Controle

Het is 11 augustus 2009; 40 weken zwanger! Alles rustig, dus ik ging gewoon naar de verloskundige voor de standaard controle. Ik werd opgehaald door een invalster. (Niet weer… ook al was de vorige invalster erg leuk.) Eerst maar even kijken welk vlees ik in de kuip heb.

‘Vandaag de uitgerekende datum?!’ Ik vertel haar dat dat inderdaad zo is, maar dat ik hoop dat ik vandaag niet ga bevallen. Het is vandaag precies negen jaar geleden dat het tweede zoontje van mijn broer werd geboren. Vrijwel meteen bleek dat er veel dingen aan hem niet goed waren. Niet lang daarna bleek dat het zo ernstig was, dat de artsen er niets aan konden doen. Drie dagen later is hij overleden… Ik begin te huilen, mijn moeder – die mee is – doet met me mee. De verloskundige krijgt kippenvel. Ik vind dat bijzonder, want deze verloskundige zal toch ook wel het een en ander meegemaakt hebben in haar loopbaan. Ze vertelt me dat ik niet op deze dag ga bevallen. Als ik er zo over denk, dan houd ik dat blijkbaar (onbewust) tegen. Het stelt me gerust.

De standaard contoles beginnen. Bloeddruk voorbeeldig (120/70). Ik geef aan dat de baby veel rustiger is nu. De verloskundige bevoelt mijn buik en luistert naar het hartje. Ik moet me vooral geen zorgen maken, de baby doet het prima. Haar hoofdje ligt goed onderin. Ze schat het gewicht op bijna acht pond, maar ze denkt niet dat ze zwaarder wordt. Afwachten maar.

Ik houd steeds meer vocht vast. Daar heeft ze twee ‘huis-tuin-en-keuken’-tips voor. Elke dag een limoen persen, dit mengen met Spa en dit gedurende de dag opdrinken. Ook komkommer met zeezout moet wonderen doen! Ik ga het proberen… al kijk ik niet uit naar die komkommer…

Voor we weg gaan om een afspraak te maken voor volgende week, laat de verloskundige me weten dat ze hoopt dat ik aanstaande weekend ga bevallen. Ze heeft dan namelijk dienst en het lijkt haar leuk om mijn bevalling mag begeleiden. Het lijkt mij een prima plan! Invaller of niet… (ook) met haar durf ik wel te bevallen. Ik neem dan ook afscheid met:”Tot komend weekend!’

Controle

37 weken en 2 dagen… Alles nog steeds oké! Bloeddruk 130/70, hartje klinkt prima. De baby is ook ingedaald, dus als nu mijn vliezen breken als ik bij de HEMA ben, dan hoef ik niet naast de rookworsten op de grond te gaan liggen …
Na wat instructies over wanneer ik moet bellen als de bevalling begint en na het maken van een nieuwe afspraak voor volgende week, reed ik naar huis. Blijf nog maar heel even zitten baby, maar je mama is er steeds meer klaar voor!

Controle

De vier weken waren verstreken. Vanmorgen moest ik om 10.00 uur voor de keuringscommissie verschijnen. Johan moest werken. Daarom ging mijn moeder mee. Zo kon ze de baby ook horen, als Pim haar de kans gaf. Gisteren had ik hem al voorbereid:’Morgen komt oma. Dan gaan we met de auto naar een mevrouw, die naar de baby gaat luisteren.’ Vanmorgen vroeg ik hem wie er zo zou komen. Pim:’Oma! Met de auto, baby luisteren!’

Bij het naar binnen gaan, kreeg Pim een heerlijke peuterdriftbui. Gelukkig had oma enkele trucjes die aansloegen. Het leed was dan ook snel geleden en we konden zo doorlopen voor de controle. Bloeddruk prima (130/75). Helaas heb ik wel rugklachten, waarvoor ik een afspraak bij de fysio mag maken. Bij het onderzoeken van mijn met de dag(!) dikker wordende buik, werd Pim geweldig betrokken. Hij mocht op het krukje staan, zodag hij ook de baby kon voelen. Zij(?) lag links onderin. Daarna mocht hij het knopje van het ‘luisterapparaat’ aanzetten. Het duurde niet lang of we hoorden een rustige baby-hartslag. Heerlijk geluid. Het gaat goed (gelukkig), met als gevolg dat ik enkele minuten na tienen alweer buiten de deur stond. Tot over drie weken!

