DAF (2 maanden)

Het was weer tijd op met Femke op pad te gaan voor haar ‘dokter avonturen’. Op naar het consultatiebureau. De statistieken werden weer gevuld: lengte: 59,5 centimeter, gewicht: 5880 gram. Groeit als kool dus, en dat is haar ook wel aan te zien. Ze wordt al regelmatig geschat op drie maanden. Of ze nu wel of niet op broer Pim lijkt, dat ze overschat wordt komt in ieder geval met haar broer overeen.

Alles was oké. Maar toen kwam het: prikjes! Op weg naar het CB lag ze heerlijk te lachen in de kinderwagen, maar toen er geprikt werd, was het gedaan met de pret. Gelukkig viel ze daarna snel in slaap. Keurig volgens het boekje kreeg ze na drie uur een reactie op de inentingen. Gelukkig geen schokkende dingen. Eerst anderhalf uur jengelen. Ik maakte lekker misbruik van de situatie door me lekker met haar op de bank te nestelen. Daarna viel ze heerlijk in slaap. De rest van de dag (en nacht!) heeft ze als een roosje liggen slapen.

PS: Ik durf het hier bijna niet te vermelden, maar Femke slaapt al een week lang door!

Controle

De erker na 41 weken en 1 dag zwangerschap...

Aan het eind van de ochtend tuffen Johan en ik in de zinderende hitte (pff… voor hoog zwangeren echt niet grappig) naar de verloskundige. Ik ben best zenuwachtig… Ik heb zelf niet het gevoel dat het strippen van afgelopen dinsdag enig gewenst effect heeft gehad, maar we zullen zien.

De baby beweegt gelukkig prima en haar hartslag klinkt super! Ook mijn bloeddruk is nog steeds prima (120/70). Bij het inwendig onderzoek blijkt dat de baarmoedermond mooi soepel is, maar dat het hoofdje van onze dochter nog vrij hoog zit. Hierdoor drukt het te weinig op de onderkant en ontstaat er dus geen actie. Met andere woorden: ik ben er wel klaar voor, maar ons meissie heeft er nog geen zin in! Strippen heeft ook geen nut.

Ik worstel me van de onderzoekstafel af en plof weer in de stoel. Wat nu? Deze verloskundige heeft een homeopathische achtergrond. Ze stelt voor me homeopathische korrels te geven. Misschien heeft dat effect. Als het niet gaat beginnen, mag ik haar morgen rond de middag bellen en dan komt ze thuis langs om te kijken hoe het ervoor staat. Eventueel mag ik een mengsel van abrikozensap, wonderolie en cognac (!) drinken. Dat schijnt in deze fase van de zwangerschap geen probleem te zijn. Ook mag ik oefeningen doen die het zakken van de baby kunnen bevorderen. Tot slot krijg ik alvast een verwijsbrief voor de gynaecoloog mee. Als er dinsdagmorgen om 8.30 uur nog geen actie is dan moet ik voor die dag een afspraak plannen en dan zal er in het ziekenhuis het een en ander ondernomen worden…

Met een raar gevoel ga ik naar huis. Gaan de korrels werken? Moet ik toch naar de gyneacoloog en word ik dan ingeleid? Of gaat het toch nog een keizersnee worden? Ik houd overal maar rekening mee… Die cognac bewaar ik voor morgenavond. Als het niet werkt heb ik in ieder geval een leuke avond en een heerlijke nachtrust. Als het wel werkt dan heb ik vast geen pijnstilling nodig en werk ik me lallend door de bevalling! De tijd zal het leren…

P.S.: Gisteren met Johan de zelfgemozaïekte spiegel opgehangen (zie foto) Lekker fleurig!

Tom Tom

Vandaag 41 weken zwanger. Nog steeds geen baby in zicht…

Gisterenmiddag en avond had ik veel last van harde buiken. Johan moest vandaag naar Aken voor zijn werk, dus we lagen op tijd in bed. Eenmaal horizontaal kwamen de harde buiken steeds frequenter. Ik hoopte in slaap te vallen, maar het samentrekkende gevoel hield me wakker. Nog maar eens plassen, andere zij, weer plassen, draaien… Het vervelende gevoel werd steeds pijnlijker. Weeën? Oefenweeën? Soms elke vijf minuten, soms zaten er zeven minuten tussen, dan weer wat langer. Ik kon de slaap niet vatten. Beneden wat tv gekeken (geen idee wat?!) en even zoeken op het Internet naar de betekenis van deze harde buiken. Als het regelmatig werd en pijnlijk, dan waren het weeën. Was dit het begin? Helaas… Om 3.00 uur zakte alles weg. Ik was moe en ben lekker gaan slapen…

