Hobbels en hormonen

Iedereen weet dat je na de bevalling moet ontzwangeren. Meestal duurt dit net zo lang als een zwangerschap, sommigen hebben het over een jaar. Bij Pim hoorde ik tot de laatste groep en na een jaar kende ik mezelf weer een beetje terug. De zwangerschapsdementie die begint tijdens je zwangerschap komt helaas nooit meer goed. Vergeetachtigheid is frustratie nummer 1!

Nu heb ik na Femke’s bevalling een superstart gehad. Femke was (en is net als Pim) makkelijk, ik had geen klachten, de borstvoeding verliep vlekkeloos… Ik genoot met volle teugen van mijn twee koters, ook al had (een heeft) de oudste regelmatig last van peuterpuberstreken. Vanaf november begon het kwakkelen. Stuwing in mijn rechterborst, gigantische pijn bij het voeden… Enfin, de degenen die mijn log volgen weten mijn borstperikelen. Femke wilde of kon (?) niet uit de fles drinken, en zo sukkelde ik door en door. Ik had geen keus om over te stappen op flesvoeding en voedde haar met liefde aan mijn borst, maar het was best zwaar. Uiteindelijk kwamen mijn waterlanders dagelijks op bezoek.

Het einde van deze uitputtingsslag kwam in zicht. Femke leerde de fles accepteren, ik ging mijn borstvoeding afbouwen en ik kon de draad  weer oppakken. Lekker aan het werk, leuke dingen doen en volop van mijn gezin genieten met kinderen die het lekker doen. Helaas was de werkelijkheid minder grappig. Het voedingsgebeuren kwam tot rust en ik merkte nu pas hoe moe ik was en hoeveel energie het me gekost heeft. (‘Buiten dat, kwamen er ook nog andere obstakels op mijn pad, die ik nu buiten beschouwing laat; het leven is wat je gebeurd terwijl je andere plannen maakt…’) Lekker werken, een gezellige moeder, een leuke vrouw, genieten van alles waar ik zo blij mee ben… het lukte me niet. Ik was op. De rek was eruit. Huilen was meer uitzondering dan regel en waarom?

Op mijn werk krijg ik lucht. Het is ook niet grappig dat je je tranen omhoog voelt borrelen als je maar heel even tijd hebt om te piekeren. Ik ben nog steeds voor een deel ziek. Ik ben hier alles behalve blij mee, maar het is even niet anders. Accepteren dat het nu even zo is, is de enige mogelijkheid. Door deze ruimte en een aantal andere dingen die op zijn plek lijken te vallen, krabbel ik weer overeind. Afgelopen weekend heb ik hartelijk kunnen lachen om de theatervoorstelling van Jochem Myjer. Daar was ik wel aan toe. (En Johan ook ) Toch ben ik nog niet mezelf. Als ik veel dingen tegelijk moet doen, wordt ik zenuwachtig en emotioneel. Ik weet dat het goed komt, maar tijd, tijd, tijd… Dat moet ik mezelf even gunnen. Daarnaast is mijn motto voor dit jaar: ACCEPTEREN! Heus, probeer het ook. Het zorgt meteen voor minder stress!

Borstbericht (4)

Dit is de laatste in deze serie (zei ze hoopvol) Ik ben na het laatste borstbericht alweer 10 dagen verder. Eigenlijk is er niet veel veranderd. Het voeden doet nog steeds pijn, maar het lijkt bijna te wennen. Ik heb het geaccepteerd, maar ik ben er ook klaar mee. Ik wil stoppen…

Daarom besloot ik vorige week om – zo gauw het mogelijk was – te gaan stoppen met de borstvoeding. Om Femke alvast aan de kunstvoeding te laten wennen, deden we bij de oefenflesjes (want stel je voor dat ze het flesdrinken weer af gaat leren) Nutrilon in de fles. Dat ging vijf of zes keer prima. Toen weigerde ze opnieuw. Na twee keer proberen hebben we toch weer borstvoeding in de fles gedaan. Na veel morren en gedoe dronk ze dat uiteindelijk weer op. Madame is kieskeurig!

