Handige harige Hobbes-hoofdsteun!
Femke is dol op Hobbes. Hobbes is de meest geweldige hond die een gezin met kinderen kan hebben. Ik weet dat je een hond nooit voor 100% mag vertrouwen, maar Hobbes zit toch wel op 99,99%. Pim en Femke kunnen alles met hem doen, al mogen ze dat niet van mij. Hobbes is al een bejaarde hond van ruim 10. Voor zover het kan, wens ik hem toch een rustige oude dag toe. Maar dienst doen als kussentje lijkt me wel geoorloofd 
!
Hobbes heeft de gekke vijf minuten!
Het is vandaag feest! Onze Hobbes is vandaag 10 jaar geworden! De tijd vliegt. De een vindt hem er ook echt ouder uit zien. Hij wordt ook -voor zover dat kan bij deze blonde adonis – wat grijs om zijn snuit. De ander vraagt ons:’Die hond is nog niet zo oud of wel?’ Hobbes is zo jong als hij zich voelt. Het ene moment ligt hij de hele dag te slapen. Het andere moment dartelt hij door de tuin, als een koe die na een lange winter in de stal in het voorjaar voor het eerst weer de wei in mag. Twee dingen vallen wel op. Hij zoekt wel steeds meer de rust op. Ook stinkt hij nu soms echt naar ‘oude hond’. Maar voor ons is het nog steeds een heerlijke lieve (oude) trouwe loebas!
Als cadeautje mocht Hobje een weekendje in Oma-Parcs logeren. Dat is voor hem zeker geen straf. Ik ga hem morgen pas ophalen en voel me daar toch wel wat schuldig over. Viert hij zijn 10-jarig jubileum niet thuis! Maar ik weet zeker dat hij bij mijn moeder flink verwend gaat worden en ik doe het morgen nog eens dunnetjes over 
! Dus eigenlijk heeft hij dubbel feest!
Pim met mama in het 'Zandkasteel van Koning Koos' (of het 'ridderkasteel' van Bad Bentheim
Femke met oma Moesje in de ballenbak
We zijn vandaag teruggekomen van ons weekendje weg naar het Duitse Bad Bentheim. (We: Johan, Pim, Femke, oma Moesje, opa Joop, Hobbes en ik zei de gek.) Op slecht 20 minuten rijden van ons huis staat een prachtig redelijk nieuw bungalowpark. Toen we daar aankwamen en ik de bedden stond op te maken bedacht ik me, dat het eigenlijk maar een raar fenomeen is: weekendjes weg. Voordat ik weg ga ben ik zo druk als een potje met pieren. De boel een beetje aan kant, de was weggewerkt (want als we terugkomen hebben we weer een berg), alles voor iedereen inpakken. Hebben we alles wel mee? Dan prop je alles in je auto, want je neemt altijd te veel mee. Ik leer het ook nooit… De zielige Hobbes zat zelfs klem in de achterbak naast opa’s rollator. En het weekendje mag dan leuk zijn, maar als je weer terugkomt ben je bijna net zo druk als drie dagen ervoor met het wegwerken van de was en zorgen dat alle prulletjes weer op de juiste plek komen te liggen. Dus waarom zou je een weekendje weg gaan?
Nou, omdat het geweldig genieten was. De sfeer was goed, geweldig zelfs. De kinderen sliepen goed (bij elkaar op de kamer!) De kinderen aten goed (oké het was voor hen naast oma’s bietenschotel wel patat en pannenkoeken, maar toch). Tijd voor mezelf. Tijd voor mijn gezin. Zwemmen in een prachtig en warm zwembad. Zien dat Pim en Femke plezier hebben (de ballenbak blijft toch favoriet). Eindelijk weer eens gelezen. ‘s middags even een powernap doen. Ouderwets ganzenbord gespeeld en ontdekt dat kwartetten hilarisch kan zijn! Prachtige omgeving. Kortom, ik heb het gevoel dat ik heel lang weg ben geweest. Waarom ik een weekendje weg zou gaan? Daarom dus!
Lekker knuffelen
Hobbes is een enorme goedzak. Er zit geen kwaad in. Kinderen kunnen dan ook alles met hem doen, hij wordt nooit kwaad. Natuurlijk moet het wel binnen de perken blijven en kun je kinderen nooit met een hond alleen laten, maar Hobbes is een superhond! Pim heeft dat nu ook ontdekt. Hij vond het altijd al geweldig om Hobbes zijn brokjes te doen en om met hem te wandelen (of lalalen, zoals hij vroeger zei), maar nu gaat hij ook echt met hem spelen. Paardje rijden is favoriet. Gelukkig gaat Hobbes niet echt lopen. Dat wil ik hem ook niet aandoen; 18 kilo dragen op je oude dag is iets teveel van het goede. Maar het allerleukste vindt Pim het om Hobbes te knuffelen. En daar heeft Hobbes totaal geen bezwaar tegen.
