J/M

Wij zijn de trotse ouders van een jongen en een meisje. Niet dat het ons wat uitmaakt. Af en toe kan ik mij ergeren aan de opmerking hoe geweldig het is om een jongen én een meisje te hebben. Natuurlijk vind ik het geweldig en geniet ik van mijn kinderen. Natuurlijk is het leuk om beiden mee te mogen maken. Maar als het erop aan komt maakt het geslacht niets uit. Hoe cliché het ook is; ik was blij dat ik zwanger kon worden en ik was en ben blij dat mijn kinderen gezond zijn! Daar gaat het tenslotte om! En hoe het er in de luier uit ziet maakt voor mij geen verschil.

Er zijn natuurlijk wel verschillen. In de luier merk je dat tijdens het verschonen. Jongens vragen toch om een ander verschoningstechniek dan meisjes. Maar ook tussen Pim en Femke ontdek ik nu al grote verschillen.
Pim is een denker, Femke een doener.
Pim at als baby alles, Femke is kieskeurig.
Als Pim slaapt, kun je een kanon afschieten, Femke wordt door elk geluidje gewekt

Toch kun je heel duidelijk zien dat Pim en Femke broer en zus zijn. En wat voel ik me rijk als ik die twee kleine mensjes samen zie! Daar kan geen  mooi huis, grote auto of vette bankrekening tegenop!

Tja…

Volgens mij zitten alle ouders van een dochter met hetzelfde probleem. Hoe ga je (later) haar geslachtsdeel noemen? Ik ben zelf van mening dat je er wel iets logisch van moet maken, maar vagina klinkt meteen zo volwassen. Bij jongens is dat toch wat makkelijker. Piemel(tje) klinkt leuk voor een kind en je noemt het beestje toch bij de naam. Pim constateerde al dat Femke er niet een heeft. Gelukkig vroeg hij nog niet wat het wel was. Heeft iemand suggesties?

20-weken echo, deel 2

Vandaag kregen we een herkansing. Zou de baby nu wel goed liggen om alles te kunnen zien? Twee weken geleden hield hij/zij ons mooi voor de gek. Vanwege de volle werkagenda van de echo-dame, waren we ingepland in haar lunchpauze. Gelukkig voor haar hoefde ze maar enkele dingen te checken. Wat mij betreft kon het kijken naar het wonder in mijn buik niet lang genoeg duren!

Ja! Baby in beeld! Hé, is dat zijn hoofd? Nee, het zijn zijn billen. Ruggegraat, staartbotje… keurig! Kleine hersenen… wel wat vaag beeld (tja, het buikvet is in de twee weken echt niet minder geworden ). Het harder drukken van het apparaatje op mijn buik maakte het beeld niet scherper, daarnaast werd het zelfs wat pijnlijk. Gelukkig zaten ze er, de vorm klopt en de afmetingen waren prima. Ah, daar zie ik een onderbeen met daaraan vast de voeten. Niets mis mee. Nu de aanhechting van de navelstreng… Helaas, de baby lag in elkaar met zijn buik naar beneden. De navelstreng zelf was prima en hij groeit goed, dus met de aansluiting zal het ook wel okido zijn… Hoera! Alles wat ze konden ontdekken was goed!

De echo-dame had zin in een broodje, maar wij hadden nog een brandende vraag… ‘Kunt u het geslacht ook zien?’ Oh, ja… even kijken… De echo-dame hield het beeld stil op een bepaalde plek. Ik kon niets onderscheiden… Tja, buikvet he! Ze bewoog nog wat heen en weer. Weer was het stil. ‘Maken jullie nog een pretecho?’ Jawel, dat staat al op de agenda. In dat geval wilde ze wel een uitspraak doen. Ze kunnen dan toch over 3 weken nog een poging wagen, zodat we ons er nu niet teveel op vast zouden pinnen. Nou? Nou? De echo-dame vertelde lachend dat ze met 70% zekerheid kon zeggen dat we een dochter krijgen!

Het enige wat ik kon doen was lachen! Het hele sterke gevoel van een meisje, dat we vanaf het begin van de zwangerschap hadden , was de afgelopen weken omgeslagen naar een jongen. Nu gingen we ineens met een dochter de deur uit! Wordt er in de familie Koning hoogstwaarschijnlijk toch een meisje geboren! Nog wel wat gereserveerd vanwege de 70% zekerheid, wennen we nu aan het meisjes-idee. De naam stond voor ons ineens vast. De roze jurkjes blijven nog heel even in de winkel hangen. Zullen we op 12 mei 100% zekerheid krijgen? De tijd zal het leren.

What’s in a name?

Voordat ik überhaupt over kinderen nadacht, had ik een hele waslijst met leuke jongens- en meisjesnamen. Maar als je dan echt moet beslissen, valt er toch wel een hoop af. Is die naam die ik altijd zo leuk vond, echt wel leuk genoeg voor ons kind? En heb ik eindelijk een leuke naam bedacht, keurt Johan hem af. Zo hebben Sem,Sam en Ties het nooit gehaald. Mauro vonden we allebei leuk, maar kon ik na twee dagen oefenen nog niet onthouden. Afgekeurd dus.

De dag na de echo waarop we zagen dat Pim een jongetje was, kwam Johan naar beneden gestormd en riep enthousiast:”Wat vind je van Pim?” Ik vond de naam ook meteen leuk, dus Pim is het geworden. Nu wacht ik hoopvol op zo’n nieuwe ‘dit-is-het-beleving’. Maar wat als die zich voor de bevalling nog niet heeft voorgedaan? Daarom zijn alle suggesties (j/m) welkom!  Het zou  wel leuk zijn als de naam ook bij Pim past en de naam mag niet beginnen met een J, een A of een P. Leef je uit!

En het wordt…?

Had ik tot vorige week nog sterk het gevoel dat ons gezinnetje met een meisje werd aangevuld… De meter slaat nu door naar een jongetje! Waarom? Om enkele redenen:

Mijn erker lijkt volgens dezelfde bouwtekeningen te worden gebouwd als de uitbouw van Pim…
Ik heb weinig last van stemmingswisselingen (vind ik zelf ) en het schijnt dat je daar juist bij meisjeszwangerschappen veel last van kan hebben…
Last but not least: ik heb afgelopen nacht gedroomd dat ik ben bevallen van een prachtig jongetje! Nee, geen Pim, want deze zag er anders uit. Nu zijn de meeste dromen bedrog, maar ik heb in mijn droomcarrière toch al drie voorspellende dromen gehad. Er kan er nog best eentje bij…

Op 3 april zullen we het weten… Als onze kleine zich tenminste van zijn/haar ‘goede’ kant laat zien!

PS: Grappig detail: Op de 9 maanden beurs werden blauwe en roze rompertjes uitgedeeld. Ik had een blauwe, mijn schoonmoeder een roze. Als mijn moeder een roze had werd het een meisje, als het een blauwe was zou er een jongetje komen. En mijn moeder had…? Een roze rompertje!

Man/vrouw?