Ondertussen ben ik dus een week en vele telefoontjes aan huisarst, consultatiebureau en lactatiekundige verder. Het wordt nog een heel gedoe, maar ik heb nu een plan. En ik hoop zo hard dat het slaagt! Ik moet – om Femke te laten wennen aan kunstvoeding – de borstvoeding gaan mengen met melk uit een pakje. Als het goed gaat kan ik de hoeveelheid borstvoeding dan langzamerhand minderen en leert ze zo de kunstvoeding drinken. Als dat project gelukt is, kan ik de borstvoeding heel langzaam gaan afbouwen, want mijn tepel is nog steeds verstopt. Om het kolven te helpen heb ik allerlei tips en trucs, maar het zet nog niet zo heel veel zoden aan de dijk.

Ik ben moe van alle gedoe, maar ook blij dat ik nu weet welke kant het op gaat. Nog even doorbijten en ook genieten van het zelf voeden van onze kleine Femmie. Want met het geven van de fles, sluit ik weer een fase af…

Borstbericht (3)

Na aanhoudende en het verergeren van de klachten in mijn borst, zat ik woensdag wederom tegenover de dokter. In onze huisartsenpraktijk zijn vier huisartsen werkzaam en nu zag ik voor mijn klachten dokter nummer 3. Het zweertje zat er inderdaad, maar dat zou de stekende pijn door mijn borst niet moeten veroorzaken. ‘Het lijkt toch erg veel op spruw en – ik ben dan wel geen vrouw – dat kan verschikkelijk pijn doen!’ aldus de vriendelijke arts. Spruw… Altijd als ze niet weten wat het is, gooien ze deze schimmelinfectie in de strijd. Mij maakt het ondertussen niet veel uit. Als de klachten maar verdwijnen. Het medicijnboek werd erbij gehaald, want hij wil het grondig aanpakken.

Bij de apotheek is er nogal wat onduidelijkheid. Ik krijg medicijnen die in de melk gaan zitten en volgens de apotheker moet ik dan gedurende de kuur kolven en de melk weggooien. Daar ga ik niet aan beginnen, want dan krijg ik weer last van die dreigende borstontsteking. Als de apotheker de dokter belt, bedenk ik dat ik dan nu wel ga afbouwen en Femke (die ook medicijnen moet) en mij na de borstvoeding wel ga behandelen. Maar de apotheker komt terug met het nieuws dat het volgens de dokter juist de bedoeling is dat de medicijnen in de melk terecht komen. Femke wordt zo ook van binnenuit behandeld. Daarnaast krijgt zij een drankje wat in haar mondholte moet werken en ik mag naast mijn capsules ook nog een creme gebruiken.

Ik ben dus nu voor mijn gevoel de hele dag bezig met drankjes, tabletten en zalfjes (want de Bepanthen gebruik ik tussendoor ook nog maar voor het zweertje.) Over een week moet ik weer naar de huisarts. Hij verwacht namelijk niet dat de klachten dan helemaal weg zijn, zodat ik nog een verlenging van de kuur moet krijgen. Ik heb zelf het gevoel dat ik last heb van twee dingen. De spruw – want de steken in mijn borst zijn al aanzienlijk verminderd! – en een verstopte tepeluitgang. Gisteren heb ik namelijk proberen te kolven, zonder resultaat. Dit had wel tot gevolg dat ik voor de volgende voeding enorm veel last had van stuwing en dus ook van een pijnlijke toeschietreflex. Nu mag/kan/wil ik wederom niet afbouwen, omdat de arts ook wil dat Femke de medicijnen via de melk binnen krijgt. Maar… het moet de komende week wel heel erg opknappen (en ik moet ook weer zonder problemen kunnen kolven) anders is dit de laatste week van het drinken aan de tap. Ik heb altijd gezegd dat ik het graag een half jaar vol wil blijven houden, maar als ik ermee ging klungelen zou ik ermee stoppen. Ruim vijf weken vijf keer per dag voeden met behoorlijk wat pijn, vind ik dan toch wel genoeg geklungel. Zul je zien dat deze week alles opknapt !

