Happy 2010

De familie Koning wenst je veel vrolijkheid in 2010!

(PS: De beschermende sticker is inmiddels van de nieuwe telefoon verwijderd. Maakt alles net iets lichter )

Bob de Bouwer

Pim is helemaal fan van Bob de Bouwer. Het is zijn favoriete tv-programma en zijn ‘Bob-poppetje’ zit tegenwoordig ook bij ons aan tafel. Daarnaast is Pim gek op cijfers en knopjes. Waar zijn cijfers en knopjes gecombineerd? Juist, in een telefoon. Hilarisch is het dan ook als hij in een van zijn rollenspellen alle bovenstaande ingrediënten door elkaar mengt:

Pim pakt de telefoon: ‘Eens zien… uh vier,  vijf…’ Ondertussen toetst hij de vier en de vijf in. Vervolgens houdt hij de telefoon aan zijn oor:’Ja, ja!’ Zijn hand gaat naar zijn kin:’Is dit de machineverhuur?’

Borstbericht (4)

Dit is de laatste in deze serie (zei ze hoopvol) Ik ben na het laatste borstbericht alweer 10 dagen verder. Eigenlijk is er niet veel veranderd. Het voeden doet nog steeds pijn, maar het lijkt bijna te wennen. Ik heb het geaccepteerd, maar ik ben er ook klaar mee. Ik wil stoppen…

Daarom besloot ik vorige week om – zo gauw het mogelijk was – te gaan stoppen met de borstvoeding. Om Femke alvast aan de kunstvoeding te laten wennen, deden we bij de oefenflesjes (want stel je voor dat ze het flesdrinken weer af gaat leren) Nutrilon in de fles. Dat ging vijf of zes keer prima. Toen weigerde ze opnieuw. Na twee keer proberen hebben we toch weer borstvoeding in de fles gedaan. Na veel morren en gedoe dronk ze dat uiteindelijk weer op. Madame is kieskeurig!

Ondertussen ben ik dus een week en vele telefoontjes aan huisarst, consultatiebureau en lactatiekundige verder. Het wordt nog een heel gedoe, maar ik heb nu een plan. En ik hoop zo hard dat het slaagt! Ik moet – om Femke te laten wennen aan kunstvoeding – de borstvoeding gaan mengen met melk uit een pakje. Als het goed gaat kan ik de hoeveelheid borstvoeding dan langzamerhand minderen en leert ze zo de kunstvoeding drinken. Als dat project gelukt is, kan ik de borstvoeding heel langzaam gaan afbouwen, want mijn tepel is nog steeds verstopt. Om het kolven te helpen heb ik allerlei tips en trucs, maar het zet nog niet zo heel veel zoden aan de dijk.

Ik ben moe van alle gedoe, maar ook blij dat ik nu weet welke kant het op gaat. Nog even doorbijten en ook genieten van het zelf voeden van onze kleine Femmie. Want met het geven van de fles, sluit ik weer een fase af…

Pims kijk op kerst

Kerstkindje

Pim versierde samen met mij de kerstboom. Dat hield in dat hij de ballen erin legde, ik ving ze op voordat ze op de grond vielen en hing ze daarna op een veilige plek verspreid door de boom. Pim vond het prachtig en onder luid gezang ‘Oh wat een mooie kerstboom’, werd ons kleine kunstboompje mooier en mooier. Uiteindelijk zette ik het kerststalletje onder de boom. Pim:’Hé, da’s een baby in een wipstoeltje!’

We hopen dat jullie allemaal fijne kerstdagen hebben gehad en we wensen jullie een spetterende jaarwisseling!

