Mama baalt…

Het gaat geweldig met mijn zwangerschap. Natuurlijk heb ik wel de nodige (bijbehorende) kwaaltjes en wordt het allemaal wel steeds zwaarder, maar moeder en kind maken het goed. Tenminste… Kind maakt het goed en met moeder gaat het toch heel iets minder. Alles kost meer energie, logisch. Gelukkig (heel knap van mezelf) gun ik mezelf af en toe rust. Even de boel, de boel, lekker op de bank, boekje lezen of langs de tv-kanalen zappen.

Op mijn werk denken ze ook geweldig mee. Ik sta al wat minder ingepland en als ik werk, word me veel werk uit handen genomen. Geweldig, zulke collega’s! Het afgelopen weekend moest ik echter vier dagen werken. Een dag-dienst, een slaapdienst en nog een korte avonddienst. Ik zat hier wel tegenaan te hikken. Gelukkig ging die eerste dag prima en het viel me reuze mee. De slaapdienst ging ook goed, maar toen ik thuis kwam, was ik letterlijk gevloerd. Pim (noodgedwongen, echter zonder commentaar van zijn kant ) voor de tv, ik op de bank… Ik kon niet meer. Mijn bekkenklachten speelden ook op. Misschien kun je je voorstellen hoe blij ik was dat het  12.30 was en Pim naar bed ging. Ik greep mijn kans en dook ook mijn bed in, om even bij te tanken. De dag erna waren mijn rugklachten echter nog niet weg, en dat was altijd wel zo na een nachtje lekker slapen. Tijd om aan de bel te trekken. In overleg met mijn leidinggevende, worden de diensten die ik nog moet draaien ingekort of uitgeroosterd. Pff, naast enorm balen, gaf het ook lucht. Ik ben immers niet ziek en kan best nog wat doen?!

Deze morgen weet ik het echter niet zo goed. Ik word wakker, misselijk, duizelig. Rustig opstaan… Nee, toch nog heel even liggen… Alles op mijn dooie gemakkie. Niet te veel bukken, niet te veel mijn hoofd bewegen. In de loop van de ochtend trekt het nare gevoel weg. Heb ik misschien verkeerd gelegen? Komt het door de zwangerschap? Wil ik nog teveel? Ik weet het niet. Zoals gezegd, ik mág en wíl niet klagen. Alles gaat goed met moeder én kind… maar een beetje balen is het wel

Fysio

Afgelopen donderdag ben ik bij de fysiotherapeut geweest, vanwege mijn lage rug klachten. Haar naam had ik al regelmatig gehoord. Ze schijnt gespecialiseerd te zijn in rug- en bekkenklachten tijdens zwangerschap. Voordat ik bij haar op visite mocht, kreeg ik eerst via de mail vier A4-tjes met uitleg en do’s en don’ts over en bij bekkenklachten. Gek, eigenlijk nooit gedacht dat mijn lage rug klachten bij mijn bekken hoorden. De witte velletjes papier met de zwarte letters en tekeningen brachten wat herinneringen terug. Niet altijd even leuk. In het voorjaar van 2006 ben ik geopereerd aan een rughernia. Ook daarbij kreeg ik diverse oefeningen die mijn klachten moesten verminderen…

Het lezen van de adviezen maakte alles niet meteen helder. Gelukkig kreeg ik live uitleg van de fysio herself. Er verhelderend legde ze mij uit hoe mijn bekken tijdens dit stadium van de zwangerschap langzamerhand steeds meer verweekt, zodat de baby straks naar buiten kan. Hierdoor neemt de belastbaarheid (steeds meer?) af. Een logisch verhaal, maar wel iets om rekening mee te houden om ergere klachten zoveel mogelijk in te perken. Gelukkig gaat het nu nog best goed. In het ergste geval heb ik wat uistralingspijn naar mijn bil/been, maar over het algemeen blijft het bij een loszittend gevoel van mijn onderste rugwervels. Dit gaat soms met pijn gepaard.

Vervolgens liet de fysio mij ervaren wat het verschil is als ik bijvoorbeeld op een andere manier opsta van een stoel. Geweldig! Gaat veel beter! Nu moet het alleen nog in mijn systeem komen . Oefenen dus deze week. Naast tips over hoe ik moet staan, zitten, opstaan, liggen, lopen en traplopen, kreeg ik ook wat oefeningen mee. Deze simpele oefeningen zorgde meteen al voor verlichting! Ik ben alle technieken meteen actief gaan toepassen. Volgende week ‘mag’ ik weer, maar ik ben nu al een gelukkig mens!

