Lieve broer

Zorgzame broer

Pim en Femke gaan steeds meer op elkaar reageren. Hierbij valt Pim direct in de rol van ‘grote broer’.
‘Ga je ook mee naar oma Fem? Dan gaan we langs de molen, de kerk en het kunstwerk…’
‘Ben je verdrietig Fem? Kom maar, niet huilen…’
‘Goedemorgen Fem! Hebt je lekker geslaapt?’

Natuurlijk horen bij een broer/zus relatie ook broer/zus ruzietjes. Zo vindt Pim het niet leuk, als Femke aan zijn speelgoed zit. Of – en daar geef ik hem wel gelijk in – als Femke met haar scherpe nageltjes bijvoorbeeld zijn oor kneed. Maar meestal kunnen ze het super goed met elkaar vinden en Femke heeft op haar beurt de grootste lol om haar springerige broer. En dat Pim zorgzaam is, blijkt wel uit deze foto. Hij wil regelmatig uit zichzelf Femke de fles geven. Natuurlijk moet hij haar dan ook een boertje laten doen. Hoe groot de pret is als er – na best zachtjes geklop van Pim op Femkes rug – een boer klinkt, kun je je wel voorstellen.

DAF (4 maanden)

Femke, drie maanden

Oké, Femke is dan nog geen vier maanden, maar op het consultatiebureau lopen ze een beetje voor (!). Vandaag mochten we dus op pad voor de keuring die bij vier maanden hoort. Nu viel het met die keuring reuze mee. Als ik eerlijk ben, ging dit bezoekje uiteindelijk meer om mezelf dan om haar. En dat was niet de bedoeling, maar goed…

Femke was prima gegroeid (lengte 65 centimeter, gewicht 7135 gram). Keurig volgens de curve. Haar hoofdomtrek was dit keer in verhouding iets minder gegroeid, maar dat was niets verontrustends. (En Johan zal er blij mee zijn, want hij heeft er altijd een hekel aan als truien moeilijk over het hoofd gaan!) Slaapt goed, drinkt goed, groeit goed, nooit ziek, altijd vrolijk… wat wil je nog meer?

Eigenlijk niets. Ik vertelde dat ze nu (eindelijk) de fles dronk. Hieperdepiep, hoera! De verpleegkundige was verbaasd dat we er zo lang mee geprutst hebben en dat zij van niets wist. Het was haar niet doorgegeven, anders was ze (als we dat hadden gewild) langs gekomen met tips en trucs. Het was nu niet meer nodig, maar fijn om te weten dat ze zo behulpzaam is. Daarna vertelde ik mijn (waarschijnlijk) sluimerende borstontsteking of spruwproblemen. Toen ze mijn verhaal hoorde trok ze meteen de conclusie dat het geen spruw was, maar borstonsteking. Ze adviseerder meteen om antibiotica te vragen en rust te nemen. Ze gaf meteen aan dat dit ontzettend pijnlijk, vermoeiend en energieslurpend was. Oef… De tranen borrelden weer omhoog. Ik ben ook zo moe, maar ik mag niet klagen (vind ik). Mijn kinderen doen het super, het loopt toch lekker? Oké behalve dan die stomme rechterkant, maar als dat het enige is…

Bij thuiskomst de huisarts gebeld. Ik krijg antibiotica. Als de klachten er volgende week nog zijn moet ik weer bellen. Iedereen adviseert rust. De nagym van de zwangerschapsgroep heb ik afgebeld. (Je gaat op tijd naar bed en werken is nu niet verstandig!). Ja, morgen moet ik weer werken. Maar ik moet me morgen wel heel slecht voelen, wil ik me op mijn eerste werkdag al ziek melden. Ik ga het thuis zo rustig mogelijk aan doen. Als ik dit stukje klaar heb, duik ik mijn bed in. De antibiotica is gestart. Nu moet het toch goed komen?!

Emotionele achtbaan

Lekker lurken bij mama!

Het was me het weekje wel (of moet ik zeggen weken?). Zoals jullie weten, weigert Femke de fles. Dat is niet echt een probleem, maar de datum waarop ik op mijn werk verwacht wordt komt steeds dichter bij. De spanning loopt op. Want hoe moet ik het gaan regelen als ze geen fles wil drinken? Gelukkig hebben ze op mijn werk aangegeven, dat er dan wel een oplossing gevonden gaat worden, maar leuk is anders.