Controle

De vier weken waren alweer om. Tijd dus om de verbouwvordingen van de erker door de keuringscommissie na te laten kijken. Op naar de verloskundige. Eigenlijk gaat het super goed, op wat echte – nu nog zeer goed uit te houden – kwaaltjes na. Ik voel me fit als moet wel vaak plassen omdat de baby mijn blaas als springkussen gebuikt. Dat gaat ‘s nachts gewoond door, maar dan wen ik al vast aan de gebroken nachten. Verder wat last van beginnend maagzuur (niet iets van de grond rapen als ik net gegeten heb), kramp in mijn kuiten, vooral ‘s nachts (toch ‘s avonds zelf Hobbes uitlaten in plaats van Johan ervoor te gooien), pijnlijke spataderen (steunkousen weer gaan dragen).

Over die steunkousen valt nog wel wat te melden. Ik ben inmiddels 4 (? ik ben de tel kwijtgeraakt) keer geopereerd aan spataderen. Bij Pims zwangerschap had ik helemaal geen last, maar dit keer heb ik met regelmaat een stekende pijn in mijn been, of jeukende aderen. Daarnaast ontsieren blauwe bobbels mijn toch al niet geweldige stalpoten, maar dat is van ondergeschikt belang. De verloskundige adviseerde nu om mijn steunkousen weer te gaan dragen. Juist met warmer weer. Alsof die dingen lekker luchtig zijn! Daarnaast zitten ze twee uur lekker en geven ze een fijne steun, maar vervolgens verzamelt het elastiek zich in mijn knieholte. Je kunt je voorstellen dat dat geen prettig gevoel is. Aan het einde van de dag verschijnt er dan ook standaard een dikke vette rode striem op mijn witte melkflessen. Ondanks dat moet ik dus (wederom) aan die ‘spannende’ hulpmiddelen geloven…

Terug naar de controle. Bloeddruk was weer uitstekend (125/75), maar wat wil je ook na zo’n heerlijk relaxe vakantie! De verbouwing van de uitbouw verliep geheel volgens schema en het was prima dat ik onze ‘spring in het veld’ zoveel voelde bewegen. Als ik dat met Pim vergelijk, staat ons straks nog heel wat te wachten. Uiteindelijk werd er naar zijn/haar hartje geluisterd. Even zoeken… ja, daar is het… en weg was het weer. De verloskundige verklaarde lachend, dat de baby het geluid van de geluidsgolven waardoor het hartje hoorbaar werd, niet prettig vond. Hij heeft nu nog genoeg ruimte om rond te zwemmen, dus hij ging er als een Pieter van den Hoogenband/Inge de Bruijn vandoor! Geweldig vond ik dat. Nog even zoeken, maar daar was het vertrouwde gerikketik weer. En ook al voel ik hem prima, het is en blijft een heerlijk gehoor.

Tot over vier weken! Dat geldt tenminste voor de verloskundige. Baby gaan we vrijdag uitgebreid zien, want dan is de 20-weken echo. Ik heb er heel veel zin in, maar ik vind het ook erg spannend. Zou alles in orde zijn? En… mocht je nog een gokje willen wagen op mijn poll, dan kan dat tot vrijdag. Als onze kleine zwemmer zich van zijn goede kant laat zien, weten wij maar ook  jullie dan of hij een hij of hij een zij is.

Controle

Gisteren mochten mama en Baby weer naar de verloskundige voor een vier-wekelijkse check-up. Het was letterlijk ‘erin’ en ‘eruit’. Mijn bloeddruk was geweldig (nog steeds en nogmaals: bedankt Pim!), 110/65. Vervolgens werd mijn buik gemeten. Oké, mijn baarmoeder dan, maar het voelt toch een beetje als een ‘buikmeting’. En daar ben je als iemand met een buikcomplex meestal niet zo blij mee. Maar alles werd goed gekeurd. Vervolgens gebeurde het leukste van dit bezoek: het hartje luisteren. Na even zoeken hoorden we Baby’s hartje kloppen, met het geluid van mijn hart op de achtergrond. Baby ging precies twee keer zo snel als ik. Geweldig! Alles oké dus en over vier weken weer terug.

Helaas is mijn hooikoorts alweer toegeslagen. Reguliere medicijnen mag ik tijdens de zwangerschap niet gebruiken, maar ik heb wel toestemming voor Pollinosan! Hoera! Nu heb ik het gevoel dat ik toch nog iets kan doen, want ik ben er met mijn berk- en hazelaarallergie van januari tot juni zoet mee … Nu maar hopen dat het snel aanslaat.