'Dit pakje had ik niet besteld...'
Vorige week moest onze trouwe viervoeter geopereerd worden. Gelukkig was de bult ‘slechts’ een vetbult. Het enige wat er te doen stond, was opknappen van de operatie. Dat gaat niet zonder slag of stoot.
Vrijdag, de dag na de operatie ontdekt Johan tegen zessen, dat er bloed uit de wond komt. En niet zo’n beetje ook. Dit bloed bleek wondvocht te zijn, maar de dierenarts adviseert toch een antibioticakuur. Johan is net op de terugweg met het kuurtje als ik ontdek dat Hobbes een hechting los heeft gelikt. Een telefoontje naar de dierenarts leerde ons dat dat geen kwaad kan. Hobbes mocht ook rustig zijn wond likken. Wij waren gerustgesteld en Hobbes volgde het advies van de dierenarts op. Hij likte zijn wond. Zo grondig, dat ik in de loop van de avond ontdekte dat de helft van de wond een gapend gat was geworden.
Zo zat Johan op vrijdagavond om half tien weer bij de dierenarts. Hobbes wond werd ‘geniet’. Daarnaast kreeg hij een ‘jas’ aan, zodat hij niet aan zijn wond kon likken. Best zielig. Is het eindelijk warm weer, krijgt onze hond een kleedje over. Maar, wees eerlijk, het lijkt wel chique! We konden hem zo uit de PC hebben geplukt! Hobbes liet zich door dit kleedje echter niet uit het veld slaan. Hij likte gewoon over het stofje heen. ‘s Nachts kreeg hij het zelfs voor elkaar om zijn pyjama uit te trekken!
De wond heelde wel, maar een stuk bleef gapen. Vanmiddag dus wederom naar de dierenarts. Die was gelukkig erg enthousiast! De wond heelt goed en’ Hobbes piemel hangt weer recht!’, vertelde ze enthousiast. Nog blijer werd ze van Hobbes zelf. ‘Wat is dit een ontzettend lieve hond!’ Daarnaast meldde ze (om alle onduidelijkheden nu maar eens uit de wereld te helpen), dat Hobbes niet dik was. Wel enorm groot en erg sloom! Dat laatste kunnen we zeker beamen.
Wijsneus
Onze Hobbes is nogal stilletjes. En dat heeft een reden. Een aantal weken geleden ontdekte mijn moeder een knobbel/bult ter grootte van een tennisbal in zijn balzak. Nu is hij al lang, lang geleden gecastreerd, dus daar hoorde geen bult te zitten. De dierenarts dacht dat het een vetbult was, maar omdat het op zo’n ongelukkige plaats zat, was het beter om hem te verwijderen. En dat is dus vandaag gebeurd.
Johan is bij hem gebleven tot hij sliep. Vier uurtjes later kregen we een suf beestje weer mee naar huis. Gelukkig had de dierenarts gelijk en was het een onschuldige vetbult. Nu komt hij bij van de narcose. Hij heeft moeite met bewegen, want zijn achterlijf doet zeer. Als het goed is, is hij over een paar dagen weer de oude. Over een dag of 10 moeten de hechtingen er nog uit. En wij hopen dat ons Hobje dan nog weer jaren mee kan!
Eén voordeeltje… hij is nu wel in rap tempo wat vet kwijt geraakt !
'Die mensenpuppy's zijn best leuk, maar iets minder herrie maakt het nog leuker!'
Onze trouwe viervoeter is al negen jaar bij ons. Het is een lieve, trouwe beetje lui aangelegde goedzak. Toen we hem net kregen stond hij op nummer één! Hij was ons kindje bij wijze van spreken. Door de komst van Pim en Femke moet ik helaas bekennen, dat hij er nogal eens bij in schiet. We zijn nog steeds net zo gek met hem, maar de aandacht moet nu toch door drie gedeeld worden. En ik ben bang dat Hobbes daarvan het kleinste deel ontvangt. Maar als de kinderen ‘s avonds in bed liggen is het Hobbes-tijd. Hij komt dan lekker bij de bank liggen en laat zich lekker aaien. En je moet dan niet stoppen, want dan begint hij te knorren. Geef hem eens ongelijk. Hobbes is super gek op de kinderen, maar druk is het wel! En daar is ons beestje niet altijd even gelukkig mee…
Het is kaal in huis. Geen hond. Nu merk je dat niet heel erg aan zijn aanwezigheid. Hobbes is vooral veel haar en vier keer per dag wandelen, maar verder ligt hij bijna de hele dag te knorren… Geen kind. Nu is Pim (ook) heel rustig in gedrag, maar kwebbelen doet hij van ‘s morgens vroeg tot hij ‘s avonds naar bed gaat. En nu ze er niet zijn merk je dat toch, vooral aan je dagritme!