Daarnaast heb ik al weken last van een pijnlijke rechter borst. Vooral als de toeschietreflex zijn werk gaat doen verkramp ik van de pijn. Alsof er twintig messen door je borst worden gestoken. Op het moment dat de melk eenmaal loopt, zakt de pijn af en kan ik weer ontspannen. Het eerste weekend in onze vakantie was de pijn zo hevig dat ik advies heb gevraagd bij Stichting Borstvoeding Natuurlijk. Zij dachten aan een dreigende borstontsteking. Het advies was dat ik voor elke voeding warme, natte compressen aan moest brengen. Dus naast het gehannes met de flessen (waarvoor ik dus ook extra moest kolven), moest ik ook nog met die compressen in de weer. Je kunt misschien begrijpen dat het huilen me soms nader stond dan het lachen.

Na de vakantie heb ik meteen een afspraak met de huisarts gemaakt. Zij dacht ook aan dreigende borstontsteking, maar kon geen harde of rode plekken ontdekken. Het zou ook spruw kunnen zijn. Omdat ik geen koorts heb, mocht ik nog geen antibiotica. Haar advies: doorgaan met warme compressen en creme aanbrengen tegen (eventuele) schimmelinfectie. Eigenlijk schoot ik er dus niets mee op.

De dag erna breng ik Pim en Femke naar het kinderdagverblijf en daarna ga ik naar mijn werk. Daar maak ik met mijn leidinggevende (na een fikse huilbui – dat lucht op ) een plan de campagne. Ik heb een geweldige werkplek en ik krijg alle medewerking! Per voeding krijg ik de gelegenheid om drie kwartier of een uur naar huis te gaan om te voeden (of eventueel te kolven). Ik werk gelukkig dichtbij, dus aan reistijd heb ik nauwelijks. Lachend zeggen mijn collega’s dat Femke op dat moment op het kdv haar fles aan het leegdrinken is. Wat denk je? Niet lang erna belt het kdv met het goede nieuws. Femke heeft haar fles leeg!

Ook al weet ik dat dat geen garantie is voor de volgende flessen… ik hoop toch. De teleurstelling is dan ook groot als het mijn moeder en mij de dag erna niet lukt om Femke uit haar fles te laten drinken. Maar de dag erna lukt het Johan haar twee flessen te geven en ook de volgende dagen drinkt ze zonder morren uit een speen! Hoera, mijn dochter is aan de fles! (Over achttien jaar denk ik daar vast anders over )

Helaas is de pijn in mijn borst nog niet weg. Soms is het bijna pijnloos, soms is het bijna niet te doen. Gisterenavond kreeg ik koorts. Ik ben er ook misselijk bij. Al mijn spieren doen zeer. Heeft het met die borst(ontsteking) te maken? Of heb ik van Pim iets opgelopen? Hij is de hele week al met zijn spijsvertering aan het klungelen (overgeven, diarree). Uiteindelijk besluit ik toch de huisartsenpost te bellen, maar ook zij kunnen geen uitsluitsel geven. Vandaag voel ik me beter. Johan heeft ondertussen dezelfde verschijnselen als ik gisteren, dus het zal wel een virusje zijn. Of moet de spanning van de afgelopen weken er even uit?

Hoe dan ook: ook al doet het voeden nog pijn, ik kan met een gerust hart aan het werk. Door de flexibiliteit van mijn werkgever en mijn collega’s voel ik me rustiger. Dat heeft zeker ook impact op de situatie thuis. Dat Femke nu uit een fles kan drinken (ik durf het eigenlijk nog niet zo op te schrijven) geeft enorm veel meer ruimte. Ook al wordt het straks een drukke tijd, ik ben nog steeds blij dat ik borstvoeding geef en ik ben het nog niet zat. Ik ga het gewoon proberen en zal me er voor de volle 100% voor inzetten! (Collega’s bedankt!!!)

Vakantie!

Pim op zijn best!

Ook Femke vindt de vakantie leuk!

Voordat de hectiek van werken in combinatie met twee kleine kinderen gaat beginnen, vertokken Johan en ik met Pim en Femke richting Drenthe. Lekker een weekje op vakantie met ons gezinnetje. Al waren we niet helemaal compleet, want Hobbes ging bij opa en oma logeren. Al werd het weekje wel wat overschaduwd door Femkes fles-afkeer en mijn (dreigende) borstontsteking (?), wij genoten volop!

Cliché, maar waar: als de kids lol hebben, heb je als ouders ook plezier. Femke liet haar ritme niet verstoren door een andere omgeving en Pim genoot volop van alle dingen die we samen deden. Het feest werd nog vergroot doordat het park in het teken stond van het Sinterklaasfeest. Dat betekende dat Sinterklaas op bezoek kwam, we kregen in ons huisje ontbijt bezorgd door Zwarte Pieten en al die Pieten kwamen we ook regelmatig op het parkterrein tegen. Op het park waren er ook allerlei andere leuke dingen voor Pim te doen. Knutselochtend, knuffelen met Bollo de Beer, een overdekte speeltuin, een spelcomputer waarop hij kon ‘tuur’n’ (sturen) en natuurlijk hebben we ook gezwommen!

