Pim op zijn best, maar vooraf moet je weten dat wij een vriendenstel hebben die Wendie en Peter heten.
Johan leest met Pim een boekje. Hierin staan dieren en Pim kan op een knopje het bijbehorende dierengeluid laten horen. Als Johan bij de bladzijde van de pony is vraagt hij aan Pim hoe de pony heet. Pim weet het niet meer en Johan vertelt dat de pony Peter heet. Het is even stil en dan zegt Pim triomfantelijk:’Of Wendie!’
Over enkele weken moet ik weer aan het werk. Alles leek in kannen en kruiken. De opvang is geregeld, kolftijd op het werk staat ingepland, ik ben aan het kolfapparaat gewend en de melkvoorraad staat klaar in de vriezer. Alleen… Femke blijkt een echte flesweigeraar te zijn! We zijn al vroeg begonnen met het eerste flesje. Twee flesjes in de week. Niet te veel, want dat was de kans groot dat ze de borst zou weigeren. Dat begon prima. Femke tankte haar melk zo weg, niet aan het handje (alles in het maagje 
).
Omdat ik bang was dat ik misschien het kolven niet vol ging houden, besloten we haar ook aan flesvoeding te laten wennen. Just in case. Vanaf dat moment (?) begon ze de fles steeds minder lekker te vinden. Achteraf bleek dat dat ook de tijd is dat bij baby’s de zuigreflex niet meer automatisch werkt en dat ze dus zelf gaan kiezen of ze iets wel of niet in hun mond willen hebben. Wij gooiden het er echter op dat ze de flesvoeding niet lekker vond en maakten ons niet echt zorgen. Het kolven liep ondertussen prima, dus ze kon gewoon moedermelk in een flesje krijgen.
Ik heb vorige week met de kids bij Johans ouders gelogeerd. In die week kwam er niets van het kolven en borstvoeding leek makkelijker dan flesvoeding, dus Femke werd verwend met melk die rechtstreeks uit de tap kwam. Maar deze week moest het er toch echt weer van komen. Enthousiast geeft Johan Femke een flesje met moedermelk, maar ons dametje weigert elke medewerking. Help! De ochtend daarna hebben we het nog eens geprobeerd, maar ze ging er gewoon van kokhalzen! Help, help!
Op advies van het consutlatiebureau en een lactatiekundige passen we nu enkele tips toe. Moedermelk in een speciale ‘breastflow’ fles (jawel, weer een ander flesje!), de speen verwarmen we voor en dopen we even in de melk, zodat het die geur en smaak heeft, haar lippen maken we nat met melk en dan geven we haar de fles. Maar ons dametje laat zich niet foppen! De enige vooruitgang die we tot nu toe geboekt hebben is, dat ze wel de speen in haar mond wil hebben, maar verder doet ze niets. Het moet dan ook niet te lang duren, want dan gaat ze weer kokhalzen.
Ik weet dat we het nu pas twee keer op deze manier hebben geprobeerd en dat ze moet wennen. Maar bij mij slaat de paniek toch wel toe. Ik moet binnekort weer werken en dan? Ik hoop dat ze binnen die tijd toch echt uit een flesje wil drinken. Johan is positief en prent me in dat het vanzelf komt. Dat geloof ik ook wel, maar lukt het op tijd? En wat als mijn borstvoeding terug loopt? Mijn verstand weet wel dat het niet helpt als ik me er ongerust over maak. Het verandert niets aan de stituatie en maakt het misschien alleen nog maar lastiger. Op het internet blijkt dat dit een veelvoorkomend probleem is. Dat geeft de burger moed. Voor mijn geruststelling zal ik mijn dilemma in ieder geval op mijn werk voorleggen. Misschien is er een oplossing voor het geval we deze uitdaging niet op tijd onder de knie hebben?! Ik hoop het, want van het doemscenario wordt ik niet echt vrolijk. Tot die tijd blijven we proberen. Geduld, geduld… Er zit gelukkig wel een zonnig randje aan… Femke vindt het in ieder geval wel fijn om bij haar mama te eten!
Met Pim zijn we nu in een gevaarlijke maar maar “>erg leuke periode beland. Hij laat precies weten hoe hij de dingen waarneemt, waardoor er soms er grappige maar ook ietwat genante situaties ontstaan.
Pim en ik zwaaiden visite uit. Pim Pim “>kijkt gebiologeerd naar onze buurman van drie huizen verderop. Deze man met een lange grijze baard en een hoed stapt in zijn busje en rijdt rijdt “>weg. Als hij voorbij rijdt zwaait Pim hem na:’Dag-dag kabouter Puntmuts!’