Binnenkort ook weer andere verhalen uit huize Koning… maar dit houdt de gemoederen op dit moment nu eenmaal bezig…

Borstbericht (2)

De update… Gisteren ben ik weer eens bij de huisarts geweest. Er was mij (zonder dat ik erom gevraagd heb) een vrouwlijke arts beloofd. Sta je toch even dom te kijken als je met een vrouwenklacht door een jonge mannelijke arts wordt opgeroepen. Invaller… Niet dat het uitmaakt, maar als ze het van te voren specifiek melden, moet je toch even schakelen.

Natuurlijk moest ik met de billen… uh borsten bloot. Ik kon -  nu de ergste pijn door de hele borst weg was – aangeven waar de pijn nog zat. Alles was wel soepel, maar op mijn tepel zat nog een zweertje. Het zag er wel rustig uit, dus antibiotica was niet nodig. Smeren met Bepanthen (normale vette zalf) om het wondje te laten helen, was het advies. Daarnaast door gaan voeden om de melkkanalen open te houden ook al kan dit nog wel enige tijd pijnlijk zijn! Het gaat bijna wennen…

Ik ben inmiddels ruim een dag verder.  Ik durf het bijna niet meer te zeggen, bang dat het morgen anders is, maar het voeden lijkt minder pijnlijk te worden. Wel heb ik nog regelmatig steken door mijn rechterborst. Heeft het nog met dat zweertje te maken? Had ik toch – op aanraden van de verpleegkundige van het consultatiebureau – om verlenging van de antibiotica moeten vragen? Ik weet het niet. Ik wil alleen maar dat de pijn stopt! Ik wacht eerst maar af tot het wondje helemaal geheeld is. Ondertussen laten we Femke voorzichtig wennen aan kunstvoeding. (Wat een heerlijk motiverende benaming is als je borstvoeding geeft! Dat van mij is ECHT!!! ) De eerste 50 cc ging er zonder morren in! Maar ik juich niet te vroeg. Wat ik (wederom) leer is dat je met kinderen geen dag kan plannen. Maar ja… kun je dat zonder kinderen wel?!

‘Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt…’ (tekst: Acda en de Munnik)

Borstbericht…

Wel raar om het op je weblog over je borsten te hebben . Toch wel een privé onderwerp. Maar als je borstvoeding geeft, krijgen borsten ineens een heel andere functie. Oké, ik zal niet helemaal in details treden, maar jullie hebben wel recht op een update. Helemaal als ik al jullie lieve en opbeurde berichtjes lees! Bedankt daarvoor. Dat doet me goed.

Donderdag belde de verpleegkundige van het consultatiebureau om te horen hoe het met me ging (netjes!!!). Ik deed mijn verhaal en naar aanleiding daarvan dacht ze dat ik een abces op/in mijn tepel had. Die was op dat moment open en het voeden deed geen pijn. Een verademing! Helaas duurde dit slechts anderhalve dag. Sinds vanmorgen is de pijn in alle hevigheid weer terug. Maandagochtend is mijn kuur op en als het dan niet over is, moet ik de huisarts bellen. Ik ben bang dat het daarop uitdraait. Volgens de verpleegkundige moet ik dan vragen om een verlenging van de kuur, maar ik weet niet hoe de huisarts erover denkt en wat er anders moet gebeuren. Ik zie er dan ook wel een beetje tegenop.

