Gran Canaria (5) – Pim praat

Pim in zijn stoere zwembroek!

Natuurlijk had Pim tijdens de vakantie ook weer het nodige te vertellen. Als je hem vraagt waar hij naar toe is geweest op vakantie, antwoordt hij met een lach op zijn gezicht:”Kan Kanaja!” Dit vervolgt hij dan met: tiegtuig, bus, auto, hetgeen de vervoersmiddelen waren die we gebruikten.

Verder was hij fan van: ojanje aaie (aanraken van de oranje reddingsboeien bij het zwembad), kokel kijke (vogels kijken), buite kijken (op het balkon naar buiten kijken), kijbaan (glijden van de glijbaan), wanuhnuh (wandelen). Ook wenste hij ons netjes goedenacht: lekke lape!

Onze kletskous hield ook van lekker eten: mananonie (macaronie), patatuh (patatjes), tees (vlees), toetuh (toetje), banaatje (banaan… jawel, hij at elke dag banaan en had overigens ondanks dat een prima darmflora!), bootje njam (broodje jam), happie pappie (een hapje van datgene wat papa at), tippies (chips, in dit geval cornflakes of iets dergelijks), pata (pasta) en last but zeker not least kokola (chocola)!

Hij vond alle vreemde talen die hij tegen kwam enorm grappig. Hij moest dan ook smakelijk lachen om een Spanjaard die in rap tempo Spaans sprak aan de telefoon. Hij pikte hier en daar ook nog een woordje over de grens mee: ola (Spaanse hallo), morgen (Duitse goedemorgen), danke (Duitse dank u wel).

Gran Canaria (4) – Eten

Nu is het voor velen misschien niet heel belangrijk, maar de familie Koning bestaat uit echte bourgondiërs, die graag een hapje lusten. Nu wisten we van te voren dat het eten in ons complex niet al te geweldig was. Het alternatief was een accommodatie met een extra ster, maar ook een extra budget van enkele honderden euro’s. Wij kozen voor de goedkopere versie en konden ons zo ook nog voor enkele dagen een huurauto veroorloven.

Als zwangere is het eten altijd wat problematischer. Zoals een ieder wel weet, moet je met nogal wat dingen rekening houden. Geen rauw vlees, geen rauwmelkse producten, geen alcohol, geen sigaretten…. Op zich is dat in Nederland prima vol te houden. Tijdens onze vakantie kreeg ik echter nog een aantal extra restricties. Geen water uit de kraan drinken (geldt voor iedereen trouwens!), geen ijsblokjes  of zelfgemaakt ijs en geen salades. Dit laatste kon afgewassen zijn met het kraanwater dat je beter niet kunt drinken en dat kan (let op: kan, dus geen paniek) slecht zijn voor de baby.

Het eten viel ons best mee. We hadden een gigantische gaarkeuken met allerlei vieze prutjes bedacht, maar het was allemaal prima eetbaar. Alleen de keuze was wat beperkt, helemaal als je geen salade mocht. Het buffet bestond namelijk voor de helft uit lekkere salades (wat Johan ook graag ‘s avonds even aan me meldde) en voor de andere helft uit (zeer goed) gaar gekookt eten. In totaal zeven schalen: pasta, pastasaus, twee varianten aardappelen/rijst, vlees, vis en één groente. Gelukkig ben ik redelijk een alleseter, dus ik redde me prima, maar na een weekje Spaanse zon, was ik erg blij met mijn eigen vertouwde stamppotje andijvie.