PS: De landkaart die ik op mijn rechter been heb (en waar elke dag weer nieuwe wegen bijgetekend worden!), viel de fysio tijdens de onderzoeken meteen op. ‘Moet jij geen steunkousen aan?’ Uh…. ja… uh… ik wist niet of dat handig zou zijn voor nu… Eerlijk gezegd denk ik er niet altijd aan (of verdring ik het gewoon? De spataderklachten worden echter erger, dus ik poog mijn leven te beteren. Ik heb ‘de’ kous al weer twee dagen aan…

Controle

De vier weken waren verstreken. Vanmorgen moest ik om 10.00 uur voor de keuringscommissie verschijnen. Johan moest werken. Daarom ging mijn moeder mee. Zo kon ze de baby ook horen, als Pim haar de kans gaf. Gisteren had ik hem al voorbereid:’Morgen komt oma. Dan gaan we met de auto naar een mevrouw, die naar de baby gaat luisteren.’ Vanmorgen vroeg ik hem wie er zo zou komen. Pim:’Oma! Met de auto, baby luisteren!’

Bij het naar binnen gaan, kreeg Pim een heerlijke peuterdriftbui. Gelukkig had oma enkele trucjes die aansloegen. Het leed was dan ook snel geleden en we konden zo doorlopen voor de controle. Bloeddruk prima (130/75). Helaas heb ik wel rugklachten, waarvoor ik een afspraak bij de fysio mag maken. Bij het onderzoeken van mijn met de dag(!) dikker wordende buik, werd Pim geweldig betrokken. Hij mocht op het krukje staan, zodag hij ook de baby kon voelen. Zij(?) lag links onderin. Daarna mocht hij het knopje van het ‘luisterapparaat’ aanzetten. Het duurde niet lang of we hoorden een rustige baby-hartslag. Heerlijk geluid. Het gaat goed (gelukkig), met als gevolg dat ik enkele minuten na tienen alweer buiten de deur stond. Tot over drie weken!

Controle

De vier weken waren alweer om. Tijd dus om de verbouwvordingen van de erker door de keuringscommissie na te laten kijken. Op naar de verloskundige. Eigenlijk gaat het super goed, op wat echte – nu nog zeer goed uit te houden – kwaaltjes na. Ik voel me fit als moet wel vaak plassen omdat de baby mijn blaas als springkussen gebuikt. Dat gaat ‘s nachts gewoond door, maar dan wen ik al vast aan de gebroken nachten. Verder wat last van beginnend maagzuur (niet iets van de grond rapen als ik net gegeten heb), kramp in mijn kuiten, vooral ‘s nachts (toch ‘s avonds zelf Hobbes uitlaten in plaats van Johan ervoor te gooien), pijnlijke spataderen (steunkousen weer gaan dragen).

Over die steunkousen valt nog wel wat te melden. Ik ben inmiddels 4 (? ik ben de tel kwijtgeraakt) keer geopereerd aan spataderen. Bij Pims zwangerschap had ik helemaal geen last, maar dit keer heb ik met regelmaat een stekende pijn in mijn been, of jeukende aderen. Daarnaast ontsieren blauwe bobbels mijn toch al niet geweldige stalpoten, maar dat is van ondergeschikt belang. De verloskundige adviseerde nu om mijn steunkousen weer te gaan dragen. Juist met warmer weer. Alsof die dingen lekker luchtig zijn! Daarnaast zitten ze twee uur lekker en geven ze een fijne steun, maar vervolgens verzamelt het elastiek zich in mijn knieholte. Je kunt je voorstellen dat dat geen prettig gevoel is. Aan het einde van de dag verschijnt er dan ook standaard een dikke vette rode striem op mijn witte melkflessen. Ondanks dat moet ik dus (wederom) aan die ‘spannende’ hulpmiddelen geloven…

Terug naar de controle. Bloeddruk was weer uitstekend (125/75), maar wat wil je ook na zo’n heerlijk relaxe vakantie! De verbouwing van de uitbouw verliep geheel volgens schema en het was prima dat ik onze ‘spring in het veld’ zoveel voelde bewegen. Als ik dat met Pim vergelijk, staat ons straks nog heel wat te wachten. Uiteindelijk werd er naar zijn/haar hartje geluisterd. Even zoeken… ja, daar is het… en weg was het weer. De verloskundige verklaarde lachend, dat de baby het geluid van de geluidsgolven waardoor het hartje hoorbaar werd, niet prettig vond. Hij heeft nu nog genoeg ruimte om rond te zwemmen, dus hij ging er als een Pieter van den Hoogenband/Inge de Bruijn vandoor! Geweldig vond ik dat. Nog even zoeken, maar daar was het vertrouwde gerikketik weer. En ook al voel ik hem prima, het is en blijft een heerlijk gehoor.

Tot over vier weken! Dat geldt tenminste voor de verloskundige. Baby gaan we vrijdag uitgebreid zien, want dan is de 20-weken echo. Ik heb er heel veel zin in, maar ik vind het ook erg spannend. Zou alles in orde zijn? En… mocht je nog een gokje willen wagen op mijn poll, dan kan dat tot vrijdag. Als onze kleine zwemmer zich van zijn goede kant laat zien, weten wij maar ook  jullie dan of hij een hij of hij een zij is.