Het borstvoeden zelf ben ik nog niet zat, maar de bijbehorende pijn en het gedoe met de warme compressen voor elke voeding wel! Daarnaast kan ik uit de ontstoken borst niet kolven. Waarschijnlijk zit het te verstopt, want Femke heeft meer kracht en krijgt er wel wat uit. Ik overweeg dan ook om met de borstvoeding te stoppen. Helaas is dat op dit moment volgens mij geen optie, omdat alles juist leeg gemaakt moet worden. Stom he! Want als de pijn straks weg is, is het voeden waarschijnlijk ook weer leuk. Na het weekend wil ik in ieder geval kunstvoeding halen. Femke kennende, vindt ze dat niet meteen lekker en dan kan ze alvast wennen. Na maandag of dinsdag weet ik hopenlijk meer. Ik houd jullie op de hoogte!

Weer aan het werk?!

Gisteren ging ik vol goede moed naar mijn werk. Mijn eerste werkdag na mijn hele lange verlof was aangebroken. Zin? Ja, best wel. Alles geregeld. Kids onder dak, voedingstijden afgesproken, Femke kan uit een fles drinken… Aan alles en iedereen gedacht, behalve aan mezelf. Ik voel me verre van fit. Ziek? Nee, niet ziek of ja, misschien toch wel. Die sluimerende borstontsteking (of wat het dan ook is) vreet. Ik voel me moe, zo moe. Het doet pijn. Het steekt door mijn borst en ondertussen doet mijn arm ook pijn. Maar ik ga me niet ziek melden (ook al hoor ik van iedereen dat ik dat wel moet doen). Ik wil gewoon lekker werken!

Maar het liep allemaal anders. Op mijn werk werd ik na het doen van mijn verhaal meteen weer naar huis gestuurd. Ik ben nog geen half uur binnen geweest. Ik weet het. Het is beter zo, maar ik baal… ik baal zo! Vooral om het feit dat mijn lijf niet mee wil werken. Het borstvoeden zelf ben ik nog steeds niet zat. Maar die pijn… Elke keer zie ik meer tegen de voeding op. Kolven lukt rechts niet meer. Met veel moeite krijg ik 30 cc ‘melk in het flesje’ (zoals Pim zegt). Als ik Femke vervolgens na laat drinken, geniet ze zo nog 10 minuten van de vers getapte melk. Het stroomt dus gewoon niet goed.

Nu ik thuis ben wil ik er ook alles op zetten om de pijn te laten verdwijnen. Vandaag is onze oppas wel geweest en ik ben gaan slapen. (Rust en doorvoeden schijnt de remedie te zijn). Morgen vertrek ik met de kids naar mijn moeder. Hopelijk ben ik na het weekend weer fit genoeg om te werken. Maar niet alleen dat, ook fit genoeg om weer gewoon mezelf te zijn. Of ik door blijf gaan met het geven van borstvoeding? Geen idee. Vandaag dacht ik heel even van niet, maar ach, als alles goed loopt is het hartstikke leuk (en gezond). Nu is stoppen (medisch gezien) geen optie. Volgende week zie ik wel verder.

DAF (4 maanden)

Femke, drie maanden

Oké, Femke is dan nog geen vier maanden, maar op het consultatiebureau lopen ze een beetje voor (!). Vandaag mochten we dus op pad voor de keuring die bij vier maanden hoort. Nu viel het met die keuring reuze mee. Als ik eerlijk ben, ging dit bezoekje uiteindelijk meer om mezelf dan om haar. En dat was niet de bedoeling, maar goed…

Femke was prima gegroeid (lengte 65 centimeter, gewicht 7135 gram). Keurig volgens de curve. Haar hoofdomtrek was dit keer in verhouding iets minder gegroeid, maar dat was niets verontrustends. (En Johan zal er blij mee zijn, want hij heeft er altijd een hekel aan als truien moeilijk over het hoofd gaan!) Slaapt goed, drinkt goed, groeit goed, nooit ziek, altijd vrolijk… wat wil je nog meer?