Borstbericht (3)

Na aanhoudende en het verergeren van de klachten in mijn borst, zat ik woensdag wederom tegenover de dokter. In onze huisartsenpraktijk zijn vier huisartsen werkzaam en nu zag ik voor mijn klachten dokter nummer 3. Het zweertje zat er inderdaad, maar dat zou de stekende pijn door mijn borst niet moeten veroorzaken. ‘Het lijkt toch erg veel op spruw en – ik ben dan wel geen vrouw – dat kan verschikkelijk pijn doen!’ aldus de vriendelijke arts. Spruw… Altijd als ze niet weten wat het is, gooien ze deze schimmelinfectie in de strijd. Mij maakt het ondertussen niet veel uit. Als de klachten maar verdwijnen. Het medicijnboek werd erbij gehaald, want hij wil het grondig aanpakken.

Bij de apotheek is er nogal wat onduidelijkheid. Ik krijg medicijnen die in de melk gaan zitten en volgens de apotheker moet ik dan gedurende de kuur kolven en de melk weggooien. Daar ga ik niet aan beginnen, want dan krijg ik weer last van die dreigende borstontsteking. Als de apotheker de dokter belt, bedenk ik dat ik dan nu wel ga afbouwen en Femke (die ook medicijnen moet) en mij na de borstvoeding wel ga behandelen. Maar de apotheker komt terug met het nieuws dat het volgens de dokter juist de bedoeling is dat de medicijnen in de melk terecht komen. Femke wordt zo ook van binnenuit behandeld. Daarnaast krijgt zij een drankje wat in haar mondholte moet werken en ik mag naast mijn capsules ook nog een creme gebruiken.

Ik ben dus nu voor mijn gevoel de hele dag bezig met drankjes, tabletten en zalfjes (want de Bepanthen gebruik ik tussendoor ook nog maar voor het zweertje.) Over een week moet ik weer naar de huisarts. Hij verwacht namelijk niet dat de klachten dan helemaal weg zijn, zodat ik nog een verlenging van de kuur moet krijgen. Ik heb zelf het gevoel dat ik last heb van twee dingen. De spruw – want de steken in mijn borst zijn al aanzienlijk verminderd! – en een verstopte tepeluitgang. Gisteren heb ik namelijk proberen te kolven, zonder resultaat. Dit had wel tot gevolg dat ik voor de volgende voeding enorm veel last had van stuwing en dus ook van een pijnlijke toeschietreflex. Nu mag/kan/wil ik wederom niet afbouwen, omdat de arts ook wil dat Femke de medicijnen via de melk binnen krijgt. Maar… het moet de komende week wel heel erg opknappen (en ik moet ook weer zonder problemen kunnen kolven) anders is dit de laatste week van het drinken aan de tap. Ik heb altijd gezegd dat ik het graag een half jaar vol wil blijven houden, maar als ik ermee ging klungelen zou ik ermee stoppen. Ruim vijf weken vijf keer per dag voeden met behoorlijk wat pijn, vind ik dan toch wel genoeg geklungel. Zul je zien dat deze week alles opknapt !

Binnenkort ook weer andere verhalen uit huize Koning… maar dit houdt de gemoederen op dit moment nu eenmaal bezig…

Borstbericht (2)

De update… Gisteren ben ik weer eens bij de huisarts geweest. Er was mij (zonder dat ik erom gevraagd heb) een vrouwlijke arts beloofd. Sta je toch even dom te kijken als je met een vrouwenklacht door een jonge mannelijke arts wordt opgeroepen. Invaller… Niet dat het uitmaakt, maar als ze het van te voren specifiek melden, moet je toch even schakelen.

Natuurlijk moest ik met de billen… uh borsten bloot. Ik kon -  nu de ergste pijn door de hele borst weg was – aangeven waar de pijn nog zat. Alles was wel soepel, maar op mijn tepel zat nog een zweertje. Het zag er wel rustig uit, dus antibiotica was niet nodig. Smeren met Bepanthen (normale vette zalf) om het wondje te laten helen, was het advies. Daarnaast door gaan voeden om de melkkanalen open te houden ook al kan dit nog wel enige tijd pijnlijk zijn! Het gaat bijna wennen…