Het hoogtepunt van de week was misschien wel ons bezoek aan Kabouterland. Je stapt binnen in een sprookjeswereld, vol beesten, trollen en kabouters. Voor Pim was het erg leuk om op de knopjes te drukken, zodat de kabouters een verhaaltje gingen vertellen. Samen speuren door de grotten, op zoek naar kleine rode puntmutsjes. Een klein minpuntje… de sectie met (vogel)spinnen hadden ze voor mij wel achterwege mogen laten !

Ook al ziet onze vakantie er tegenwoordig heel anders uit dan in de tijd dat we nog geen kids hadden, het is zeker niet minder leuk. Ik vond het heerlijk om lekker aan te klungelen met ons vieren. Even tijd voor elkaar en genieten van de kleine dingen in het leven!

DAF (3 maanden)

Femke is dan nog wel geen 3 maanden, maar daar valt dit bezoek aan het consultatiebureau wel onder. Oké ik weet het… ik loop gigantisch achter met het schrijven van mijn logjes. Is het hebben van een peuter van twee-en-een-half en een baby (waarmee we intensief oefenen met een fles) een goed excuus hiervoor? In mijn spaarzame vrije momentjes (kids zijn nu allebei op het kinderdagverblijf) probeer ik mijn achterstand in te halen. Dit bezoekje was dus al op 9 november…

Eigenlijk kan ik vrij kort zijn. Ons meiske heeft al wel voor 3 maanden gegroeid. Ze is 62 centimeter lang en weegt ondertussen 6590 gram. Alles zit lekker op de bovenlijn van de gemiddelde statistieken, maar met ouders als Johan en mijzelf verwacht je ook geen klein poppetje. Het belangrijkste is dat alles goed in verhouding groeit. Verder zag ze er ook prima uit en waren de lichamelijke onderzoeken (nek, hart, huid, ogen e.d.) ook prima. Ze loenst wel, maar dat mag nog op deze leeftijd. En ach… het zit in de familie. Ik loenste ook (nog steeds wel wat als ik moe ben) en haar broer Pim had het ook! De prikjes vond ze natuurlijk weer niet geweldig. Na afloop vertelde ze dit ook op een jammerende toon tegen de arts.

Natuurlijk kwam de fles ook nog ter sprake. Oefenen, oefenen, oefenen was het devies. Ik had het ook niet echt kunnen voorkomen. Deze arts kende zelfs een moeder die het bij alledrie haar dochters had gehad! We gaan dan ook stug door, twee tot drie keer per dag. Eerst wat kolven, dat in de fles (bij voorkeur door iemand anders dan mijzelf gegeven) en daarna nog borstvoeding. Net kreeg ik wel een geweldig telefoontje. Femke had op het kinderdagverblijf 60 cc (!!!) gedronken. Oké… ze hadden er wel drie kwartier mee gezeten. Gelukkig hebben ze daar alle geduld. Ze hebben zelfs weer verschillende spenen geprobeerd, waar we er straks één van meekrijgen (inclusief tips!). Het gaat ons ergens lukken… de vraag is alleen of dat is voordat ze naar de basisschool gaat !

PS: Ik krijg vaak te horen dat moeders uiteindelijk hun kind niet bijvoeden, zodat hij/zij vanzelf de fles wel gaat drinken. Dit heb ik ook aan de leidster van het kinderdagverblijf (oude rot in het vak die op de kinderafdeling van het ziekenhuis heeft gewerkt) voorgelegd. Ze gaf al aan dat dat in noodgevallen wel gedaan werd, maar dat het voor geen enkele partij leuk is. Zolang we allemaal maar geduld hebben, zal het uiteindelijk wel gaan lukken.

Aan de fles?!

Over enkele weken moet ik weer aan het werk. Alles leek in kannen en kruiken. De opvang is geregeld, kolftijd op het werk staat ingepland, ik ben aan het kolfapparaat gewend en de melkvoorraad staat klaar in de vriezer. Alleen… Femke blijkt een echte flesweigeraar te zijn! We zijn al vroeg begonnen met het eerste flesje. Twee flesjes in de week. Niet te veel, want dat was de kans groot dat ze de borst zou weigeren. Dat begon prima. Femke tankte haar melk zo weg, niet aan het handje (alles in het maagje ).

Omdat ik bang was dat ik misschien het kolven niet vol ging houden, besloten we haar ook aan flesvoeding te laten wennen. Just in case. Vanaf dat moment (?) begon ze de fles steeds minder lekker te vinden. Achteraf bleek dat dat ook de tijd is dat bij baby’s de zuigreflex niet meer automatisch werkt en dat ze dus zelf gaan kiezen of ze iets wel of niet in hun mond willen hebben. Wij gooiden het er echter op dat ze de flesvoeding niet lekker vond en maakten ons niet echt zorgen. Het kolven liep ondertussen prima, dus ze kon gewoon moedermelk in een flesje krijgen.