Om 6.00 werd ik wakker. Ik kon niet slapen en waar is Johan? Als ik op de overloop kom, zie ik beneden het licht branden. Johan zit met een schaaltje yoghurt voor de tv. Hij was al vanaf ongeveer 3.00 uur wakker, kon niet meer slapen en had nu honger. Ik ook, dus om 6.30 zaten we knus met ons tweetjes een opgenomen programma te kijken. Johan besloot om niet naar Aken te gaan. Zou het doorzetten? Moeten we nog even wachten? Gelukkig mogen we vanmiddag naar de verloskundige.

De tijd gaat niet erg snel. Ik rommel wat in huis, maar kan mijn draai niet erg vinden. Johan heeft er ook last van. Gelukkig komen mijn zus en de kids op visite. Ook mijn moeder komt met mijn neefje. Afhankelijk van wat de verloskundige gaat zeggen, neemt zij Pim en Hobbes mee vanmiddag. De visite zorgt voor een welkome afleiding. Om twee uur vertrekken Johan en ik richting verloskundige. Eerst vergeet ik mijn portemonnee. Als we halverwege zijn bedenk ik me dat ik mijn afsprakenkaart ben vergeten. We zijn te laat en moeten daarom een half uur wachten. We krijgen als troost een kopje thee en een koekje. Ik vind het spannend.

Ik geef bij de verloskundige aan dat ik het zondag zat was. Daarnaast vertel ik van de harde buiken en de afgelopen nacht. Ze vertelt dat ‘strippen‘ een optie is, maar dat het misschien geen goed idee is gezien onze korte nacht? Als er door het strippen activiteit komt is het toch prettig om wat fit te zijn. Mij maakt het niets uit, als er maar wat gebeurt! Ze gaat strippen. De (voor) weeën hebben nog niet veel gedaan. Het strippen geeft een kans van 1 op 6 op activiteit. Ze denk ook niet dat het nu al wat uit gaat halen, maar je weet nooit. We maken een afspraak voor donderdag. Ik hoop dat er deze week wat gaat gebeuren, want na 42 weken moet ik naar de gyneacoloog.

Thuis besluiten we in overleg met mijn moeder, dat Pim en Hobbes wel alvast meegaan. Dit voorkomt ook dat mijn moeder midden in de nacht naar Hengelo moet. Als we ze uitzwaaien huil ik tranen met tuiten. Ik wil Pim niet zo lang missen! Misschien duurt het nog wel anderhalve week! Ik hoop dat het doorzet, maar tot nu toe voel ik geen veranderingen. In dat geval hoop ik op een heel goede nachtrust, zodat ik straks fris en fruitig aan de bevalling kan beginnen. En mocht de ooievaar onze dochter afleveren, dan geef ik hem een Tom Tom cadeau. Hierdoor weet hij de huizen van andere zwangeren misschien wel op tijd te vinden!

Controle

Het is 11 augustus 2009; 40 weken zwanger! Alles rustig, dus ik ging gewoon naar de verloskundige voor de standaard controle. Ik werd opgehaald door een invalster. (Niet weer… ook al was de vorige invalster erg leuk.) Eerst maar even kijken welk vlees ik in de kuip heb.

‘Vandaag de uitgerekende datum?!’ Ik vertel haar dat dat inderdaad zo is, maar dat ik hoop dat ik vandaag niet ga bevallen. Het is vandaag precies negen jaar geleden dat het tweede zoontje van mijn broer werd geboren. Vrijwel meteen bleek dat er veel dingen aan hem niet goed waren. Niet lang daarna bleek dat het zo ernstig was, dat de artsen er niets aan konden doen. Drie dagen later is hij overleden… Ik begin te huilen, mijn moeder – die mee is – doet met me mee. De verloskundige krijgt kippenvel. Ik vind dat bijzonder, want deze verloskundige zal toch ook wel het een en ander meegemaakt hebben in haar loopbaan. Ze vertelt me dat ik niet op deze dag ga bevallen. Als ik er zo over denk, dan houd ik dat blijkbaar (onbewust) tegen. Het stelt me gerust.