Ik ben inmiddels ruim een dag verder.  Ik durf het bijna niet meer te zeggen, bang dat het morgen anders is, maar het voeden lijkt minder pijnlijk te worden. Wel heb ik nog regelmatig steken door mijn rechterborst. Heeft het nog met dat zweertje te maken? Had ik toch – op aanraden van de verpleegkundige van het consultatiebureau – om verlenging van de antibiotica moeten vragen? Ik weet het niet. Ik wil alleen maar dat de pijn stopt! Ik wacht eerst maar af tot het wondje helemaal geheeld is. Ondertussen laten we Femke voorzichtig wennen aan kunstvoeding. (Wat een heerlijk motiverende benaming is als je borstvoeding geeft! Dat van mij is ECHT!!! ) De eerste 50 cc ging er zonder morren in! Maar ik juich niet te vroeg. Wat ik (wederom) leer is dat je met kinderen geen dag kan plannen. Maar ja… kun je dat zonder kinderen wel?!

‘Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt…’ (tekst: Acda en de Munnik)

Borstbericht…

Wel raar om het op je weblog over je borsten te hebben . Toch wel een privé onderwerp. Maar als je borstvoeding geeft, krijgen borsten ineens een heel andere functie. Oké, ik zal niet helemaal in details treden, maar jullie hebben wel recht op een update. Helemaal als ik al jullie lieve en opbeurde berichtjes lees! Bedankt daarvoor. Dat doet me goed.

Donderdag belde de verpleegkundige van het consultatiebureau om te horen hoe het met me ging (netjes!!!). Ik deed mijn verhaal en naar aanleiding daarvan dacht ze dat ik een abces op/in mijn tepel had. Die was op dat moment open en het voeden deed geen pijn. Een verademing! Helaas duurde dit slechts anderhalve dag. Sinds vanmorgen is de pijn in alle hevigheid weer terug. Maandagochtend is mijn kuur op en als het dan niet over is, moet ik de huisarts bellen. Ik ben bang dat het daarop uitdraait. Volgens de verpleegkundige moet ik dan vragen om een verlenging van de kuur, maar ik weet niet hoe de huisarts erover denkt en wat er anders moet gebeuren. Ik zie er dan ook wel een beetje tegenop.

Het borstvoeden zelf ben ik nog niet zat, maar de bijbehorende pijn en het gedoe met de warme compressen voor elke voeding wel! Daarnaast kan ik uit de ontstoken borst niet kolven. Waarschijnlijk zit het te verstopt, want Femke heeft meer kracht en krijgt er wel wat uit. Ik overweeg dan ook om met de borstvoeding te stoppen. Helaas is dat op dit moment volgens mij geen optie, omdat alles juist leeg gemaakt moet worden. Stom he! Want als de pijn straks weg is, is het voeden waarschijnlijk ook weer leuk. Na het weekend wil ik in ieder geval kunstvoeding halen. Femke kennende, vindt ze dat niet meteen lekker en dan kan ze alvast wennen. Na maandag of dinsdag weet ik hopenlijk meer. Ik houd jullie op de hoogte!

Baby-girl

Mijn vriendin is vanmorgen na een zwangerschap van 42 weken bevallen van dochter Jasmijn. Alles is gelukkig prima. Goed gedaan Monique!!!

Weer aan het werk?!

Gisteren ging ik vol goede moed naar mijn werk. Mijn eerste werkdag na mijn hele lange verlof was aangebroken. Zin? Ja, best wel. Alles geregeld. Kids onder dak, voedingstijden afgesproken, Femke kan uit een fles drinken… Aan alles en iedereen gedacht, behalve aan mezelf. Ik voel me verre van fit. Ziek? Nee, niet ziek of ja, misschien toch wel. Die sluimerende borstontsteking (of wat het dan ook is) vreet. Ik voel me moe, zo moe. Het doet pijn. Het steekt door mijn borst en ondertussen doet mijn arm ook pijn. Maar ik ga me niet ziek melden (ook al hoor ik van iedereen dat ik dat wel moet doen). Ik wil gewoon lekker werken!

