Doktersbezoeken

Haha! Ik ben lekker gezond... en blij!!!

Dit keer geen doktersbezoeken van mij, maar van dochterlief. Allereerst krijgt ze op het consultatiebureau weer een oké-stempel. Dat is altijd fijn om te horen. Blokjes bouwt ze als de beste, lopen kan ze ook prima en ze blijkt geen platvoeten te hebben. Al lijkt het wel of de arts erg lang moet kijken voordat ze haar conclusie trekt. Doordat ze verkouden is, heeft ze wel last van rode oren en wat vocht achter het trommelvlies. Even in de gaten houden. Bij de kinderarts de week erna is dat gelukkig over.
Wel is haar gewicht ineens meer gestegen dan haar lengte (94,5 centimeter en 15,3 kilogram), maar daar heb ik een prima verklaring voor. Femke eet beter sinds haar amandelen eruit zijn. Dus ook niet iets om ons zorgen om te maken. Of zouden ze Femke niet goed gemeten hebben? Bij nameting bij vriendinnetje Nynke blijkt dat ze even lang zijn, terwijl Nynke op het CB een stuk groter bleek dan Femke. Het lijkt me stug dat Femke in drie weken drie centimeter gegroeid is. Ach… het gaat zoals het gaat!  Het enige aandachtspunt is dat ze voor ligt in haar taalontwikkeling… Nu is dat geen probleem, maar ze praat, praat en praat de hele dag door. En de volumeknop hebben wij nog niet kunnen vinden. Je begrijpt dat het meer een aandachtspunt is voor onze oren dan voor haar ontwikkeling, want volgens de CB-arts was dat boven gemiddeld.

Daarnaast heeft Femke ondertussen ook de blaasonderzoeken achter de rug die ze moest ondergaan naar aanleiding van een fikse blaasontsteking rond haar tweede verjaardag. Het naarste van het onderzoek is, dat hiervoor een katheter ingebracht moet worden. En hoe leg je dat uit? Ik doe vooraf mijn best en daarnaast is Femke ook een bikkel. Ze ondergaat alles kranig. Leuk vindt ze het niet, maar ze laat het wel toe. Zelfs een tweede keer, want net voordat ze het onderzoek had, poept ze in haar luier. Katheter vies en hij is er ook weer uitgegaan en daarom moet alles nog een keer. Femke blijft daarna een half uur lang doodstil in bed zitten, want mama heeft gezegd dat het anders nog een keer moet. En als je haar kent, weet je dat dat heel erg moeilijk is. Het echo-onderzoek vindt ze helemaal niet leuk, terwijl dat naar mijn idee het minst ingrijpend is. Leuke mevrouw, visjes op de muur, pijnloos, al kietelt het wel wat… De mixicystogram vindt ze echter wel interessant en dat vind ik er dan weer eng uit zien. Femke op een grote tafel, het röntgenapparaat boven haar, vier mensen in gekke jassen, een infuuszak met contrastvloeistof naast haar, prutsen met de katheter… Maar dit ging prima! En een sticker na afloop doet wonderen.

Na het onderzoek isFemke meteen weer Femke en gaat ze de gang van de kinderafdeling onveilig maken. Ze pakt meteen een auto af van een ander kindje en crost ermee over de gang. De uitslag is gelukkig goed. Waarschijnlijk komt de blaasontsteking door harde ontlasting, waardoor ze slecht kan uitplassen. We moeten nu op haar ontlasting letten en dan hopen dat het goed gaat. Het enige wat ze eraan over gehouden heeft is dat ze panisch wordt als ze op de peuterspeelzaal met handschoenen verschoond wordt. Misschien dat dat na wat uitleg ook beter gaat…

Nu ik toch bezig ben, doe ik het gelijk het orthoptistbezoek er maar bij. Femke loenst. Ik moet nu zeggen dat  het lijkt alsof ze loenst, want na drie bezoeken aan de orthoptist is deze er zeker van, dat het optisch bedrog is. Met en zonder oogdruppels gaat het kijken goed. Die druppels laat ze zonder morren in haar ogen deponeren. Bikkeltje! Ook plaatjes kijken met een oog kan ze al prima. We hoeven hier dus niet meer terug te komen.

