Ineens is alles anders

Pim is altijd een makkelijker slaper geweest. We zijn dan ook heel erg verwend. Tussen de middag slaapt hij wisselend, maar hij blijft altijd wel lekker in zijn bedje liggen. De rust heeft hij ook wel nodig, anders is hij niet te genieten. ‘s Morgens wordt hij meestal wakker tussen zeven en acht uur. Ik voed Femke meestal tegen half acht (ook al een goede slaper ) en haal Pim er dan om acht uur uit. Tot dit weekend…

Pim ligt ‘s middags in zijn bed. Opeens wordt het licht en dan weer donker in zijn kamer. Eerst doordat hij zijn rolgordijn open en dicht doet. Vervolgens omdat hij de lamp aan en uit doet. Als ik ga kijken zit hij lekker voor zijn boekenkast een boekje te lezen! ‘Slapen is klaar!’ verkondigt hij. Na twee slapeloze middagdutjes leggen we hem toch maar in het campingbedje. Pim is uitgeteld en valt dan ook meteen in slaap! Voor de nacht gaat hij lekker in zijn peuterbed. Helaas voor ons staat zijn klok nog niet op de wintertijd geprogrammeerd. Vanmorgen voor zevenen gaat onze slaapkamerdeur open: ‘Goeiemorgen papa, goeiemorgen mama!’ Een nieuwe dag is begonnen…

Peuterbed

Pim is blij met zijn nieuwe bed!

Pim is al best lang. Tel daarbij op dat hij graag languit op zijn buik slaapt plus dat hij zichzelf in slaap bonkt. Het werd dus hoog tijd voor een groter bed. Een tijd geleden speelde Pim op ons logeerbed. Dat zou Pims volgende bed worden, maar Johan en ik waren het er meteen over eens, dat hij toch nog wel erg klein was voor het hele grote bed. Een tussenoplossing is een meegroeibed. Deze kun je in lengte verstellen; een bedje op de groei dus.

Toen Johans ouders hierover hoorden opperden ze dat zij nog een peuterbed hadden. Johan en zijn broers hebben hierin geslapen en zij gebruiken hem niet. We mochten hem voor Pim gebruiken. Eén klein nadeeltje… het bed was boerengroen. Op zich niets mis mee, maar Pims kamer was net blauw getoverd en om hem nu meteen met een regenboog aan kleuren nachtmerries te bezorgen… Opa wilde hem wel wit schilderen. Het idee was om Pim een eind voor, of een maand of twee na de bevalling naar zijn nieuwe bed te verhuizen om zo niet van alles tegelijk te veranderen. Vanwege het schilderwerk dat nu op het programma stond besloten we voor het laatste te kiezen.

Pim had een groeispurt gehad en lag hierdoor steeds vaker met zijn koppie tegen het hoofdeinde te bonzen. Nadat ik hem in een nacht zeker acht keer naar beneden had gelegd, besloten we toch vaart achter het nieuwe bed te maken. Opa aan de schilder en afgelopen weekend werd het bed uit Groningen naar Hengelo verhuisd. Een geweldig leuk en knus bed.  Pims andere oma had al dekbedovertrekken gemaakt. Die van Bert & Ernie moest er natuurlijk als eerste op. Pim vond het prachtig.

Gisterenavond moest het gebeuren. Wij brachten Pim naar bed. Voor de zekerheid lieten we zijn oude ledikant nog op zijn slaapkamer staan. Mocht het nu niet gaan, dan konden we hem zo terug verhuizen. Na het avondritueel deden we zijn deur dicht. Met een kloppend hart wachtte ik 10 minuten in onze slaapkamer. Zou hij blijven liggen? Kon hij eruit vallen? Zou hij gaan spelen? Zou hij zo weer op de gang staan? Gek genoeg (?) viel hij meteen als een blok in slaap. Tot vanmorgen half acht. Hij wilde pas uit bed, toen wij op zijn kamer kwamen. Briljant!