De standaard contoles beginnen. Bloeddruk voorbeeldig (120/70). Ik geef aan dat de baby veel rustiger is nu. De verloskundige bevoelt mijn buik en luistert naar het hartje. Ik moet me vooral geen zorgen maken, de baby doet het prima. Haar hoofdje ligt goed onderin. Ze schat het gewicht op bijna acht pond, maar ze denkt niet dat ze zwaarder wordt. Afwachten maar.

Ik houd steeds meer vocht vast. Daar heeft ze twee ‘huis-tuin-en-keuken’-tips voor. Elke dag een limoen persen, dit mengen met Spa en dit gedurende de dag opdrinken. Ook komkommer met zeezout moet wonderen doen! Ik ga het proberen… al kijk ik niet uit naar die komkommer…

Voor we weg gaan om een afspraak te maken voor volgende week, laat de verloskundige me weten dat ze hoopt dat ik aanstaande weekend ga bevallen. Ze heeft dan namelijk dienst en het lijkt haar leuk om mijn bevalling mag begeleiden. Het lijkt mij een prima plan! Invaller of niet… (ook) met haar durf ik wel te bevallen. Ik neem dan ook afscheid met:”Tot komend weekend!’

Contole

En zo bereik ik 4 augustus, 39 weken zwanger. Een week voor de uitgerekende datum. Pim is precies een week te vroeg geboren. Stiekum hield ik hier nu ook rekening mee, al weet ik eigenlijk wel beter. Maar als deze datum dan toch rustig voorbij gaat, heb ik toch het idee dat ik ‘overtijd’ ben.

Een bezoek aan de verloskundige levert eentonig, maar zeer goed nieuws op. De baby doet het goed, mijn bloeddruk is voorbeeldig 120/70. Mijn moeder is mee en raakt toch licht geëmotioneert bij het horen van het hartje van haar negende (!) kleinkind. Ook al is het dan nummer negen in de rij, het blijft (voor haar) nog steeds even bijzonder.

De verloskundige schat de baby wederom op een achtponder. Mijn moeder vertelt vol trots aan de verloskundige over haar moeder, mijn oma, die inmiddels overleden is. Van oma’s negen kinderen was de lichtste bijna acht pond. Een 12-ponder op de wereld zetten was voor haar vrij normaal. Mijn oma voedde zelfs – naast haar eigen kind – het kindje van de buren, omdat de buurvrouw te weinig voeding had. Geweldig toch! Een moeder/oma om trots op te zijn. Het zijn die verhalen die je graag door wilt vertellen… bij deze dus!

Volgende week dinsdag mag ik weer naar de verloskundige. Zou ik dat nog redden? Ik gok zelf op komend weekend, maar ik ga er nu toch eigenlijk wel vanuit dat ik over de uitgerekende datum heen ga. Misschien een stukje zelfbescherming? Ik ben de zwangerschap nog niet zat, ook al slaap ik slecht en heb ik -vooral met dit warme weer – last van spataderen. Ik geniet nog heerlijk van de stilte voor de storm. Lekker thuis een beetje aanrommelen, leuke dingen doen met Pim en nog bezoekjes afleggen, waar het straks waarschijnlijk even niet van gaat komen. Een tevreden mens dus. Een tevreden mens met een heel klein wensje… zou de zon iets minder hard kunnen schijnen? 22 graden vind ik ook een fijne temperatuur!

Controle

37 weken en 2 dagen… Alles nog steeds oké! Bloeddruk 130/70, hartje klinkt prima. De baby is ook ingedaald, dus als nu mijn vliezen breken als ik bij de HEMA ben, dan hoef ik niet naast de rookworsten op de grond te gaan liggen …
Na wat instructies over wanneer ik moet bellen als de bevalling begint en na het maken van een nieuwe afspraak voor volgende week, reed ik naar huis. Blijf nog maar heel even zitten baby, maar je mama is er steeds meer klaar voor!

Controle

Ik blijf misselijk en ook al voel ik de baby goed, het was toch fijn dat we vanmorgen naar de verloskundige mochten. Johan en Pim waren ook mee. Pim vertelde me vanmorgen meteen al wat we gingen doen:’Baby luituhtuh!’

Mijn bloeddruk was gelukkig goed (120/75). Ik zie geen sterretjes en heb ook geen hoofdpijn. Als dat zo was, dan zou de misselijkheid door mijn bloeddruk veroorzaakt kunnen worden. Waarschijnlijk komt het nu door de hitte en de hoge ligging van de baby. Dat ik de afgelopen dagen twee kilo ben afgevallen, was geen probleem. De baby krijgt zijn portie wel. Daarbij, als ze bij de geboorte iets kleiner is dan Pim (53 centimeter en 4070 gram) is dat voor niemand een groot bezwaar .