Kortom: ons dochtertje is heerlijk gezond!

KNO

Femke heeft al lange tijd een hoorbare ademhaling en als ze lacht, lachen haar amandelen je tegemoet. Ik had al eens bij de huisarts geinformeerd, maar zolang ze niet benauwd is, doen ze er niets aan. Laatst hadden Pim en Femke een weekendje bij oma gelogeerd. Oma vond al dat ze slecht at (nu vindt oma dat al snel, maar in dit geval had ze groot gelijk!). Ook had ze geen frisse adem. Op bezoek bij de huisarts dan maar.

Haar amandelen zitten helemaal tegen elkaar aan, maar de huisarts vond het nog niet noodzakelijk om haar door te sturen naar de KNO-arts. Toen ik echter meldde dat Femke eigenlijk alleen nog maar zacht en vloeibare dingen at, leek de verwijzing toch zinvol. Het bezoek bij de KNO-arts was kort en krachtig. Haar oren zijn prima, maar haar keel zit dicht. Weghalen was toch – ook al doen ze dat tegenwoordig niet zo snel – wel een goede optie.

Op 20 juli is het zover. Als ik de informatie lees, word ik toch ietwat beroerd. Ik weet dat het een redelijk standaard operatie is, maar ik word er niet blij van. Femke waarschijnlijk ook niet, maar hopelijk krijgt ze na die ingreep weer lekker lucht en kan ze weer van al het eten genieten!

DAF (11 maanden)

...de handjes in de hoogte, de handjes in de zij...

Femke is vandaag weer naar het consultatiebureau geweest, maar helaas heeft ze vorige week ook al een Doker-Avontuur (van Femke) beleefd. Laat ik daar maar mee beginnen…

Vorige week woensdag kreeg Femke koorts. Ze dronk matig, eten ging helemaal niet. Haar urine rook ‘s morgens erg sterk. Op vrijdag besloten we toch de huisarts te raadplegen. Je zit net voor het weekend en ik was er ook niet helemaal gerust op. Ze had verder geen uitslag, was niet verkouden… Die koorts moet toch ergens vandaan komen? De assistent adviseerde ook om meteen die ochtend langs te komen. De aardige huisarts onderzocht haar helemaal. Hij haalde al zijn charmes uit de kast – waaronder een handpopkonijn – om het voor Femke nog een beetje leuk te maken, maar ons meissie vond het helemaal niet grappig! Gelukkig waren haar longen schoon, had ze een oor- of keel ontsteking… maar wat dan wel?

De volgende stap in het onderzoek was een urinetest. Misschien had ze blaasontsteking. Maar ja, hoe vang je urine op bij een klein meisje? Nee, je hoeft niet haar luier uit te wringen, al was dat misschien nog wel makkelijker geweest. De oplossing is een plaszakje. Voor de zekerheid kocht ik er vier. Dan moest het toch lukken en zo moeilijk kon het toch niet zijn? Er bleek nog wel een voor en achterkant aan te zitten, maar ons was niet geheel duidelijk wat dan die voor- en achterkant was! Haar eerste twee plasjes sijpelden dan ook netjes in de luier. Derde poging… Ja! Een plas! Maar op het moment dat ik het zakje wil verwijderen, loopt alles alsnog in de luier… Ik kan nog een klein bodempje redden. Zou het genoeg zijn? Voor de zekerheid dan ook het vierde zakje aanbrengen. En ja hoor! Het zakje zat nu blijkbaar goed en was prima gevuld. Snel naar de huisarts.

‘s Middags kunnen we bellen voor de uitslag. Gelukkig geen blaasontsteking. Wel bleek uit haar urine dat ze te weinig vocht binnen kreeg (maar dat wist ik al wel). Vooral veel proberen te laten drinken en verder maar even aanzien. Op zaterdag krijgt ze uitslag. Niet veel, maar het zit er wel. Dan maar zoeken op Internet. Zou het de zesde ziekte zijn? Het lijkt erop. Tot gisteren ging het op en af, maar vanmiddag heeft ze met smaak een boterham gegeten! En ook het drinken gaat redelijk. Ze speelt weer en haar oogjes twinkelen! Ze is nog wel moe, maar dat kan ook niet anders. Fijn dat je er weer bent Fem!

