Gran Canaria (2) – Vliegen

Datgene waar we het meest tegenop zagen, ging geweldig: het vliegen! Nu vervoeren Johan en ik onszelf liever niet door het luchtruim, maar we vinden het wel leuk om iets van de wereld te zien. Of in dit geval: om de zon op te zoeken. En om nou dagenlang in een auto te gaan zitten is dan ook niet echt een optie. En ook al hadden we het vliegen in 2006 compleet afgezworen, op 20 maart van dit jaar werden we toch weer gelanceerd.

We dachten slim te zijn. Van te voren hadden we deze reis uitgezocht, omdat de vluchttijden zeer gustig waren en we vlogen rechtstreeks. Helaas (stomme kredietcrisis) was de vlucht niet volgeboekt en werden er twee vluchten samengevoegd. In plaats van 12.00 uur, vlogen we de heenweg om 9.00 uur. Dit betekende dat we om 5.00 uur al moesten vertrekken vanuit huis. Terug vlogen we wel wat eerder, wat gunstig was, maar nu hadden we een tussenlanding op Tenerife.

Pim hadden we goed voorbereid. Ik haalde hem om 5.00 uit zijn bedje en vertelde hem dat we met vakantie gingen. Pims antwoord was met eens stralende lach: “Kan Kana-i-ja!” . Pim slaapt overal, als het maar in een bed is, dus zijn nachtrust was vanaf het moment van vertrek voorbij. Al zingend ging Pim met ons op weg naar het vliegveld. En het vliegen vond Pim geweldig! Gelukkig zorgden veel boekjes, liedjes en nieuwe indrukken voor de nodige afleiding voor ons en voor hem. Die viereneenhalf (!) uur waren zo voorbij.

Ook de terugweg viel mee, al begon de dag onheilspellend. Pim – die ‘s nachts nooit van zich laat horen -  gaf ons de laatste ochtend van onze vakantie van 4-6 uur een prachtig zangconcert. Alle liedjes uit zijn repertoire kwamen voorbij. Vervolgens viel hij nog wel voor twee uurtjes in slaap, maar Johan in ik begonnen deze dag geradbraakt. Pim hield zich geweldig. Alleen tijdens de overstap, toen we wederom in het vliegtuig moesten, werd hij huilerig. We bereidden ons voor op een hele lange rit, maar ook nu gaf hij in het vliegtuig geen kik!

Op het moment dat we in Dusseldorf in de auto stapten, viel Pim in een diepe slaap. Vlak bij huis werd hij wakker en toen ik hem uit de auto haalde, moest hij huilen. Ik bracht hem meteen naar bed en vertelde hem dat papa hem nog een beetje drinken kwam brengen. “Hoet niet, lapen!” En ‘lapen’ deed hij…