Humor!

Deze is niet van mezelf, maar wel hilarisch!

Nieuwe wereldburger

Hiep, hiep, hoera! Gisterennacht is ons neefje Mathijs Jelte geboren! Na een lange bevalling hebben we er een prachtig familielid bij! Johan en ik mochten Mathijs gisteren al bewonderen. Hij ligt nog even ter observatie op de kinderafdeling, waardoor Pim en Femke niet mee konden. Binnenkort gaan we ook hen aan hun  nieuwe neefje voorstellen. En… ook jullie moeten nog even wachten op de foto’s, want ik wil eerst wachten tot de papa en mama zelf foto’s op hun hyves hebben gezet.

Baby Pim

Pim kruipt ‘s morgens bij mij in bed. ‘Mama, mag ik in het mollenholletje?’ Daarmee bedoelt hij dat hij graag helemaal onder de dekens wil liggen. Als we even later uit bed gaan moppert hij:’Maar ik wil nog even in het mollenholletje!’ Ik grap:’Je mag wel even bij mama’s (kingsize!) slaapshirt in het mollenholletje.’ Dat lijkt Pim wel wat. Hij nestelt zich onder mijn T-shirt. ‘Ik ben een baby, ik zit bij mama in de buik!’ Hij leeft zich helemaal in en bedenkt:’Nu moet ik ook borst drinken!’ Dat lijkt met met Pims 20-tandentellende mondje geen goed idee en ik zit snel rechtop. Het spelletje is afgelopen.

‘s Middags kruipt hij weer bij mij op schoot. ‘Mag ik nog even bij jou in de buik?’ Voordat ik antwoord kan geven kruipt hij onder mijn T-shirt:’Hé, dat is niet goed! Die (lees: BH) moet uit!’ Jong geleerd…

Vriendjes en vriendinnetjes

Nynke en Femke

Bor en Femke

Jasmijn en Femke

In het afgelopen jaar zijn er veel baby’s geboren in onze nabije omgeving. Alleen al in de week dat Femke geboren is, zagen ook Nynke, Bor en Anne het levenslicht. In december beviel mijn vriendin van dochter Jasmijn en op 12 april kwam Sterre erbij. En het einde van deze babyboom is nog niet voorbij. Johans broer en zijn vrouw verwachten in november hun eerste kindje! Hiep, hiep, hoera! Gelukkig gaat alles goed en wij verheugen ons hier enorm op ons nieuwe familielid. Pim ziet echter door de bomen het bos niet meer. Jasmijn werd voor Nynke aangezien en toen we in diezelfde week ook nog bij Sterre op kraamvisite gingen, wist  hij het echt niet meer:’Is baby Jasmijn! Geef hem eens ongelijk. Femke hoeft al die namen nog niet te onthouden. Zij poseert elke keer braaf en met een big smile met haar leeftijdsgenootjes.

Baby-girl

Mijn vriendin is vanmorgen na een zwangerschap van 42 weken bevallen van dochter Jasmijn. Alles is gelukkig prima. Goed gedaan Monique!!!

Helpende hand

Voor alle kersverse en aanstaande ouders, die wel een geheugensteuntje kunnen gebruiken :

Voor als je het even niet meer weet...

DE bevalling…

De familie Koning

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de felicitaties die me op vele manieren bereikten.Geweldig om te merken hoeveel mensen mijn weblog volgen! Hier dus het bevallingsverhaal. Ik hoop niet dat de lengte ervan jullie afschrikt…

Tja… waar zal ik mijn relaas beginnen? Bij de zaterdagochtend, toen we de prachtige dochter van mijn vriendin Wendie hebben bewonderd? Bij de middag? Die zaterdag vond ik Femke namelijk erg weinig bewegen. Na een bezoek aan de verloskundige, werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een CTG. Op de valreep (de gyneacoloog die dienst had was nog aanwezig), kregen we een prachtig uitgebreide echo. Alles was gelukkig prima! Genoeg vruchtwater (waardoor er ook nog prachtige echofoto’s gemaakt konden worden) en de placenta deed het nog goed. Ook de CTG vertoonde geen gekke dingen. Wel mochten we bij twijfel altijd zondag terug komen! Fijn idee.