Vrolijke Femmie
Ik loop een beetje achter met het bijhouden van mijn weblog… Maar deze foto wil ik jullie niet onthouden. Van Pim hebben we het eerste jaar elke maand op de 17e (zijn geboortedag) een foto gemaakt. Deze hangen nu achter elkaar in een lijstje in ons trapgat en het is heel erg leuk om de veranderingen in zijn smoeltje te zien. Bij Femke doen we dat nu ook. (Daarbij is het nu extra leuk om de toetjes van broer en zus te vergelijken.)
Hier is Femke 2 maanden en dit laat precies zien hoe ze is: altijd vrolijk! Natuurlijk laat ze wel eens van zich horen, maar dan moet het wel heel, heel erg zijn. Dus heel veel last van een boertje, een windje, een vieze luier of extreem veel honger. Oh ja, een dikke jas of stil staan als we in de auto zitten vindt ons meisje ook niet zo leuk. Maar eigenlijk heb je het dan wel gehad. Ze eet, brabbelt, lacht, speelt en slaapt. Voorbeeldig toch? Volop genieten dus!!!
Pim is altijd een makkelijker slaper geweest. We zijn dan ook heel erg verwend. Tussen de middag slaapt hij wisselend, maar hij blijft altijd wel lekker in zijn bedje liggen. De rust heeft hij ook wel nodig, anders is hij niet te genieten. ’s Morgens wordt hij meestal wakker tussen zeven en acht uur. Ik voed Femke meestal tegen half acht (ook al een goede slaper ) en haal Pim er dan om acht uur uit. Tot dit weekend…
Pim ligt ’s middags in zijn bed. Opeens wordt het licht en dan weer donker in zijn kamer. Eerst doordat hij zijn rolgordijn open en dicht doet. Vervolgens omdat hij de lamp aan en uit doet. Als ik ga kijken zit hij lekker voor zijn boekenkast een boekje te lezen! ‘Slapen is klaar!’ verkondigt hij. Na twee slapeloze middagdutjes leggen we hem toch maar in het campingbedje. Pim is uitgeteld en valt dan ook meteen in slaap! Voor de nacht gaat hij lekker in zijn peuterbed. Helaas voor ons staat zijn klok nog niet op de wintertijd geprogrammeerd. Vanmorgen voor zevenen gaat onze slaapkamerdeur open: ‘Goeiemorgen papa, goeiemorgen mama!’ Een nieuwe dag is begonnen…
Johan en ik zijn niet van die feestbeesten. Wij zijn meer van het huisje-boompje-beestje-type, dat het heerlijk vindt om ’s avonds thuis voor de buis te zitten. Of met een potje Scrabble of Kolonisten komen we de avond ook wel door. (Alhoewel dat nu al wel heel lang geleden is…). Als we vertier buitenshuis zoeken, dan kun je ons blij maken met een etentje (is ons gelukkig niet aan te zien 
) of een avondje naar de bios of (liever nog) theater.
Dit jaar hebben we ons nogal verwend. We gaan (mede dankzij een aantal kado-bonnen) naar een flink aantal voorstellingen. De eerste was afgelopen vrijdag. Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten waren in het Muziekkwartier in Enschede om hun allerlaatste productie uit te voeren. Op het moment dat we de kaarten boekten had ik Johan al laten weten dat hij op zoek moest gaan naar iemand die met hem mee wilde. Ik zou dan immers net bevallen zijn en met het geven van borstvoeding ben je als moeder zijnde toch een ietsiepietsie minder mobiel.
Een week voor de voorstelling kreeg ik echter een helder moment. Waarom ga ik zelf niet gewoon mee? De kids zijn allebei geen lastige slapers en ik kolf immers niet voor niets! Daarnaast zou ik Femke waarschijnlijk voor en na de voorstelling zelf kunnen voeden, want zo lang zouden we toch niet weg zijn. En deze mama had best zin in een avondje uit met manlief. De kogel was dan ook gauw door de kerk. Opa en oma wilden graag oppassen en deze ouders genoten met volle teugen van hun avondje uit. Ook al heb ik tijdens de voorstelling regelmatig even aan thuis gedacht (nee, niet gebeld !), ik heb genoten!
Peuters zijn geweldig. Ze zijn grappig, lief, aandoenlijk, ondeugend, ondernemend en puur. Wij hebben zo’n exemplaar in huis. Sterker nog… Johan en ik zijn de gelukkige bezitters van de leukste peuter die er bestaat. (Wij zijn dan ook de ouders… ben je dan bevooroordeeld?) Toch ben ik de beroerdste niet. Wil je hem af en toe even lenen? Be my guest! Af en toe dan, want ik wil hem natuurlijk wel terug!
Ik ben me er helemaal van bewust dat Pim al in zijn vierde (!) verkoudheidsweek zit. Niet echt iets dat bijdraagt aan het vrolijkheidsgehalte. Daarnaast zit hij (volgens het consultatiebureau en zij kunnen het weten !) in een fase waarin hij zijn gevoel niet altijd onder woorden kan brengen en dat is nogal frustrerend. Moe + niet lekker + frustratie = megafrustratie! Je hoeft geen wiskundeknobbel te hebben om dat te begrijpen. En als Pim mega gefrustreerd is, dan is alles extra dramatisch. Zo erg, dat hij op een gegeven moment niet eens meer weet waarom hij zijn drama-act vertoont!