De baby was goed gegroeid. Ook lag ze nog steeds met haar bolletje naar beneden, rug rechts, voetjes links. Ze was nog niet ingedaald… Maar dat had ik zelf ook al wel gemerkt! Gisteren in bed voelde ik haar billen praktisch tegen mijn middenrif. Logisch dat ik misselijk ben… mijn maag met eventuele inhoud kan geen kant op! Als er niets bijzonders is, mogen we over twee weken terugkomen. Hopelijk gaat ze in de tussentijd wat zakken. Tot die tijd is het advies: kleine beetjes eten, verspreid over de dag en vooral goed blijven drinken. En als het zo warm is: rustig aan!!! Nou dat doe ik zeker!

APK (12 maanden)

'Mmm, kolala-totijntjes!'

Pim is alweer 2 geweest, tijd voor de A(lgemene) P(im) K(euring) op het consultatiebureau. Gelukkig hebben we een hele leuke arts daar. Het type met veel ervaring, maak je niet druk, ‘t komt vanzelf… En laten we dit keer nu net met haar een afspraak hebben !

Eigenlijk maak ik me om Pim niet zoveel zorgen. Hij is een heerlijk vrolijke peuter, met een eigen mening en een geweldig gevoel voor humor! Hij groeit goed en ontwikkeld zich wel, dus niets om me zorgen over te maken tijdens de APK. Tenminste… bijna niets! Want deze mama hoopte toch wel een beetje dat Pim mee wilde werken op het afgesproken tijdstip. Daarvoor en daarna mocht hij wat mij betreft net zoveel driftbuien krijgen als hij zou willen, maar het zou fijn zijn als hij dat ene half uurtje meewerkend voorwerp zou willen zijn. Daarom gaf ik van te voren al wat informatie. Dat werkt bij Pim vaak het beste. ‘Pim, we gaan zo met de fiets naar de dokter. Daar mag je puzzelen, torens bouwen en met de bal spelen. Ook gaat ze luisteren.’

Pim begon al veel belovend. Hij was al even buiten geweest en zag de fiest in de startblokken staan. Hij rent naar binnen:’Mama! Tiets buiten!’ Onderweg stopten we nog even bij de eendjes (helaas geen brood meegenomen) en daarna verder naar de examencommissie. Kleren uit, wegen (erg leuk op de Nijntjestoel – 14,2 kilogram) en wegen (de Nijntje meetlat was geen succes, dus nog maar een keertje in de baby-meet-bak – 95 centimeter). Daarna mochten we wachten… Die tijd vermaakten we ons prima met een puzzel en duplo.

Binnen ging het ook bijna voortreffelijk. Pim bouwde torens, zoals hij ze nog nooit gebouwd had. Hij gebruikte keurig beide handen en benoemde als extraatje ook nog de bijpassende kleuren van de blokken. Daarna mocht hij met de bal spelen. Normaalgeproken pakt hij dan de bal, brengt hem naar een van ons, wij gooien hem weer weg en hij haalt hem dan weer op. Maar Pim bleek iets nieuws ontdekt te hebben: voetballen. Enthousiast rende hij achter de bal aan. De arts kon meteen zijn motoriek beoordelen (prima). Nu nog zijn hartje luisteren. Pim bleef keurig stil zitten en keek me aan. Wijs liet hij me weten:’Dokter, luituhtuh!’ Goed onthouden Pim!

Uiteindelijk ontdekte Pim geweldig speelgoed: het knopje van de lichtbak die gebruikt wordt bij de ogentest. Mama vond dit echter niet zulk geslaagd speelgoed en wat doe je dan als 2-jarige? Juist: driftig!!!!!!! Gelukkig was het gesprek ten einde. Pim kon zijn kleren weer aan en kreeg nog een mooie kleurplaat. Ik kreeg het bericht dat we over een jaar weer opnieuw een uitnodiging kregen, ‘maar mevrouw,’  kijkend naar mijn dikke buik, ‘ik denk dat we u wel eerder terug zien!’ Dat denk ik ook!

Controle

De vier weken waren verstreken. Vanmorgen moest ik om 10.00 uur voor de keuringscommissie verschijnen. Johan moest werken. Daarom ging mijn moeder mee. Zo kon ze de baby ook horen, als Pim haar de kans gaf. Gisteren had ik hem al voorbereid:’Morgen komt oma. Dan gaan we met de auto naar een mevrouw, die naar de baby gaat luisteren.’ Vanmorgen vroeg ik hem wie er zo zou komen. Pim:’Oma! Met de auto, baby luisteren!’

