Haha! Ik ben lekker gezond... en blij!!!
Dit keer geen doktersbezoeken van mij, maar van dochterlief. Allereerst krijgt ze op het consultatiebureau weer een oké-stempel. Dat is altijd fijn om te horen. Blokjes bouwt ze als de beste, lopen kan ze ook prima en ze blijkt geen platvoeten te hebben. Al lijkt het wel of de arts erg lang moet kijken voordat ze haar conclusie trekt. Doordat ze verkouden is, heeft ze wel last van rode oren en wat vocht achter het trommelvlies. Even in de gaten houden. Bij de kinderarts de week erna is dat gelukkig over.
Wel is haar gewicht ineens meer gestegen dan haar lengte (94,5 centimeter en 15,3 kilogram), maar daar heb ik een prima verklaring voor. Femke eet beter sinds haar amandelen eruit zijn. Dus ook niet iets om ons zorgen om te maken. Of zouden ze Femke niet goed gemeten hebben? Bij nameting bij vriendinnetje Nynke blijkt dat ze even lang zijn, terwijl Nynke op het CB een stuk groter bleek dan Femke. Het lijkt me stug dat Femke in drie weken drie centimeter gegroeid is. Ach… het gaat zoals het gaat! Het enige aandachtspunt is dat ze voor ligt in haar taalontwikkeling… Nu is dat geen probleem, maar ze praat, praat en praat de hele dag door. En de volumeknop hebben wij nog niet kunnen vinden. Je begrijpt dat het meer een aandachtspunt is voor onze oren dan voor haar ontwikkeling, want volgens de CB-arts was dat boven gemiddeld.
Daarnaast heeft Femke ondertussen ook de blaasonderzoeken achter de rug die ze moest ondergaan naar aanleiding van een fikse blaasontsteking rond haar tweede verjaardag. Het naarste van het onderzoek is, dat hiervoor een katheter ingebracht moet worden. En hoe leg je dat uit? Ik doe vooraf mijn best en daarnaast is Femke ook een bikkel. Ze ondergaat alles kranig. Leuk vindt ze het niet, maar ze laat het wel toe. Zelfs een tweede keer, want net voordat ze het onderzoek had, poept ze in haar luier. Katheter vies en hij is er ook weer uitgegaan en daarom moet alles nog een keer. Femke blijft daarna een half uur lang doodstil in bed zitten, want mama heeft gezegd dat het anders nog een keer moet. En als je haar kent, weet je dat dat heel erg moeilijk is. Het echo-onderzoek vindt ze helemaal niet leuk, terwijl dat naar mijn idee het minst ingrijpend is. Leuke mevrouw, visjes op de muur, pijnloos, al kietelt het wel wat… De mixicystogram vindt ze echter wel interessant en dat vind ik er dan weer eng uit zien. Femke op een grote tafel, het röntgenapparaat boven haar, vier mensen in gekke jassen, een infuuszak met contrastvloeistof naast haar, prutsen met de katheter… Maar dit ging prima! En een sticker na afloop doet wonderen.
Na het onderzoek isFemke meteen weer Femke en gaat ze de gang van de kinderafdeling onveilig maken. Ze pakt meteen een auto af van een ander kindje en crost ermee over de gang. De uitslag is gelukkig goed. Waarschijnlijk komt de blaasontsteking door harde ontlasting, waardoor ze slecht kan uitplassen. We moeten nu op haar ontlasting letten en dan hopen dat het goed gaat. Het enige wat ze eraan over gehouden heeft is dat ze panisch wordt als ze op de peuterspeelzaal met handschoenen verschoond wordt. Misschien dat dat na wat uitleg ook beter gaat…
Nu ik toch bezig ben, doe ik het gelijk het orthoptistbezoek er maar bij. Femke loenst. Ik moet nu zeggen dat het lijkt alsof ze loenst, want na drie bezoeken aan de orthoptist is deze er zeker van, dat het optisch bedrog is. Met en zonder oogdruppels gaat het kijken goed. Die druppels laat ze zonder morren in haar ogen deponeren. Bikkeltje! Ook plaatjes kijken met een oog kan ze al prima. We hoeven hier dus niet meer terug te komen.
Kortom: ons dochtertje is heerlijk gezond!
)Dat laatste was niet echt een afscheidsfeestje, want Pim kreeg prikken. Dit probeerde hij te omzeilen door drie keer naar de wc te moeten. Helaas voor hem, haalde dit uiteindelijk niet veel uit.
