KNO

Femke heeft al lange tijd een hoorbare ademhaling en als ze lacht, lachen haar amandelen je tegemoet. Ik had al eens bij de huisarts geinformeerd, maar zolang ze niet benauwd is, doen ze er niets aan. Laatst hadden Pim en Femke een weekendje bij oma gelogeerd. Oma vond al dat ze slecht at (nu vindt oma dat al snel, maar in dit geval had ze groot gelijk!). Ook had ze geen frisse adem. Op bezoek bij de huisarts dan maar.

Haar amandelen zitten helemaal tegen elkaar aan, maar de huisarts vond het nog niet noodzakelijk om haar door te sturen naar de KNO-arts. Toen ik echter meldde dat Femke eigenlijk alleen nog maar zacht en vloeibare dingen at, leek de verwijzing toch zinvol. Het bezoek bij de KNO-arts was kort en krachtig. Haar oren zijn prima, maar haar keel zit dicht. Weghalen was toch – ook al doen ze dat tegenwoordig niet zo snel – wel een goede optie.

Op 20 juli is het zover. Als ik de informatie lees, word ik toch ietwat beroerd. Ik weet dat het een redelijk standaard operatie is, maar ik word er niet blij van. Femke waarschijnlijk ook niet, maar hopelijk krijgt ze na die ingreep weer lekker lucht en kan ze weer van al het eten genieten!

DAF (18 maanden)

Lekker eigenwijs meisje!

Het is alweer even geleden, maar door de vakantie heb ik niet meteen kunnen melden dat Femke naar het consultatiebureau is geweest. Nu durf ik de datum al helemaal niet meer te noemen. Het bezoek zou eigenlijk moeten plaatsvinden rond de tijd dat ze anderhalf is. Nu nemen ze dat bij ons wel erg nauw, want op 28 april was ze aan de beurt. Femke was toen 20 maanden. Dus dat dit berichtje wat verlaat is, is ook niet zo’n ramp …

Gelukkig was alles prima. Met veel dingen liep ze voor op ‘schema’. Ook met praten en dat vond ik wel opmerkelijk. Maar ze praat ook al twee-woord-zinnen en dat schijnt ze nog niet te hoeven kunnen. Wat de mevrouw wel erg opmerkelijk vond, was dat ze vormenblokjes zonder veel moeite in de goede gaatjes wist te deponeren (een ‘dit moet je toch echt wel kunnen’ voor 2+). Alleen haar fijne motoriek mogen we wel meer stimuleren. De blokjes pakte ze in eerste instantie met haar heel hand, vervolgens wel netjes met haar vingers. Volgens de verpleegkundige moest ze dat geheel met de vingers doen. Niet echt iets om je druk over te maken dus.

Ondertussen zijn we wel weer bij de orthoptist  geweest, omdat Femke nog steeds lijkt te loensen. Ze denkt nog steeds dat het gezichtsbedrog is. Door haar grote donkere kijkers lijkt het of haar ogen wat naar binnen trekken als ze opzij kijkt. Maar over een half jaar krijgt ze nog een onderzoek. Dan worden haar ogen ook gedruppeld en moet ze plaatjes kijken. Ik ben benieuwd!

Ook zijn we naar de huisarts geweest, omdat Femkes ontlasting zo wisselt. Regelmatig is het dun en onverteert en daarom zou het een koemelkallergie kunnen zijn. De huisarts adviseerde om 24 uur lang een pleister met koemelk op haar arm te plakken. Als het daaronder dan rood werd, dan was ze allergisch. Dat bleek dus niet het geval. Nu proberen we de melkproducten zoveel mogelijk te vervangen door soja. Eens zien hoe dat gaat.

Oh ja, de statistieken: lengte 89,5 centimeter, gewicht 12,7 kilogram. Voor het geval dit vage begrippen zijn, Femke is lang en slank.

Al met al mag dit blogje met recht D(oker) A(vonturen) F(emke) heten!

DAF (14 maanden)

Vanmorgen hebben Femke en ik eerst Pim naar de peuterspeelzaal gebracht. Daarna wandelden we lekker door naar het winkelcentrum. Femke dacht nog dat het een leuk uitje zou worden, maar ze kwam van een koude kermis thuis. Ze moest namelijk naar het consultatiebureau. Eerst wegen: 11 kilo en 470 gram. Toen dat werd gezegd zei Femke:’Ja!’ Alsof ze het al wist ! Ook meten; 83 centimeter. Voor degenen die dit niets zegt: lang en slank! Daarna begon het wachten op de arts. Natuurlijk liep het uit, maar gelukkig had ik wat fruit mee, dus we vermaakten ons wel. Ook bleek dat Femke al best goed met Duplo-blokjes kon bouwen.