Vanmorgen was zo’n drama-ochtend. Mijn plan was om vandaag met mijn kids te gaan genieten van een heerlijk dag je thuis. In de pyjama ontbijten, samen onder de douche, samen boekjes lezen en torens bouwen… Tot en met dat douchen gaat het goed. Pim geniet met volle teugen en vindt alles geweldig. Als hij zich moet afdrogen begint het drama:’Pim wil nog onder de douche!’ En vanaf dat moment is alles om te huilen volgens Pim. Eén van de vele voorbeelden van deze ochtend:
‘Pim wil mee Fenke halen.’
‘Dat mag zo. Mama maakt het badje klaar en dan mag je mee.”
‘Pim Fenke halen, Pim Fenke halen, Pim Fenke halen…!!!’
‘Pim, je mag mee. Mama heeft het badje bijna klaar en dan gaan we naar boven.’
‘Boehoe… Pim mee Fenke halen…!”
Vervolgens huilt Pim tranen met tuiten en waarom? Aan het eind van deze oh-zo-gezellige ochtend is het engelengeduld van deze moeder aardig op de proef gesteld. Ze is moe maar supertrots dat ze ondanks alles toch in staat is geweest om Femke te badderen, met Pim te lezen, Femke te voeden, met Pim een spelletje te spelen en een warme en voedzame maaltijd op tafel te toveren. (Waar Pim overigens alleen het vlees van verorbert, maar zelfs dat vindt ze niet erg.) Dankbaar neemt ze het aanbod van manlief aan om met de hond te wandelen, terwijl hij ons peutertje in bed legt.
Ik voorzie mijn hersenen van frisse lucht en als ik terug kom duik ik even mijn bed in. Mijn batterij is op en moet even bijladen. Pims batterij is ook op, alleen vertoont hij dan het gedrag van een durcacel-konijn. Gelukkig valt hij uiteindelijk ook in slaap, zodat we allebei de middag met frisse moed weer kunnen beginnen!
De paden op... de lanen in...
Pim rochelt en sniffelt al drie weken. Tja, de ‘r’ is weer in de maand. Ook Johan en ik kwakkelen wat met onze luchtwegen. We konden wel wat frisse lucht gebruiken en daarom gingen Johan en ik met Pim, Femke en Hobbes op stap naar het bos. Stel je voor: tijdens een wandeling op een prachtige herfstochtend tussen de gekleurde bladeren in een heerlijk geurend bos te genieten van het zonnetje . Ons lijf is weer doorgelucht! Oh ja… We zagen ook nog het huisje van Kabouter Puntmuts, je weet wel, het broertje van Kabouter Lui !
Als variatie op de D(okter) A(vonturen) van F(emke) heb ik nu maar dit kopje bedacht P(oep) A(vonturen) van F(emke). Wellicht ken je het stuk van Brigitte Kaandorp, die het maar niet lukt om met haar kind op de fiets weg te komen, omdat het een hele heisa is om op die fiets te komen (kleding aan, spullen mee en jawel, als alles helemaal klaar is en het kind zit vastgesnoerd op de fiets… Poepbroek!!!). Dit femomeen komt hier regelmatig voor, al wordt de fiets tot op heden nog vervangen door de auto.
Daarnaast presteert Femke het om altijd (!) te poepen als ze net in bad is geweest. Dat is op zich misschien niet raar, maar ze poept niet eens dagelijks. Heb ik haar net helemaal fris ruikend naar Zwitsal in de kleren… snif, snif… ruik ik de weeïge lucht van borstvoedingspoep. Natuurlijk is het dan ook langs de luier gegaan en moet op zijn minst ook het rompertje vervangen worden. Alles weer uit, schone kleren en klaar (maar de Zwitsal-parfum is verdwenen…)
Vorige week spande de kroon. Ik ging bij een collega die hier één straat verderop woont op de koffie. De luiertas liet ik gemakshalve maar achterwege. Een paar luiers, luierdoekjes en een spuugdoekje moesten mij die korte tijd wel doorhelpen. Bij aankomst haalde ik Femke uit de kinderwagen en ik voelde meteen al nattigheid. Jawel hoor! Gepoept en natuurlijk was het niet binnen de handige ribbelranden van de luier blijven zitten. Uitgerekend in die anderhalf uur dat ik weg was, bedenkt Femke om haar voedselvoorraad weer door te schuiven!
Ach het is geen ramp en ik ben blij dat alles werkt. Maar ik als niet-Brigitte-Kaandorp-fan, moet tegenwoordig toch regelmatig aan haar denken.