Maar ik begin denk ik toch maar bij het feit dat Johan en ik besloten om zaterdagavond uit eten te gaan. Nog even lekker met ons tweetjes, want dat zal er de komende tijd wel niet van komen. Ik was wel een beetje bang dat mijn vliezen zouden breken, maar gelukkig zaten we buiten, dus als dat zou gebeuren dan was de schade beperkt. We genoten van een heerlijke maaltijd en liepen voor ons toetje richting de inmiddels welbekende ijssalon. Ik liep al niet erg prettig. Alles drukte onderin mijn buik en elke stap was een beetje pijnlijk. Na het ijsje gingen we naar huis. Heerlijk ontspannen. Thuis bedacht ik me om toch de wonderolie te gebruiken. Mét abrikozensap, maar zonder de cognac. Baat het niet… We keken nog een detective en om 23.30 deed ik uitgeput mijn bedlamp uit. Ik was moe… slapen!

Het licht was nog niet uit, of ik kreeg harde buiken. Ik baalde nogal, want alle vorige keren lag ik er wakker van, maar zette het niet door. Het zou toch niet weer zo’n slapeloze nacht zonder resultaat worden? Maar nog geen kwartier later kreeg ik de eerste wee. Ik herkende hem meteen! Spannend, zou ik er nog een krijgen. Tot mijn verbazing klokte ik meteen om de vijf minuten een wee. Na een half uur maakte ik Johan wakker, want het leek steeds heftiger te worden. Johan zette de stopwatch aan en kon me vertellen dat de weeën om de drie á vier minuten kwamen, soms zelfs om de twee minuten. Hij aarzelde niet en belde meteen de verloskundige.

Na een lange drie kwartier kwam onze redster in nood aan de bel. De weeën waren pittig, maar te doen. Ze kon echter nog slechts drie centimeter ontsluiting constateren. De vraag was nu of wel nu naar het Zotel zouden vertrekken, met de kans dat alles op zou houden. Of zou het doorzetten? De verloskundige besloot een half uur te blijven, om te kijken of het heviger zou worden. Door haar komst waren de weeën net wat in heftigheid afgenomen, maar na een minuut of vijf werd het erger en erger. Op naar het Zotel. Ook in de auto had ik nog steeds weeën. Elke hobbel en bocht was vervelend, maar te doen.

Eenmaal bij het ziekenhuis mocht ik in de rolstoel, maar dat wilde ik niet. Als ik bleef lopen ging het sneller. De baby moet eruit! Ook de lift naar boven sloeg ik af. Ik ga wel met de trap. Om het Zotel te bereiken moesten we een hele lange gang in het ziekenhuis door, want het bevindt zich achterin het ziekenhuis. Helaas verliepen we ons ook nog, dus deze tocht moest ik qua afstand twee keer afleggen. Steeds een paar passen, dan op zoek naar een paal, balie, reling (en als dat niet voorhanden was de muur) en daar ving ik hangend een wee op. Dit was pittig. Op de achtergrond hoorde ik af en toe de verloskundige tegen Johan zeggen dat ik het zo goed opving en dat ik zo kalm bleef. Dat gaf me moed…

Het Zotel zat helemaal vol, waardoor we in de reservekamer belandden. Wonderlijk genoeg (?) was dit de kamer waar we na Pims bevalling vier nachten verbleven. Dit gaf me een goed gevoel. Helaas moest ik – als ik mijn rug(!)weeën onder de douche op wilde vangen -  in de badkuip gaan zitten. Erin ging misschien nog wel, maar hoe kwam ik er dan weer uit? De verloskundige met een homeopathische achtergrond had echter een goedje mee, waarmee zij en later Johan tijdens de weeën mijn rug masseerde.  Dat was fijn! Hangend over de commode pufte ik de pijnen weg. Ze kwamen steeds vaker en de tijd om tussendoor te rusten werd steeds korter. Omdat ik stond, kwam ik niet tot rust. Toch maar op het bed.