Bij het naar binnen gaan, kreeg Pim een heerlijke peuterdriftbui. Gelukkig had oma enkele trucjes die aansloegen. Het leed was dan ook snel geleden en we konden zo doorlopen voor de controle. Bloeddruk prima (130/75). Helaas heb ik wel rugklachten, waarvoor ik een afspraak bij de fysio mag maken. Bij het onderzoeken van mijn met de dag(!) dikker wordende buik, werd Pim geweldig betrokken. Hij mocht op het krukje staan, zodag hij ook de baby kon voelen. Zij(?) lag links onderin. Daarna mocht hij het knopje van het ‘luisterapparaat’ aanzetten. Het duurde niet lang of we hoorden een rustige baby-hartslag. Heerlijk geluid. Het gaat goed (gelukkig), met als gevolg dat ik enkele minuten na tienen alweer buiten de deur stond. Tot over drie weken!

Controle

De vier weken waren alweer om. Tijd dus om de verbouwvordingen van de erker door de keuringscommissie na te laten kijken. Op naar de verloskundige. Eigenlijk gaat het super goed, op wat echte – nu nog zeer goed uit te houden – kwaaltjes na. Ik voel me fit als moet wel vaak plassen omdat de baby mijn blaas als springkussen gebuikt. Dat gaat ‘s nachts gewoond door, maar dan wen ik al vast aan de gebroken nachten. Verder wat last van beginnend maagzuur (niet iets van de grond rapen als ik net gegeten heb), kramp in mijn kuiten, vooral ‘s nachts (toch ‘s avonds zelf Hobbes uitlaten in plaats van Johan ervoor te gooien), pijnlijke spataderen (steunkousen weer gaan dragen).

Over die steunkousen valt nog wel wat te melden. Ik ben inmiddels 4 (? ik ben de tel kwijtgeraakt) keer geopereerd aan spataderen. Bij Pims zwangerschap had ik helemaal geen last, maar dit keer heb ik met regelmaat een stekende pijn in mijn been, of jeukende aderen. Daarnaast ontsieren blauwe bobbels mijn toch al niet geweldige stalpoten, maar dat is van ondergeschikt belang. De verloskundige adviseerde nu om mijn steunkousen weer te gaan dragen. Juist met warmer weer. Alsof die dingen lekker luchtig zijn! Daarnaast zitten ze twee uur lekker en geven ze een fijne steun, maar vervolgens verzamelt het elastiek zich in mijn knieholte. Je kunt je voorstellen dat dat geen prettig gevoel is. Aan het einde van de dag verschijnt er dan ook standaard een dikke vette rode striem op mijn witte melkflessen. Ondanks dat moet ik dus (wederom) aan die ‘spannende’ hulpmiddelen geloven…

Terug naar de controle. Bloeddruk was weer uitstekend (125/75), maar wat wil je ook na zo’n heerlijk relaxe vakantie! De verbouwing van de uitbouw verliep geheel volgens schema en het was prima dat ik onze ‘spring in het veld’ zoveel voelde bewegen. Als ik dat met Pim vergelijk, staat ons straks nog heel wat te wachten. Uiteindelijk werd er naar zijn/haar hartje geluisterd. Even zoeken… ja, daar is het… en weg was het weer. De verloskundige verklaarde lachend, dat de baby het geluid van de geluidsgolven waardoor het hartje hoorbaar werd, niet prettig vond. Hij heeft nu nog genoeg ruimte om rond te zwemmen, dus hij ging er als een Pieter van den Hoogenband/Inge de Bruijn vandoor! Geweldig vond ik dat. Nog even zoeken, maar daar was het vertrouwde gerikketik weer. En ook al voel ik hem prima, het is en blijft een heerlijk gehoor.

Tot over vier weken! Dat geldt tenminste voor de verloskundige. Baby gaan we vrijdag uitgebreid zien, want dan is de 20-weken echo. Ik heb er heel veel zin in, maar ik vind het ook erg spannend. Zou alles in orde zijn? En… mocht je nog een gokje willen wagen op mijn poll, dan kan dat tot vrijdag. Als onze kleine zwemmer zich van zijn goede kant laat zien, weten wij maar ook  jullie dan of hij een hij of hij een zij is.