Iedereen weet dat je na de bevalling moet ontzwangeren. Meestal duurt dit net zo lang als een zwangerschap, sommigen hebben het over een jaar. Bij Pim hoorde ik tot de laatste groep en na een jaar kende ik mezelf weer een beetje terug. De zwangerschapsdementie die begint tijdens je zwangerschap komt helaas nooit meer goed. Vergeetachtigheid is frustratie nummer 1!
Nu heb ik na Femke’s bevalling een superstart gehad. Femke was (en is net als Pim) makkelijk, ik had geen klachten, de borstvoeding verliep vlekkeloos… Ik genoot met volle teugen van mijn twee koters, ook al had (een heeft) de oudste regelmatig last van peuterpuberstreken. Vanaf november begon het kwakkelen. Stuwing in mijn rechterborst, gigantische pijn bij het voeden… Enfin, de degenen die mijn log volgen weten mijn borstperikelen. Femke wilde of kon (?) niet uit de fles drinken, en zo sukkelde ik door en door. Ik had geen keus om over te stappen op flesvoeding en voedde haar met liefde aan mijn borst, maar het was best zwaar. Uiteindelijk kwamen mijn waterlanders dagelijks op bezoek.
Het einde van deze uitputtingsslag kwam in zicht. Femke leerde de fles accepteren, ik ging mijn borstvoeding afbouwen en ik kon de draad weer oppakken. Lekker aan het werk, leuke dingen doen en volop van mijn gezin genieten met kinderen die het lekker doen. Helaas was de werkelijkheid minder grappig. Het voedingsgebeuren kwam tot rust en ik merkte nu pas hoe moe ik was en hoeveel energie het me gekost heeft. (‘Buiten dat, kwamen er ook nog andere obstakels op mijn pad, die ik nu buiten beschouwing laat; het leven is wat je gebeurd terwijl je andere plannen maakt…’) Lekker werken, een gezellige moeder, een leuke vrouw, genieten van alles waar ik zo blij mee ben… het lukte me niet. Ik was op. De rek was eruit. Huilen was meer uitzondering dan regel en waarom?
Op mijn werk krijg ik lucht. Het is ook niet grappig dat je je tranen omhoog voelt borrelen als je maar heel even tijd hebt om te piekeren. Ik ben nog steeds voor een deel ziek. Ik ben hier alles behalve blij mee, maar het is even niet anders. Accepteren dat het nu even zo is, is de enige mogelijkheid. Door deze ruimte en een aantal andere dingen die op zijn plek lijken te vallen, krabbel ik weer overeind. Afgelopen weekend heb ik hartelijk kunnen lachen om de theatervoorstelling van Jochem Myjer. Daar was ik wel aan toe. (En Johan ook 
) Toch ben ik nog niet mezelf. Als ik veel dingen tegelijk moet doen, wordt ik zenuwachtig en emotioneel. Ik weet dat het goed komt, maar tijd, tijd, tijd… Dat moet ik mezelf even gunnen. Daarnaast is mijn motto voor dit jaar: ACCEPTEREN! Heus, probeer het ook. Het zorgt meteen voor minder stress!