En Pim? Die was helemaal gelukkig met zijn loep, papatjes, mananonie en als toetje taat! (vertaling: soep, patat, macaronie en als toetje taart)

Gran Canaria (3) – Welkom

Eenmaal in onze accommodatie, wilden we maar één ding. Pim naar bed en wij er meteen achteraan. Natuurlijk hadden ze ons nog niet zo vroeg verwacht. Onze vlucht was immers vervroegd! Ons appartementje werd nog schoongemaakt, maar we mochten wel gaan luchen. Daar zaten we niet echt op te wachten, maar bij de geuren van wat eetbaars, begonnen onze magen toch wel te rammelen. Ook Pim liet het (lees: patatjes en mananonie = macaronie/spaghetti of een andere vorm van pasta) zich prima smaken. Tijdens de maaltijd toverde Pim zijn rode gezicht tevoorschijn, gevolgd door het woord: poepen. Snel aten we ons bordje leeg en haastten ons naar de receptie om de sleutels van ons appartement op te halen. Het appartement zag er blinkend uit, in tegenstelling tot Pims broek. Ik zal niet in details treden, maar het zegt denk ik genoeg als ik vertel dat ik enkele tellen later een romper een een joggingbroek met de handwas probeerde te reinigen. Over heerlijk fris begin van de vakantie gesproken… Het was in ieder geval een warm welkom!

Gran Canaria (2) – Vliegen

Datgene waar we het meest tegenop zagen, ging geweldig: het vliegen! Nu vervoeren Johan en ik onszelf liever niet door het luchtruim, maar we vinden het wel leuk om iets van de wereld te zien. Of in dit geval: om de zon op te zoeken. En om nou dagenlang in een auto te gaan zitten is dan ook niet echt een optie. En ook al hadden we het vliegen in 2006 compleet afgezworen, op 20 maart van dit jaar werden we toch weer gelanceerd.

We dachten slim te zijn. Van te voren hadden we deze reis uitgezocht, omdat de vluchttijden zeer gustig waren en we vlogen rechtstreeks. Helaas (stomme kredietcrisis) was de vlucht niet volgeboekt en werden er twee vluchten samengevoegd. In plaats van 12.00 uur, vlogen we de heenweg om 9.00 uur. Dit betekende dat we om 5.00 uur al moesten vertrekken vanuit huis. Terug vlogen we wel wat eerder, wat gunstig was, maar nu hadden we een tussenlanding op Tenerife.

Pim hadden we goed voorbereid. Ik haalde hem om 5.00 uit zijn bedje en vertelde hem dat we met vakantie gingen. Pims antwoord was met eens stralende lach: “Kan Kana-i-ja!” . Pim slaapt overal, als het maar in een bed is, dus zijn nachtrust was vanaf het moment van vertrek voorbij. Al zingend ging Pim met ons op weg naar het vliegveld. En het vliegen vond Pim geweldig! Gelukkig zorgden veel boekjes, liedjes en nieuwe indrukken voor de nodige afleiding voor ons en voor hem. Die viereneenhalf (!) uur waren zo voorbij.

Ook de terugweg viel mee, al begon de dag onheilspellend. Pim – die ‘s nachts nooit van zich laat horen -  gaf ons de laatste ochtend van onze vakantie van 4-6 uur een prachtig zangconcert. Alle liedjes uit zijn repertoire kwamen voorbij. Vervolgens viel hij nog wel voor twee uurtjes in slaap, maar Johan in ik begonnen deze dag geradbraakt. Pim hield zich geweldig. Alleen tijdens de overstap, toen we wederom in het vliegtuig moesten, werd hij huilerig. We bereidden ons voor op een hele lange rit, maar ook nu gaf hij in het vliegtuig geen kik!

Op het moment dat we in Dusseldorf in de auto stapten, viel Pim in een diepe slaap. Vlak bij huis werd hij wakker en toen ik hem uit de auto haalde, moest hij huilen. Ik bracht hem meteen naar bed en vertelde hem dat papa hem nog een beetje drinken kwam brengen. “Hoet niet, lapen!” En ‘lapen’ deed hij…

Gran Canaria (1)

Familie Koning op Gran Canaria

We gingen met een zucht… al boven in de lucht… we zaten zo gezellig in een schuitje! Naar onze vakantiebestemming: Gran Canaria. Ondanks dat er qua activiteit misschien niet erg veel bijzonders te vermelden valt, heb ik toch een boel te vertellen. In mijn (enige) slapeloze ochtend voor ons vertrek terug, richting ons kikkerlandje (brr, wat is het hier koud zeg!), heb ik daarom bedacht om je te gaan vervelen, met een verslag van Gran Canaria in veel delen.