Bij de arts was alles prima, alhoewel… Femke loenst nog steeds. De arts deed wat testjes en het lijkt erop dat ze haar oog wel goed gebruikt. Voor de zekerheid adviseerde ze toch om een afspraak te maken met de oogarts. Dat gaan we binnenkort dan maar eens doen. Daarna begon de ellende, de prikjes. Eén in haar arm en één in haar been. Dat was niet grappig. Bij het prikje in haar arm raakte de arts per ongeluk ook nog een bloedvaatje. Alles zat onder… Na een fikse schoonmaakbeurt, waren ook de tranen weg. ‘Da-da!’

DAF (11 maanden)

...de handjes in de hoogte, de handjes in de zij...

Femke is vandaag weer naar het consultatiebureau geweest, maar helaas heeft ze vorige week ook al een Doker-Avontuur (van Femke) beleefd. Laat ik daar maar mee beginnen…

Vorige week woensdag kreeg Femke koorts. Ze dronk matig, eten ging helemaal niet. Haar urine rook ‘s morgens erg sterk. Op vrijdag besloten we toch de huisarts te raadplegen. Je zit net voor het weekend en ik was er ook niet helemaal gerust op. Ze had verder geen uitslag, was niet verkouden… Die koorts moet toch ergens vandaan komen? De assistent adviseerde ook om meteen die ochtend langs te komen. De aardige huisarts onderzocht haar helemaal. Hij haalde al zijn charmes uit de kast – waaronder een handpopkonijn – om het voor Femke nog een beetje leuk te maken, maar ons meissie vond het helemaal niet grappig! Gelukkig waren haar longen schoon, had ze een oor- of keel ontsteking… maar wat dan wel?

De volgende stap in het onderzoek was een urinetest. Misschien had ze blaasontsteking. Maar ja, hoe vang je urine op bij een klein meisje? Nee, je hoeft niet haar luier uit te wringen, al was dat misschien nog wel makkelijker geweest. De oplossing is een plaszakje. Voor de zekerheid kocht ik er vier. Dan moest het toch lukken en zo moeilijk kon het toch niet zijn? Er bleek nog wel een voor en achterkant aan te zitten, maar ons was niet geheel duidelijk wat dan die voor- en achterkant was! Haar eerste twee plasjes sijpelden dan ook netjes in de luier. Derde poging… Ja! Een plas! Maar op het moment dat ik het zakje wil verwijderen, loopt alles alsnog in de luier… Ik kan nog een klein bodempje redden. Zou het genoeg zijn? Voor de zekerheid dan ook het vierde zakje aanbrengen. En ja hoor! Het zakje zat nu blijkbaar goed en was prima gevuld. Snel naar de huisarts.

‘s Middags kunnen we bellen voor de uitslag. Gelukkig geen blaasontsteking. Wel bleek uit haar urine dat ze te weinig vocht binnen kreeg (maar dat wist ik al wel). Vooral veel proberen te laten drinken en verder maar even aanzien. Op zaterdag krijgt ze uitslag. Niet veel, maar het zit er wel. Dan maar zoeken op Internet. Zou het de zesde ziekte zijn? Het lijkt erop. Tot gisteren ging het op en af, maar vanmiddag heeft ze met smaak een boterham gegeten! En ook het drinken gaat redelijk. Ze speelt weer en haar oogjes twinkelen! Ze is nog wel moe, maar dat kan ook niet anders. Fijn dat je er weer bent Fem!

Over de DAF op het consultatiebureau kan ik vrij kort zijn. Femke is een lange slanke dame (ruim 80 centimeter en ruim 10 kilo en 710 gram). Alles wat ze nu ongeveer zou moeten doen, dat doet ze. Staan, tijgersluip, soms een beetje kruipen, kletsen (dada, tata, mama, papa), blokken in en uit de doos… kortom, geslaagd met een dikke 10! Eigenlijk stond ook haar derde DKTP-prik op het programma. Maar omdat ze nog niet helemaal fit is, stellen we dat een weekje uit. Volgende week nog even een korte, maar vervelende DAF. En dan moeten we pas weer ronde de 14 maanden.

APK/DAF

Lekker stel!

Pim en Femke gingen afgelopen maandag gezamenlijk  naar de keuring. Pim ter gelegenheid van zijn 3e verjaardag en Femke had de geweldige leeftijd van 9 maanden bereikt. Ook een testmomentje waard…

Femke groeit als kool. Ze is volgens de arts een lange slanke dame – en dat terwijl ze toch echt wel spekbilletjes heeft. Maar goed, de statistieken liegen niet: lengte 76.6 centimeter (knap hoe ze dat zo precies kunnen meten), gewicht 10 kilo schoon aan de haak en de hoofdomtrek loopt ook keurig volgens plan. Lichamelijk gezien viel er ook niets bijzonders op, behalve dat haar tandvlees erg rood was… tanden in aantocht! Op de vraag of Femke al ‘tijgert’ kon ik alleen een ontkennend antwoord geven. Femke dacht hier anders over. Ze had het hele geteutel aangehoord en jawel hoor! ‘s Middags ontdekte ik haar derde tand en aan het eind van de dag tijgerde ze de hele kamer door. En niet voorzichtig in de achteruit, maar meteen vol gas recht op haar doel af!