Hier werd het heftig. Ik wilde ergens in knijpen. In mijn beleving zorgden Johan en de verloskundige ervoor dat ze uit mijn buurt bleven. Slim, want een vrouw met barenspijn schijnt hele handen fijn te kunnen knijpen. Het matras werd mijn slachtoffer (sorry). het bleek dat ik in anderhalf uur van 3 naar 7 centimeter ontsluiting was gegaan. Dit ging snel. De verloskundige zette ondertussen de baarkruk (soort toilet zonder onderkant) klaar, omdat ik had aangegeven dat ik dat misschien wel prettig zou vinden. Het duurde niet lang of het eind was in zicht. Ik mocht voor het laatste stukje op de baarkruk. Ik werd overeind getakeld en op de kruk gezet. Johan ging achter mij zitten om me te ondersteunen. Dit voelde fijn. Erg vertrouwd en ik had het idee dat we het samen deden. Mijn oerkreten moeten in het hele Zotel te horen zijn geweest (sorry mensen), maar nog geen kwartier later gilde ik heel hard:’Wat is ze mooi!!!’ Onze dochter zag na een vier uur durende bevalling op zondag 23 augustus om 3.55 uur het levenslicht. Ze lag op een celstofmatje op de grond. Johan riep:’Ik zie niets, ik zie niets!’ Hij zat immers nog steeds achter mij. Snel werd ik weer op het bed gehezen en konden we samen van ons wondertje genieten!

Femke’s onderzoeken deed de verloskundige op mijn buik. Dit was geweldig, want zo kon ik alles zien. Hierdoor werd wel het opmeten van haar lengte minder betrouwbaar. De uitslag was 59(!) centimeter. Dit is geen typfout. Ik heb de verloskundige wel 20 keer gevraagd of het wel klopte, maar volgens haar was dat wel het geval. Bij nameten bleek de teller te stoppen bij 54 centimeter. Iets aannemelijker. Femke deed vrijwel meteen haar duim in haar mond. Een tevreden hoopje mens op mijn buik. Of je van een tweede net zo veel kan houden als van een eerste? Ja! Ik was meteen verliefd op haar.

Ondertussen ben ik op een hele grote roze wolk beland. Femke doet het geweldig. Na 5 dagen is ze alweer over haar geboortegewicht heen. ‘s Nachts mag er 6 uur tussen twee voedingen zitten. Afgelopen nacht hebben we dat voor het eerst geprobeerd. Ik moest haar na 6 uur wakker maken! Ze is tevreden en haar grote broer Pim is dol op haar. Hij was wel uit zijn doen. Hangerig, huilerig en opnieuw zijn grenzen aan het inspecteren. Maar naar zijn zus is hij super lief! Hij kijkt steeds in haar bedje en brengt Femke haar knuffeltje. Johan is een trotse papa. Hij straalt aan alle kanten. Behalve wat wallen en het gevoel dat mijn lijf de marathon 100 keer heeft gelopen, voel ik me prima. De bevalling duurde ‘slechts’ vier uur. Ik vond het vier heftige uren, maar het was het meer dan waard! Ik geniet met volle teugen van alles! Zelfs van de gebroken nachten. Ons damesmomentje. Ik heb zelfs al energie om hier en daar iets te doen. Ik weet het, rustig aan. Misschien krijg ik nog een terugval. Misschien wordt Femke nog onrustiger. Maar dit heb ik in ieder geval en dit neemt niemand me meer af. Wat een rijkdom!