Maar het liep allemaal anders. Op mijn werk werd ik na het doen van mijn verhaal meteen weer naar huis gestuurd. Ik ben nog geen half uur binnen geweest. Ik weet het. Het is beter zo, maar ik baal… ik baal zo! Vooral om het feit dat mijn lijf niet mee wil werken. Het borstvoeden zelf ben ik nog steeds niet zat. Maar die pijn… Elke keer zie ik meer tegen de voeding op. Kolven lukt rechts niet meer. Met veel moeite krijg ik 30 cc ‘melk in het flesje’ (zoals Pim zegt). Als ik Femke vervolgens na laat drinken, geniet ze zo nog 10 minuten van de vers getapte melk. Het stroomt dus gewoon niet goed.

Nu ik thuis ben wil ik er ook alles op zetten om de pijn te laten verdwijnen. Vandaag is onze oppas wel geweest en ik ben gaan slapen. (Rust en doorvoeden schijnt de remedie te zijn). Morgen vertrek ik met de kids naar mijn moeder. Hopelijk ben ik na het weekend weer fit genoeg om te werken. Maar niet alleen dat, ook fit genoeg om weer gewoon mezelf te zijn. Of ik door blijf gaan met het geven van borstvoeding? Geen idee. Vandaag dacht ik heel even van niet, maar ach, als alles goed loopt is het hartstikke leuk (en gezond). Nu is stoppen (medisch gezien) geen optie. Volgende week zie ik wel verder.

DAF (4 maanden)

Femke, drie maanden

Oké, Femke is dan nog geen vier maanden, maar op het consultatiebureau lopen ze een beetje voor (!). Vandaag mochten we dus op pad voor de keuring die bij vier maanden hoort. Nu viel het met die keuring reuze mee. Als ik eerlijk ben, ging dit bezoekje uiteindelijk meer om mezelf dan om haar. En dat was niet de bedoeling, maar goed…

Femke was prima gegroeid (lengte 65 centimeter, gewicht 7135 gram). Keurig volgens de curve. Haar hoofdomtrek was dit keer in verhouding iets minder gegroeid, maar dat was niets verontrustends. (En Johan zal er blij mee zijn, want hij heeft er altijd een hekel aan als truien moeilijk over het hoofd gaan!) Slaapt goed, drinkt goed, groeit goed, nooit ziek, altijd vrolijk… wat wil je nog meer?

Eigenlijk niets. Ik vertelde dat ze nu (eindelijk) de fles dronk. Hieperdepiep, hoera! De verpleegkundige was verbaasd dat we er zo lang mee geprutst hebben en dat zij van niets wist. Het was haar niet doorgegeven, anders was ze (als we dat hadden gewild) langs gekomen met tips en trucs. Het was nu niet meer nodig, maar fijn om te weten dat ze zo behulpzaam is. Daarna vertelde ik mijn (waarschijnlijk) sluimerende borstontsteking of spruwproblemen. Toen ze mijn verhaal hoorde trok ze meteen de conclusie dat het geen spruw was, maar borstonsteking. Ze adviseerder meteen om antibiotica te vragen en rust te nemen. Ze gaf meteen aan dat dit ontzettend pijnlijk, vermoeiend en energieslurpend was. Oef… De tranen borrelden weer omhoog. Ik ben ook zo moe, maar ik mag niet klagen (vind ik). Mijn kinderen doen het super, het loopt toch lekker? Oké behalve dan die stomme rechterkant, maar als dat het enige is…

Bij thuiskomst de huisarts gebeld. Ik krijg antibiotica. Als de klachten er volgende week nog zijn moet ik weer bellen. Iedereen adviseert rust. De nagym van de zwangerschapsgroep heb ik afgebeld. (Je gaat op tijd naar bed en werken is nu niet verstandig!). Ja, morgen moet ik weer werken. Maar ik moet me morgen wel heel slecht voelen, wil ik me op mijn eerste werkdag al ziek melden. Ik ga het thuis zo rustig mogelijk aan doen. Als ik dit stukje klaar heb, duik ik mijn bed in. De antibiotica is gestart. Nu moet het toch goed komen?!