Ik heb vannacht heerlijk geslapen. Natuurlijk wel de nodige kuitkrampen, zere heupen en schouders en diverse plaspauzes… maar ik werd herboren wakker. Een klein schrikmomentje… Toen ik vannacht naar de wc ging, ontdekte ik tot mijn schrik, dat zijn slaapkamerdeur open stond. Toen drong het tot me door dat hij bij opa en oma logeert…
Door die goede nachtrust kijk ik vandaag weer veel zonniger tegen het hele zwangerschapsgebeuren aan. Eén ding is zeker: volgende week vrijdag zal ze er wel zijn. Hoe het verder gaat, zie ik wel. Ik houd zelfs rekening met een zeer lange, zware bevalling, inleiden en zelfs een keizersnee… Verder geniet ik nu maar even van de stilte voor de storm en ik geniet met volle teugen van het geweibel in mijn buik… Nu kan het nog (en vandaag lukt het ook!).
Ook wat bevallingsactiviteit betreft is het akelig rustig… Geen harde buiken, geen pijn in buik of onderrug. Morgen gaan we dus weer lekker bij de verloskundige op de koffie!
Hobbes heeft zijn bloedonderzoek gehad. Onze Buuf/dierenarts is zelfs op haar vrije dag naar de praktijk gegaan om de uitslag op te halen. Vanmorgen kwam ze op de koffie (gezellig!) met de uitslag (spannend!).
Gelukkig was alles picobello in orde! Het bleek dat hij een ontsteking had gehad, maar dat dat aan de beterende hand is. Eventueel zouden we antibiotica kunnen gebruiken om het proces te versnellen, maar gezien Hobje verder geen klachten vertoont, was dat niet nodig. Het vele plassen wordt dan veroorzaakt doordat Hobbes zijn afvalstoffen extra kwijt moet.
Grappig en wonderlijk genoeg bleek uit het onderzoek ook, dat zijn nieren dusdanig goed werken, dat we zijn medicijnen weer mogen proberen af te bouwen. Als dat goed gaat (ook zonder medicijnen), mogen we zijn speciale nier-voer ook afbouwen en gaan mengen met normaal voer. Nu ben ik redelijk nuchter en moet ik nog even zien of het ooit zover gaat komen, maar als de medicijnen eraf kunnen zou dat al mooi zijn. We gaan er dus mee aan de slag! We zijn benieuwd!
Onze trouwe viervoeter Hobbes begint met zijn gezondheid te kwakkelen. Nu heeft hij zijn hele leven al nierproblemen. Gelukkig gaat dat goed sinds hij speciaal voer en medicijnen krijgt. De laatste tijd plast hij echter weer heel erg veel. Op advies van onze dierenarts c.q. ‘Buuf’ hebben we de medicijnen toen verhoogd. Helaas zonder resultaat.
Vervolgens moesten we Hobbes’ urine opvangen. ‘Makkie!’, dacht ik nog. Hij plast zo veel, bakje eronder en klaar! Maar Hobbes zag het niet zo zitten om op ‘het potje’ te plassen. Als hij de opvangbak aan zag komen, hield hij acuut zijn plas op. Tip van Buuf: gebruik een juslepel of iets anders met een lange steel. Crea-Bea-ik knutselde voor de zekerheid nog een langere steel aan de juslepel. We voelden er echter weinig voor om bewapend met de juslepel Hobbes uit te laten. Poging ‘tuin’ mislukte. Poging ‘gangetje achter de tuin’ lukte bijna… Frusterend. Uiteindelijk durfden wij tijdens het laatste rondje (23.00 uur) de juslepel mee te nemen. Voilà! Operatie juslepel lukte nu in een keer!
De uitslag was wat dubbel. Er waren geen eiwitten en suikers in zijn urine aangetroffen. (Goed nieuws!) De urine was echter wel veel te waterig. Logisch, want hij drinkt ook veel. Maar goed was het niet. De volgende stap was om Hobbes na 21.00 uur geen water meer te geven en dan de ochtendurine op te vangen en te laten onderzoeken. Zo kon Buuf zien of de nieren nog wel in staat waren om de urine te concentreren. Voor dag en dauw gingen Johan en ik bewapend met de inmiddels bekende juslepel op pad. Niemand zag ons en het lukte waarempel ook dit keer om in een keer wat plas op te vangen! Maar wat wil je, je kunt ons ondertussen experts in plasopvang noemen!
Inmiddels is ook dit onderzocht. Helaas was de concentratie nog steeds niet voldoende. De hoop dat het misschien psychisch was, verdween hierdoor uit onze opties. Dit kan betekenen dat zijn nieren steeds minder goed gaan werken. Het kan ook bij een ander ziektebeeld horen. Daarom moet Hobje volgende week bloed prikken. Dan worden andere dingen onderzocht (ijzer, schildklier enzovoorts). Het is spannend. Hobje is en blijft toch een beetje ons eerste ‘kindje’…