Rust, rustiger, rustigst…

Het is kaal in huis. Geen hond. Nu merk je dat niet heel erg aan zijn aanwezigheid. Hobbes is vooral veel haar en vier keer per dag wandelen, maar verder ligt hij bijna de hele dag te knorren… Geen kind. Nu is Pim (ook) heel rustig in gedrag, maar kwebbelen doet hij van ‘s morgens vroeg tot hij ‘s avonds naar bed gaat. En nu ze er niet zijn merk je dat toch, vooral aan je dagritme!

Ik heb vannacht heerlijk geslapen. Natuurlijk wel de nodige kuitkrampen, zere heupen en schouders en diverse plaspauzes… maar ik werd herboren wakker. Een klein schrikmomentje… Toen ik vannacht naar de wc ging, ontdekte ik tot mijn schrik, dat zijn slaapkamerdeur open stond. Toen drong het tot me door dat hij bij opa en oma logeert…

Door die goede nachtrust kijk ik vandaag weer veel zonniger tegen het hele zwangerschapsgebeuren aan. Eén ding is zeker: volgende week vrijdag zal ze er wel zijn. Hoe het verder gaat, zie ik wel. Ik houd zelfs rekening met een zeer lange, zware bevalling, inleiden en zelfs een keizersnee… Verder geniet ik nu maar even van de stilte voor de storm en ik geniet met volle teugen van het geweibel in mijn buik… Nu kan het nog (en vandaag lukt het ook!).

Ook wat bevallingsactiviteit betreft is het akelig rustig… Geen harde buiken, geen pijn in buik of onderrug. Morgen gaan we dus weer lekker bij de verloskundige op de koffie!

Tom Tom

Vandaag 41 weken zwanger. Nog steeds geen baby in zicht…

Gisterenmiddag en avond had ik veel last van harde buiken. Johan moest vandaag naar Aken voor zijn werk, dus we lagen op tijd in bed. Eenmaal horizontaal kwamen de harde buiken steeds frequenter. Ik hoopte in slaap te vallen, maar het samentrekkende gevoel hield me wakker. Nog maar eens plassen, andere zij, weer plassen, draaien… Het vervelende gevoel werd steeds pijnlijker. Weeën? Oefenweeën? Soms elke vijf minuten, soms zaten er zeven minuten tussen, dan weer wat langer. Ik kon de slaap niet vatten. Beneden wat tv gekeken (geen idee wat?!) en even zoeken op het Internet naar de betekenis van deze harde buiken. Als het regelmatig werd en pijnlijk, dan waren het weeën. Was dit het begin? Helaas… Om 3.00 uur zakte alles weg. Ik was moe en ben lekker gaan slapen…

Om 6.00 werd ik wakker. Ik kon niet slapen en waar is Johan? Als ik op de overloop kom, zie ik beneden het licht branden. Johan zit met een schaaltje yoghurt voor de tv. Hij was al vanaf ongeveer 3.00 uur wakker, kon niet meer slapen en had nu honger. Ik ook, dus om 6.30 zaten we knus met ons tweetjes een opgenomen programma te kijken. Johan besloot om niet naar Aken te gaan. Zou het doorzetten? Moeten we nog even wachten? Gelukkig mogen we vanmiddag naar de verloskundige.

De tijd gaat niet erg snel. Ik rommel wat in huis, maar kan mijn draai niet erg vinden. Johan heeft er ook last van. Gelukkig komen mijn zus en de kids op visite. Ook mijn moeder komt met mijn neefje. Afhankelijk van wat de verloskundige gaat zeggen, neemt zij Pim en Hobbes mee vanmiddag. De visite zorgt voor een welkome afleiding. Om twee uur vertrekken Johan en ik richting verloskundige. Eerst vergeet ik mijn portemonnee. Als we halverwege zijn bedenk ik me dat ik mijn afsprakenkaart ben vergeten. We zijn te laat en moeten daarom een half uur wachten. We krijgen als troost een kopje thee en een koekje. Ik vind het spannend.