Eigenlijk niets. Ik vertelde dat ze nu (eindelijk) de fles dronk. Hieperdepiep, hoera! De verpleegkundige was verbaasd dat we er zo lang mee geprutst hebben en dat zij van niets wist. Het was haar niet doorgegeven, anders was ze (als we dat hadden gewild) langs gekomen met tips en trucs. Het was nu niet meer nodig, maar fijn om te weten dat ze zo behulpzaam is. Daarna vertelde ik mijn (waarschijnlijk) sluimerende borstontsteking of spruwproblemen. Toen ze mijn verhaal hoorde trok ze meteen de conclusie dat het geen spruw was, maar borstonsteking. Ze adviseerder meteen om antibiotica te vragen en rust te nemen. Ze gaf meteen aan dat dit ontzettend pijnlijk, vermoeiend en energieslurpend was. Oef… De tranen borrelden weer omhoog. Ik ben ook zo moe, maar ik mag niet klagen (vind ik). Mijn kinderen doen het super, het loopt toch lekker? Oké behalve dan die stomme rechterkant, maar als dat het enige is…

Bij thuiskomst de huisarts gebeld. Ik krijg antibiotica. Als de klachten er volgende week nog zijn moet ik weer bellen. Iedereen adviseert rust. De nagym van de zwangerschapsgroep heb ik afgebeld. (Je gaat op tijd naar bed en werken is nu niet verstandig!). Ja, morgen moet ik weer werken. Maar ik moet me morgen wel heel slecht voelen, wil ik me op mijn eerste werkdag al ziek melden. Ik ga het thuis zo rustig mogelijk aan doen. Als ik dit stukje klaar heb, duik ik mijn bed in. De antibiotica is gestart. Nu moet het toch goed komen?!

Emotionele achtbaan

Lekker lurken bij mama!

Het was me het weekje wel (of moet ik zeggen weken?). Zoals jullie weten, weigert Femke de fles. Dat is niet echt een probleem, maar de datum waarop ik op mijn werk verwacht wordt komt steeds dichter bij. De spanning loopt op. Want hoe moet ik het gaan regelen als ze geen fles wil drinken? Gelukkig hebben ze op mijn werk aangegeven, dat er dan wel een oplossing gevonden gaat worden, maar leuk is anders.

Daarnaast heb ik al weken last van een pijnlijke rechter borst. Vooral als de toeschietreflex zijn werk gaat doen verkramp ik van de pijn. Alsof er twintig messen door je borst worden gestoken. Op het moment dat de melk eenmaal loopt, zakt de pijn af en kan ik weer ontspannen. Het eerste weekend in onze vakantie was de pijn zo hevig dat ik advies heb gevraagd bij Stichting Borstvoeding Natuurlijk. Zij dachten aan een dreigende borstontsteking. Het advies was dat ik voor elke voeding warme, natte compressen aan moest brengen. Dus naast het gehannes met de flessen (waarvoor ik dus ook extra moest kolven), moest ik ook nog met die compressen in de weer. Je kunt misschien begrijpen dat het huilen me soms nader stond dan het lachen.

Na de vakantie heb ik meteen een afspraak met de huisarts gemaakt. Zij dacht ook aan dreigende borstontsteking, maar kon geen harde of rode plekken ontdekken. Het zou ook spruw kunnen zijn. Omdat ik geen koorts heb, mocht ik nog geen antibiotica. Haar advies: doorgaan met warme compressen en creme aanbrengen tegen (eventuele) schimmelinfectie. Eigenlijk schoot ik er dus niets mee op.

De dag erna breng ik Pim en Femke naar het kinderdagverblijf en daarna ga ik naar mijn werk. Daar maak ik met mijn leidinggevende (na een fikse huilbui – dat lucht op ) een plan de campagne. Ik heb een geweldige werkplek en ik krijg alle medewerking! Per voeding krijg ik de gelegenheid om drie kwartier of een uur naar huis te gaan om te voeden (of eventueel te kolven). Ik werk gelukkig dichtbij, dus aan reistijd heb ik nauwelijks. Lachend zeggen mijn collega’s dat Femke op dat moment op het kdv haar fles aan het leegdrinken is. Wat denk je? Niet lang erna belt het kdv met het goede nieuws. Femke heeft haar fles leeg!