Ik heb vorige week met de kids bij Johans ouders gelogeerd. In die week kwam er niets van het kolven en borstvoeding leek makkelijker dan flesvoeding, dus Femke werd verwend met melk die rechtstreeks uit de tap kwam. Maar deze week moest het er toch echt weer van komen. Enthousiast geeft Johan Femke een flesje met moedermelk, maar ons dametje weigert elke medewerking. Help! De ochtend daarna hebben we het nog eens geprobeerd, maar ze ging er gewoon van kokhalzen! Help, help!

Op advies van het consutlatiebureau en een lactatiekundige passen we nu enkele tips toe. Moedermelk in een speciale ‘breastflow’ fles (jawel, weer een ander flesje!), de speen verwarmen we voor en dopen we even in de melk, zodat het die geur en smaak heeft, haar lippen maken we nat met melk en dan geven we haar de fles. Maar ons dametje laat zich niet foppen! De enige vooruitgang die we tot nu toe geboekt hebben is, dat ze wel de speen in haar mond wil hebben, maar verder doet ze niets. Het moet dan ook niet te lang duren, want dan gaat ze weer kokhalzen.

Ik weet dat we het nu pas twee keer op deze manier hebben geprobeerd en dat ze moet wennen. Maar bij mij slaat de paniek toch wel toe. Ik moet binnekort weer werken en dan? Ik hoop dat ze binnen die tijd toch echt uit een flesje wil drinken. Johan is positief en prent me in dat het vanzelf komt. Dat geloof ik ook wel, maar lukt het op tijd? En wat als mijn borstvoeding terug loopt? Mijn verstand weet wel dat het niet helpt als ik me er ongerust over maak. Het verandert niets aan de stituatie en maakt het misschien alleen nog maar lastiger. Op het internet blijkt dat dit een veelvoorkomend probleem is. Dat geeft de burger moed. Voor mijn geruststelling zal ik mijn dilemma in ieder geval op mijn werk voorleggen. Misschien is er een oplossing voor het geval we deze uitdaging niet op tijd onder de knie hebben?! Ik hoop het, want van het doemscenario wordt ik niet echt vrolijk. Tot die tijd blijven we proberen. Geduld, geduld… Er zit gelukkig wel een zonnig randje aan… Femke vindt het in ieder geval wel fijn om bij haar mama te eten!

Pim ook!

Als Femke een fles krijgt, kan Pim natuurlijk niet achter blijven! Lekker weer even baby zijn !

Eerste fles

Lekker flesje

Femke is alweer vier weken! Maatje 56 wordt zo langzamerhand vervangen door maat 62. Ik wil er nog niet aan, maar het past prima! Na vier weken adviseren ze om je kleine telg af en toe een flesje te geven, zodat het straks als ik moet werken geen drama wordt om het witte goud naar binnen te krijgen.

Ik moet dus aan het kolven. Nu zijn veel dingen genant, maar kolven spant misschien wel de kroon. Ik heb een simpele electrische kolf. Dat simpel houdt vooral in dat het ding nogal veel lawaai maakt. Dan heb ik het nog niet over hoe het eruit ziet als de melk uit je borst gezogen wordt. Gelukkig heb ik nog een handkolf en een geleende luxe duo-kolf achter de hand (bedankt Saneille!). Maar ik weet hoe mijn eigen kolf werkt, dus dat is de eerste optie. Kolven doe ik het liefst alleen. Rustig, ontspannen luisteren naar het ratelen van de melkmachine, zonder pottekijkers. De eerste keer was ik heel trots op mijn productie van 50 milliliter. De tweede keer kwam ik op dezelfde hoeveelheid, maar gisteren leverde één kolfbeurt al 100 mililiter op! Toch stiekum wel een beetje trots… Met het idee dat je kolven moet leren (dat heb ik gelezen, of zou dat alleen maar opgeschreven zijn om je moed in te spreken?), hoop ik dat ik over een tijdje met gemak een voeding bij elkaar melk. Mijn motto: Als het kolft dan kolft het goed! Of is dat een utopie?

Gisteren was de eer aan Johan om Femke haar eerste fles te geven. Ik was bang dat het een groot fiasco zou worden. ik vulde het flesje met 100 milliliter melk. Vast veel te veel. Maar niets was minder waar; Femke dronk alles in een teug leeg! Johan, Pim en ik stonden met onze neus bovenop het eetfestijn. Als toetje wilde ze gelukkig ook nog wel bij mij wat drinken. Goed gedaan Fem!