Over de DAF op het consultatiebureau kan ik vrij kort zijn. Femke is een lange slanke dame (ruim 80 centimeter en ruim 10 kilo en 710 gram). Alles wat ze nu ongeveer zou moeten doen, dat doet ze. Staan, tijgersluip, soms een beetje kruipen, kletsen (dada, tata, mama, papa), blokken in en uit de doos… kortom, geslaagd met een dikke 10! Eigenlijk stond ook haar derde DKTP-prik op het programma. Maar omdat ze nog niet helemaal fit is, stellen we dat een weekje uit. Volgende week nog even een korte, maar vervelende DAF. En dan moeten we pas weer ronde de 14 maanden.

APK (12 maanden)

'Mmm, kolala-totijntjes!'

Pim is alweer 2 geweest, tijd voor de A(lgemene) P(im) K(euring) op het consultatiebureau. Gelukkig hebben we een hele leuke arts daar. Het type met veel ervaring, maak je niet druk, ‘t komt vanzelf… En laten we dit keer nu net met haar een afspraak hebben !

Eigenlijk maak ik me om Pim niet zoveel zorgen. Hij is een heerlijk vrolijke peuter, met een eigen mening en een geweldig gevoel voor humor! Hij groeit goed en ontwikkeld zich wel, dus niets om me zorgen over te maken tijdens de APK. Tenminste… bijna niets! Want deze mama hoopte toch wel een beetje dat Pim mee wilde werken op het afgesproken tijdstip. Daarvoor en daarna mocht hij wat mij betreft net zoveel driftbuien krijgen als hij zou willen, maar het zou fijn zijn als hij dat ene half uurtje meewerkend voorwerp zou willen zijn. Daarom gaf ik van te voren al wat informatie. Dat werkt bij Pim vaak het beste. ‘Pim, we gaan zo met de fiets naar de dokter. Daar mag je puzzelen, torens bouwen en met de bal spelen. Ook gaat ze luisteren.’

Pim begon al veel belovend. Hij was al even buiten geweest en zag de fiest in de startblokken staan. Hij rent naar binnen:’Mama! Tiets buiten!’ Onderweg stopten we nog even bij de eendjes (helaas geen brood meegenomen) en daarna verder naar de examencommissie. Kleren uit, wegen (erg leuk op de Nijntjestoel – 14,2 kilogram) en wegen (de Nijntje meetlat was geen succes, dus nog maar een keertje in de baby-meet-bak – 95 centimeter). Daarna mochten we wachten… Die tijd vermaakten we ons prima met een puzzel en duplo.

Binnen ging het ook bijna voortreffelijk. Pim bouwde torens, zoals hij ze nog nooit gebouwd had. Hij gebruikte keurig beide handen en benoemde als extraatje ook nog de bijpassende kleuren van de blokken. Daarna mocht hij met de bal spelen. Normaalgeproken pakt hij dan de bal, brengt hem naar een van ons, wij gooien hem weer weg en hij haalt hem dan weer op. Maar Pim bleek iets nieuws ontdekt te hebben: voetballen. Enthousiast rende hij achter de bal aan. De arts kon meteen zijn motoriek beoordelen (prima). Nu nog zijn hartje luisteren. Pim bleef keurig stil zitten en keek me aan. Wijs liet hij me weten:’Dokter, luituhtuh!’ Goed onthouden Pim!

Uiteindelijk ontdekte Pim geweldig speelgoed: het knopje van de lichtbak die gebruikt wordt bij de ogentest. Mama vond dit echter niet zulk geslaagd speelgoed en wat doe je dan als 2-jarige? Juist: driftig!!!!!!! Gelukkig was het gesprek ten einde. Pim kon zijn kleren weer aan en kreeg nog een mooie kleurplaat. Ik kreeg het bericht dat we over een jaar weer opnieuw een uitnodiging kregen, ‘maar mevrouw,’  kijkend naar mijn dikke buik, ‘ik denk dat we u wel eerder terug zien!’ Dat denk ik ook!