Ook al weet ik dat dat geen garantie is voor de volgende flessen… ik hoop toch. De teleurstelling is dan ook groot als het mijn moeder en mij de dag erna niet lukt om Femke uit haar fles te laten drinken. Maar de dag erna lukt het Johan haar twee flessen te geven en ook de volgende dagen drinkt ze zonder morren uit een speen! Hoera, mijn dochter is aan de fles! (Over achttien jaar denk ik daar vast anders over )

Helaas is de pijn in mijn borst nog niet weg. Soms is het bijna pijnloos, soms is het bijna niet te doen. Gisterenavond kreeg ik koorts. Ik ben er ook misselijk bij. Al mijn spieren doen zeer. Heeft het met die borst(ontsteking) te maken? Of heb ik van Pim iets opgelopen? Hij is de hele week al met zijn spijsvertering aan het klungelen (overgeven, diarree). Uiteindelijk besluit ik toch de huisartsenpost te bellen, maar ook zij kunnen geen uitsluitsel geven. Vandaag voel ik me beter. Johan heeft ondertussen dezelfde verschijnselen als ik gisteren, dus het zal wel een virusje zijn. Of moet de spanning van de afgelopen weken er even uit?

Hoe dan ook: ook al doet het voeden nog pijn, ik kan met een gerust hart aan het werk. Door de flexibiliteit van mijn werkgever en mijn collega’s voel ik me rustiger. Dat heeft zeker ook impact op de situatie thuis. Dat Femke nu uit een fles kan drinken (ik durf het eigenlijk nog niet zo op te schrijven) geeft enorm veel meer ruimte. Ook al wordt het straks een drukke tijd, ik ben nog steeds blij dat ik borstvoeding geef en ik ben het nog niet zat. Ik ga het gewoon proberen en zal me er voor de volle 100% voor inzetten! (Collega’s bedankt!!!)

Vakantie!

Pim op zijn best!

Ook Femke vindt de vakantie leuk!

Voordat de hectiek van werken in combinatie met twee kleine kinderen gaat beginnen, vertokken Johan en ik met Pim en Femke richting Drenthe. Lekker een weekje op vakantie met ons gezinnetje. Al waren we niet helemaal compleet, want Hobbes ging bij opa en oma logeren. Al werd het weekje wel wat overschaduwd door Femkes fles-afkeer en mijn (dreigende) borstontsteking (?), wij genoten volop!

Cliché, maar waar: als de kids lol hebben, heb je als ouders ook plezier. Femke liet haar ritme niet verstoren door een andere omgeving en Pim genoot volop van alle dingen die we samen deden. Het feest werd nog vergroot doordat het park in het teken stond van het Sinterklaasfeest. Dat betekende dat Sinterklaas op bezoek kwam, we kregen in ons huisje ontbijt bezorgd door Zwarte Pieten en al die Pieten kwamen we ook regelmatig op het parkterrein tegen. Op het park waren er ook allerlei andere leuke dingen voor Pim te doen. Knutselochtend, knuffelen met Bollo de Beer, een overdekte speeltuin, een spelcomputer waarop hij kon ‘tuur’n’ (sturen) en natuurlijk hebben we ook gezwommen!

Het hoogtepunt van de week was misschien wel ons bezoek aan Kabouterland. Je stapt binnen in een sprookjeswereld, vol beesten, trollen en kabouters. Voor Pim was het erg leuk om op de knopjes te drukken, zodat de kabouters een verhaaltje gingen vertellen. Samen speuren door de grotten, op zoek naar kleine rode puntmutsjes. Een klein minpuntje… de sectie met (vogel)spinnen hadden ze voor mij wel achterwege mogen laten !

Ook al ziet onze vakantie er tegenwoordig heel anders uit dan in de tijd dat we nog geen kids hadden, het is zeker niet minder leuk. Ik vond het heerlijk om lekker aan te klungelen met ons vieren. Even tijd voor elkaar en genieten van de kleine dingen in het leven!