Ik geef bij de verloskundige aan dat ik het zondag zat was. Daarnaast vertel ik van de harde buiken en de afgelopen nacht. Ze vertelt dat ‘strippen‘ een optie is, maar dat het misschien geen goed idee is gezien onze korte nacht? Als er door het strippen activiteit komt is het toch prettig om wat fit te zijn. Mij maakt het niets uit, als er maar wat gebeurt! Ze gaat strippen. De (voor) weeën hebben nog niet veel gedaan. Het strippen geeft een kans van 1 op 6 op activiteit. Ze denk ook niet dat het nu al wat uit gaat halen, maar je weet nooit. We maken een afspraak voor donderdag. Ik hoop dat er deze week wat gaat gebeuren, want na 42 weken moet ik naar de gyneacoloog.

Thuis besluiten we in overleg met mijn moeder, dat Pim en Hobbes wel alvast meegaan. Dit voorkomt ook dat mijn moeder midden in de nacht naar Hengelo moet. Als we ze uitzwaaien huil ik tranen met tuiten. Ik wil Pim niet zo lang missen! Misschien duurt het nog wel anderhalve week! Ik hoop dat het doorzet, maar tot nu toe voel ik geen veranderingen. In dat geval hoop ik op een heel goede nachtrust, zodat ik straks fris en fruitig aan de bevalling kan beginnen. En mocht de ooievaar onze dochter afleveren, dan geef ik hem een Tom Tom cadeau. Hierdoor weet hij de huizen van andere zwangeren misschien wel op tijd te vinden!

Dipdagje

Ik had vandaag en de afgelopen nacht een dipje… Eigenlijk de eerste sinds de zwangerschap, dus wat dat betreft valt het nog wel mee… maar toch.

Afgelopen nacht werd ik om 4.00 uur voor de derde keer wakker. Plassen… alweer! Ik hijs me overeind. Ik laat me uit mijn tot bijna 90 centimeter verhoogde bed zakken. Oef… alles doet zeer. Na het toiletbezoek klauter ik moeizaam in bed. Het duurt nog een minuut of vijf voordat ik een prettige houding heb gevonden. Ik voel niets… geen harde buiken, geen weeën… niets. Ik voel dat het ook vandaag niet gaat gebeuren. Ik denk aan mijn vriendin, die maandag – 17(!) dagen na de uitgerekende datum – ingeleid gaat worden. Misschien duurt het bij mij ook nog wel twee weken. De moed zakt me in de schoenen.Het duurt zo een uurtje voordat ik de slaap weer kan vatten en het ritueel van om de anderhalf uur plassen herhaalt zich…

Vooral mijn lijf geeft problemen. Niets schokkends en gelukkig doen de baby en ik het prima, maar wel vervelend en vermoeiend. Een opsomming over hoe ik me voel na weer een nachtje met 15 kilo extra aan mijn lijf:  (als ik ‘s nachts mijn kaken geklemd heb) hoofdpijn, stijve nek, een stijf gevoel tussen mijn schouderbladen, beurse schouders en heupen van het weinige draaien ‘s nachts, pijn in mijn liezen (banden) en schaambeen, zere onderrug, kramp in mijn kuiten (vooral links), opgezette voeten en enkels van het vocht en als ik op sta doet het pijn als de baby haar koppie wat verder in mijn bekken boord.

Sorry… Duizendmaal excuses voor mijn klaagzang. Zoals ik al zei is er niets schokkends aan de hand. Ik ben blij dat het allemaal goed gaat en ik hoop dat de baby en ik de grootste prestatie van het menselijk lichaam straks goed doormaken. Maar wat mij betreft mag ze nu best komen!!! Een fikse huilbui en een heerlijk middagslaapje hebben bij deze moeder wonderen verricht. (Bedankt Johan!) Ik hoop dat ik er morgenvroeg ook nog zo over denk!