Vanmiddag mocht hij weer. Nu slaapt hij ‘s middags nogal wisselend, dus dit was extra spannend. Johan was nog niet beneden of hij hoorde door de babyfoon:’Pim zelf uit bedje!’, gevolgd door een bons en toen hartverscheurend gehuil. Pim was uit bed gevallen. Gelukkig was de schrik en de slaap de grootste oorzaak van zijn gehuil. Even troosten en weer lekker in zijn grote bed. En weer viel hij meteen in slaap. Terwijl ik dit typ, ligt hij ook in bed. Het is alweer stil! Stilte voor de storm? Of heeft Pim van zijn valpartij geleerd?

Pim lalle…

Als Pim in bed ligt, valt er nog wel eens wat. Zijn flesje water, olifant, nijn… Vooral dat vallende flesje is goed hoorbaar op het laminaat van zijn kamer. Dit geluid kennen Johan en ik dan ook door en door. Vanmiddag viel er echter ‘iets’ anders.

Pim ligt in bed. Het is warm, dus misschien een goed idee om Pim te laten wennen aan een dekentje, in plaats van zijn oude vertrouwde slaapzak. Het eerste uur is er niets aan de hand. Pim had alleen zijn luier (wederom!) van een bruine kleur voorzien. Dat werd dus weer verschonen, want anders slaapt hij niet. Zo gezegd zo gedaan. Johan en ik zijn net samen beneden als we horen dat er wat valt. Dit is geen flesje… dit is PIM! Het blijft even akelig stil door de babyfoon. Vervolgens klinkt er hartverscheurend gehuil. Wij stormen de trap op (gelukkig zit het traphekje dicht). We zijn nog halverwege de trap en Pims slaapkamerdeur gaat open… Een verdrietige Pim kijkt om het hoekje!

Gelukkig was even troosten genoeg en is hij daarna meteen – in zijn slaapzak! – in slaap gevallen. Dat dekentje komt wel als hij in een gewoon bed gaat slapen…

Lekkuh lapuh…

Pim vindt het heerlijk om in bed te liggen. Het er naar toe gaan is niet altijd even leuk, maar als de avondrituelen eenmaal begonnen zijn, dan vindt hij het helemaal leuk. Dus (eventueel) douchen, tandjes poetsen, pyjama aan, wangetjes hebbe (= met het potje vaseline spelen en wat vaseline op zijn wangen onder het genot van het liedje ‘dit zijn mijn wangetjes…’), kriebel in de neus (=zoutoplossing in zijn neus, maar nu gelukkig even niet), bos (= zwevend op een liedje in bed gelegd worden), jurk aan (= slaapzak aan), olalant (= slaapliedje van het treintje naar dromenland), nijn aan (=muziekdoosje aan) en tenslotte dag zeggen.

Dit is ongeveer het ritueel. Af en toe wil Pim nog even buurvrouw kijken. Dat is niets schunnigs, maar hij kijkt dan graag nog even uit zijn slaapkamerraam. Soms lezen we nog een verhaaltje. En vaak zeggen we de dag gedag als het rolluik naar beneden gaat. Natuurlijk checkt hij altijd even of zijn bed gevuld is met: olalant, gekke beest, nijn, koedje (doekje) en dikke (flesje water). Vanavond ging het heel iets anders…

Sinds kort gebruiken wij onze babyfoon af en toe als stereoinstallatie. Daar zitten vijf slaapliedjes op en Pim vindt het helemaal geweldig als de lampjes van het apparaat gaan branden er er ‘kiek’ uit komt. Vanavond slingerde ik zijn ‘first sony’ uh… ‘first alecto’ ook aan om hem vervolgens in bed te leggen. Pim wilde daar echter niets van weten en klemde zijn armpjes strak om mama’s nek. Hij vleide zijn hoofd in mijn nek en genoot van heerlijke knuffels en zijn’kiek’. Helaas duurde dit muziekje ‘slechts’ vijf minuten. Ik had zo wel uren kunnen staan. Na deze knuffelsessie trakteerde mijn zoon me nog op een paar hele dikke kussen. Helaas moest ik afscheid nemen, want dat is pedagogisch verantwoord zegt men. Maar mijn moederhart gaf aan dat dit niet lang genoeg kon duren.