What’s in a name?

Voordat ik überhaupt over kinderen nadacht, had ik een hele waslijst met leuke jongens- en meisjesnamen. Maar als je dan echt moet beslissen, valt er toch wel een hoop af. Is die naam die ik altijd zo leuk vond, echt wel leuk genoeg voor ons kind? En heb ik eindelijk een leuke naam bedacht, keurt Johan hem af. Zo hebben Sem,Sam en Ties het nooit gehaald. Mauro vonden we allebei leuk, maar kon ik na twee dagen oefenen nog niet onthouden. Afgekeurd dus.

De dag na de echo waarop we zagen dat Pim een jongetje was, kwam Johan naar beneden gestormd en riep enthousiast:”Wat vind je van Pim?” Ik vond de naam ook meteen leuk, dus Pim is het geworden. Nu wacht ik hoopvol op zo’n nieuwe ‘dit-is-het-beleving’. Maar wat als die zich voor de bevalling nog niet heeft voorgedaan? Daarom zijn alle suggesties (j/m) welkom!  Het zou  wel leuk zijn als de naam ook bij Pim past en de naam mag niet beginnen met een J, een A of een P. Leef je uit!

En de kleur is…?

Pim wil graag alles weten. “Is dat?” is dan ook een veel gehoorde vraag in huize Koning. Gewillig leggen papa en mama uit wat hetgene is dat Pim aanwijst. Zo vindt hij het telboekje van Dick Bruna erg leuk en kleuren zijn nu helemaal geweldig. Overal zoekt hij de kleuren, zelfs op de kleinste voorwerpen. Zonder moeite herkent hij: lood, belauw, kloen, keel en olanje. Aqua, kaki, taupé en indigo laten we lekker nog even achterwege

Boodje etuh!

Pim logeert bij oma Heia. ‘s Morgens wil oma Pims ontbijt klaar maken.

Oma:”Pim, wat wil je op je brood?”

Pim denkt na…:”Njam!”

Oma begint met smeren. Ondertussen kijkt Pim in oma’s keukentje, want daar zit van alles in. Zo ook het broodbeleg. Pim:”Oma, hoet nie njam. Hakelkak!”

Drie keer raden wat Pim dus op zijn broodje kreeg.

Lekker knus

Ik zit op de bank. Pim klimt erbij en nestelt zich naast mij op de oranje kussens. Hij kijkt mij aan en met een big smile zegt hij:”Telellig!”. Smelt…

Controle

Gisteren mochten mama en Baby weer naar de verloskundige voor een vier-wekelijkse check-up. Het was letterlijk ‘erin’ en ‘eruit’. Mijn bloeddruk was geweldig (nog steeds en nogmaals: bedankt Pim!), 110/65. Vervolgens werd mijn buik gemeten. Oké, mijn baarmoeder dan, maar het voelt toch een beetje als een ‘buikmeting’. En daar ben je als iemand met een buikcomplex meestal niet zo blij mee. Maar alles werd goed gekeurd. Vervolgens gebeurde het leukste van dit bezoek: het hartje luisteren. Na even zoeken hoorden we Baby’s hartje kloppen, met het geluid van mijn hart op de achtergrond. Baby ging precies twee keer zo snel als ik. Geweldig! Alles oké dus en over vier weken weer terug.

Helaas is mijn hooikoorts alweer toegeslagen. Reguliere medicijnen mag ik tijdens de zwangerschap niet gebruiken, maar ik heb wel toestemming voor Pollinosan! Hoera! Nu heb ik het gevoel dat ik toch nog iets kan doen, want ik ben er met mijn berk- en hazelaarallergie van januari tot juni zoet mee … Nu maar hopen dat het snel aanslaat.