertussen gestopt bij het kinderdagverblijf. Toch vinden wij dat het voor hem wel belangrijk is dat hij ook met andere kinderen speelt/leert spelen. Daarom mag hij twee ochtenden naar de peuterspeelzaal. Afgelopen maandag was zijn vuurdoop. De dag ervoor hebben we er even met ons viertjes en de hond lang gelopen.  Kabouter Plop, de Teletubbies en Bob de Bouwer zaten in de vensterbank. Pim was meteen enthousiast. Toen we hem maandag brachten, zocht hij ze ook meteen op.

‘s Middags haalde ik hem op. Femke in de kinderwagen… wat een rijkdom! Pim had zich meteen van zijn ‘goede’ kant laten zien. Hij vond het nogal moeilijk om in de kring te blijven zitten… Ook toonde hij meteen een driftbui, omdat  de cd-speler – na twee keer hetzelfde liedje te hebben gehoord – uit moest. Hij voelt zich meteen thuis, zal ik maar zeggen.

Vanochtend mocht hij weer. In eerste instantie wilde hij niet, maar die bui was gelukkig al snel over. Glibberend over de ijsbaan die vannacht op straat was aangelegd – met zijn rugzakje op zijn rug – bereikten we heelhuids ons doel. Een beetje verlegen ging hij naar binnen, even met mama spelen en dan alleen verder. Na drie uurtjes stond ik in de gang bij de andere ouders door het raampje te kijken. Pim zat naast de juf, keurig op zijn stoeltje. Wat was ik trots! Mijn kereltje, tussen die andere peutertjes. Het was goed gegaan. Hij had gezongen, een werkje geplakt, een pleister gekregen (die bij het geleerde liedje hoorde en zijn banaan opgegeten! Ook kon hij al beter op de stoel zitten. Op weg naar huis vertelde hij over zijn ochtend. Peuter Pim, zo klein en toch al zo groot.