Pim deed het ook voorbeeldig. Het meten en wegen ging zonder veel morren: 104,3 centimeter en 18,4 kilo. Als hij volgens deze curve door blijft groeien bereikt hij uiteindelijk met gemak de twee meter. Leuk vooruitzicht als je dat minimensje nu ziet. Op de oogtest had ik hem wel voorbereid. Pim vond het dan ook geweldig. Hij ging meteen al klaar staan met een hand voor zijn oog, maar zonder moeite accepteerde hij ook de bril van ‘Piet Piraat’. Zoals ik wel verwachtte kon hij alles zonder moeite zien. Ook de blokkenstapel die de cb-arts hem voor bouwde, kopieerde hij zonder moeite. Maar toen kwam het… Zijn longen moesten nog geluisterd worden. Bij het zien van de stethoscoop schoot hij in de paniek. Hij was bijna niet te kalmeren. Met veel moeite lukte het toch om hem te beluisteren. De overige lichamelijke onderzoeken zijn maar achterwege gelaten. Ik peins me suf waar zijn angst vandaan komt. Misschien biedt de stethoscoop die ik van de oppas mag lenen uitkomst? Pim wist er wel meteen raad mee… bij anderen.

DAF, 7 1/2 maand

Ik doe het prima hoor!

Femke is inmiddels al ruim acht maanden, maar een kleine maand geleden is ze naar het consultatiebureau geweest. Sterker nog… ze moet al bijna weer (schaam, schaam voor dit late bericht). Maar eigenlijk valt er weinig bijzonders te melden (gelukkig). Even voor de statistieken: lengte 72 centimeter, gewicht 9220 gram. Voor de niet statistici onder jullie: ze weegt genoeg en is lang zat! Femke groeit netjes met de curve mee en om een idee te krijgen; ze zit qua gemiddelden tussen de middellijn en de bovenlijn in.

De cb-mevrouw vond ook dat ze het goed doet, maar… je gelooft het niet! Ze mag best nog wel wat extra’s eten! In deze tijd, waar anorexia al bij peuters begint, wordt ons geadviseerd om onze dochter – die toch best wat knuffelspek heeft – extra voeding te geven. volgens de verpleegkundige groeit ze prima, maar als ze straks meer gaat bewegen (nog meer?!) zullen haar reserves snel afnemen. Oké, ze mag geen appeltaart, frietjes of lekkere zoete slagroom… Maar ze mag na de pap wel extra brood en tussen door mag ze ook rustig wat crackertjes met smeerkaas, of -worst. Fem mag dus lekker snoepen!

D(okter) A(vonturen) van F(emke) – DAF

Lekker (?) in de tummy-tub

Als variatie op Pims APK (Algemene Pim Keuring) heb ik voor Femke de rubriek DAF in het leven geroepen. Zo blijven we in de auto-begrippen. Femke mocht afgelopen week voor het eerst naar het consultatiebureau. Ook al gaat het prima, ik vond het toch wel een beetje spannend. Ik was vooral nieuwsgierig. Hoe zwaar zou ze zijn en vooral hoe lang? Na de bevalling had de verloskundige immers (onterecht) 59 centimeters geteld. Dit is de dag erna gereduceert tot 54 centimeter. Nu was het uur van de waarheid…

Ik mocht Femke meteen uitkleden om haar vervolgens te wegen (5050 gram!) en te meten (56,7 centimter). Ze doet het dus prima! Nu is ze ook erg tevreden, dus ongerust was ik niet, maar het is toch fijn om bevestigd te krijgen. Daarna was het wachten, want het spreekuur liep uit. Femke was moe en lag tevreden in een omslagdoek op mijn arm, te wachten op haar beurt. Ze sliep net (natuurlijk) toen we werden geroepen.

Eerst werden er algemene gegevens gevraagd, dus Femke mocht nog even slapen. Daarna mocht ze op tafel voor de onderzoeken. Femke werd wakker en ondanks dat ze in haar blootje lag (vindt ze nooit zo geweldig), lag ze heerlijk rustig en liet ze de arts haar gang gaan. Allerlei dingen werden nagekeken: ogen, oren, huid, heupen, hart, longen, hoofd… Conclusie: alles is prima! Daarnaast kreeg onze dame nog een compliment: de arts vond haar (vooral voor zo’n  jonge baby) zo heerlijk relaxed! Nou, dat is ze ook. Ook vond ze dat ze haar hoofd al zo goed rechtop kon houden. Als je dan ook nog bedenkt dat ze al kon lachen toen ze slechts 6 dagen jong was… Dat beloofd nog wat. Het gaat al zo snel… Ik geniet met volle teugen van ons kleine prinsesje en dat genieten kan niet lang genoeg duren!